Pink again...

Ένα μήνα κράτησε η όρεξη μου για το μαύρο blog - τελειώνουν και οι φωτογραφίες- αλλά η αλήθεια είναι πως όπως όλα τα παιχνίδια στην ζωή μου το βαρέθηκα κι αυτό, αφήστε που, όλα αυτά τα μηνυματάκια και τα υπονούμενα έχουν περισσότερο φαν όταν συμβαίνουν πιο ιδιωτικώς. Το άλλο πρόβλημα ήταν τα δεκάδες μέηλ που έπαιρνα καθημερινά με προτάσεις, ότι του φανεί το λωλο-Στεφανή, μερικές από τις οποίες πραγματικά με έκαναν να γουρλώσω τα μάτια και trust me, δεν είμαι και κανένα κοριτσάκι χτεσινό, τα έχω κάνει τα χιλιόμετρα μου παλιότερα.. Τέλος πάντων, η ουσία είναι πως κάτι οι πολιτικές εξελίξεις που μας έχουν γίνει κόμπος στον λαιμό, κάτι το Λονδινάκι που πλησιάζει και έχω δεκάδες σχέδια να κάνω, κάτι οι ανώνυμοι θαυμαστές μου που μου έπεσαν λιγουλάκι πιο βαρείς από ότι φανταζόμουν, είπα να το ξαναγυρίσω στο ροζ που ως χρώμα, ως διάθεση αλλά και ως lifestyle το χειρίζομαι καλύτερα... Φιλιά πολλά και τα λέμε σύντομα...

Pink and Black...

Η άνοιξη είναι έτσι κι αλλιώς εποχή για αταξίες, και εγώ είπα να παίξω λιγάκι.. Εδώ...;)


http://blackfevis.blogspot.com/

Happy Easter!!! (Updated)

Μετά από ένα σερί πλάνων και προετοιμασιών έτσι ώστε η μαγειρίτσα να γίνει στην ώρα της και όσο νόστιμη επιβάλει η Λαγκαδινή συνταγή της, αλλά να είμαι και εγώ ξεκούραστη ώστε να χαρώ την βραδιά με τους φίλους μου, η Ανάσταση πέρασε ακριβώς όπως την είχα ονειρευτεί. Περνάει ο καιρός και μεγαλώνουμε, και κατασταλάζουμε, και μαθαίνουμε, και για μένα πια αυτό που έχει σημασία είναι να μαζεύω αναμνήσεις και να δημιουργώ όμορφες στιγμές για τους ανθρώπους που αγαπάω.. Το έγραψε υπέροχα η φίλη μου η Δέσποινα σε ένα από τα προηγούμενα ποστ της, το επαναλαμβάνω και εγώ. Καμιά γιορτή, καμιά χαρά δεν είναι ολοκληρωμένη αν δεν έχεις γύρω σου τους ανθρώπους που αποτελούν το κέντρο της ζωής σου. Και μετά από χρόνια αναστάσεων στο νησάκι, σκαρφαλωμένοι σε τραπέζια και μπάρες - που ήταν υπέροχα, μην με παρεξηγήσετε, και τα χάρηκα απίστευτα όταν συνέβαιναν- απολαμβάνω όσο τίποτα αυτές τις χαλαρές, γελαστές βραδιές στο σπίτι μου παρέα με το παιδί μου (που εξακολουθεί να θέλει να μας κάνει παρέα πριν βγει με τους φίλους του για ξενύχτια τρελά που είναι της ηλικίας του), τον αγαπημένο μου, και τους φίλους της καρδιάς μου. 
Έτσι, εχτές έλειπε η μαμά μου μια που διάλεξε να κάνει Ανάσταση με τον πατέρα μου στον Φιλοκτήτη, και ο Στέλιος που πήγε να περάσει το Πάσχα με τον άλλο κολλητό του, τον Κώστα, στην Καστοριά, αλλά κατά τα άλλα η γνωστή παρέα ήταν όλη εκεί... Η Μάρθα και ο Άλκης,

η Λένα,

και η Βίβιαν φυσικά...

Οι φωτογραφίες είναι φρικτές, το ξέρω, αλλά τις τράβηξα τέσσερις βότκες και δυο ποτήρια κρασί μετά και όσο να 'ναι, το χέρι μου δεν ήταν το σταθερότερο ever.. (Του Ιάσονα ας πούμε που έχει βγει σαν βαρεμένο αλήθωρο δεν την ανεβάζω καν γιατί θα με αποκυρήξει...)

Η μαγειρίτσα μου πάντως είχε τεράστιο σουξέ, η Λένα έφερε μια τυρόπιτα από την οποία δεν έμεινε ούτε φύλλο, και η τάρτα με φράουλες της Νανάς Γιώτη ήταν το τέλειο dessert για το συγκεκριμένο μενού...

Και βέβαια, τσουγκρίσαμε και αυγά πολύχρωμα που ταίριαζαν απολύτως με το εορταστικό table setting που περιλάμβανε χαρτοπετσέτες με αστεία αρνιά, και η βραδιά κύλησε σαν γάργαρο νεράκι. Να σας πω εδώ πως ανάσταση δεν κάναμε ακριβώς, μια που, αφού κανείς δεν είχε πρόθεση να πάει στην εκκλησία - δεν είχαμε καν λαμπάδες, ούτε φαναράκι για το Άγιο Φως-  ξεκινήσαμε να τρώμε κατά τις 11. Έτσι, όταν άρχισαν τα βεγγαλικά εμείς ήμασταν ήδη στο δεύτερο πιάτο και ανταλλάξαμε ευχές και μπουκωμένα φιλιά της αγάπης γύρω από το τραπέζι... Ντροπή, το ξέρω, αλλά τι να κάνουμε που πεινάσαμε?

Και φυσικά στην παρέα μας ήταν και ο Droopy ο οποίος όμως όταν άρχισε το νταβαντούρι με τις κροτίδες χώθηκε κάτω από το τραπέζι και έμεινε εκεί μέχρι αργά, όπου και βγήκε για να ποζάρει για μια αναμηστική - σέξυ- και πολύ κουνημένη φωτογραφία με την φίλη του την Μάρθα...:)

Αργά το βράδυ - ή νωρίς τα ξημερώματα- όταν έφυγαν όλοι, στην κουζίνα με περίμεναν πιάτα, ποτήρια και μαχαιροπήρουνα για πλύσιμο μια που το πλυντήριο των πιάτων έχει χαλάσει... Οπότε έκανα και την απαραίτητη λάντζα μια που σιχαίνομαι να ξυπνάω το επόμενο πρωί σε ένα σπίτι χάος, θέλω να είναι όλα καθαρά και ταχτοποιημένα ώστε να μπορώ να απολαύσω με την ησυχία μου τον πρωινό καφέ μου....

Και τώρα, αφού μετέφερα το βάζο με τις βιολέτες που στόλισε χτες το εορταστικό τραπέζι στο καθιστικό για να πλημυρίζουν με το άρωμα τους το κομμάτι του σπιτιού που χαιρόμαστε περισσότερο, ντύνομαι και φεύγω..

Οι Κυριακές του Πάσχα όταν μένουμε Αθήνα ανήκουν πάντα στην Μάρθα που έχει βάλει ήδη το αρνί στον φούρνο να ψήνεται και μας περιμένει... Όταν φτάσαμε η ντοματόπιτα ήταν ήδη έτοιμη....

Και το αρνί φυσικά, που η φιλενάδα μου το πετυχαίνει μαγικά κάθε χρόνο...

Το τσιμπούσι τελείωσε με ένα προφιτερόλ to die for....

Η μέρα ήταν υπέροχη με λιακάδα κανονική, αλλά έκανε κρύο για να καθίσουμε στην βεράντα δυστυχώς... Οπότε βγήκαμε έξω μόνο για τσιγάρο και με την ευκαιρία φωτογραφηθήκαμε κι όλας... Τα κορίτσια δηλαδή, γιατί τα αγόρια προτίμησαν να καπνίσουν τα πούρα τους στο σαλόνι, αραχτά στους καναπέδες....

 Και έτσι, πέρασε και αυτό το Πάσχα...  Χρόνια πολλά και Χριστός Ανέστη!

Busy days...

Η άνοιξη πάει και έρχεται αλλά όπως και να 'χει, εγώ δεν έχω το μυαλό μου εδώ. Καθόλου όμως.. Εξ΄ου και η αποχή από το blogging, παρόλο που συχνά σκέφτομαι να γράψω κάτι. Μέχρι να το αποφασίσω, μέχρι να μαζευτώ στο σπίτι μου δηλαδή, το έχω ξεχάσει ή έχει προκύψει κάτι άλλο.. Oh well.. Ευτυχώς που μπήκαμε στην Μεγάλη Εβδομάδα και θα οργανωθώ λιγάκι αναγκαστικά, το Μεγάλο Σάββατο θα ετοιμάσω την κλασσική Λαγκαδινή μαγειρίτσα μου και θα μαζευτούμε σπίτι οι εναπομείναντες στην Αθήνα κολλητοί να αναστήσουμε μαζί, και την Κυριακή θα μεταφερθούμε με την ίδια σύνθεση στην Μάρθα για το αρνάκι στην βεράντα, οπότε let's hope ο καιρός να είναι καλός.. 

Στο μεταξύ φέτος δεν έχω ξεκινήσει καν την αναζήτηση του τέλειου αυγού μου, παράγγειλα μόνο ένα που μου φάνηκε ενδιαφέρον από τον William Curley και το περιμένω όπου να 'ναι, αλλά είναι πολύ λιτό και γκουρμέ για τα γούστα μου και χωρίς ούτε ένα τόσο δα ζαχαρωτό επάνω, να μου κλείνει το μάτι πονηρά. Ελπίζω βέβαια πως μια από αυτές τις μέρες, έτσι όπως γυρίζω γύρω γύρω σαν την σβούρα θα πέσω πάνω σ΄αυτό που ψάχνω και δεν θα χρειαστεί να βολευτώ όπως όπως με αυγό από το Αθηναϊκό, όχι γιατί έχουν κάτι αυτά τα αυγά, μια χαρά είναι, απλά τα βαρέθηκα πια... Που πήγαν εκείνες οι παλιές καλές εποχές που ο αγαπημένος μου έψαχνε και έβρισκε το αυγό των ονείρων μου..... Τώρα ούτε που ασχολείται καν...:(

Τέλος πάντων, να μην γκρινιάζω, μπορεί να μην ασχολείται με το αυγό μου ασχολείται με όλα τα υπόλοιπα όμως οπότε τον συγχωρώ προσωρινά, άγιες μέρες που έρχονται.. Και συνεχίζω να αναζητώ ιδέες για να φτιάξω το ωραιότερο table setting για τους αγαπημένους μου, την εκλεκτική μου οικογένεια όπως μου αρέσει να τους λέω, και σας φιλώ γλυκά όλους, και σας εύχομαι να περάσετε όμορφα, να γελάσετε πολύ, να δώσετε φιλιά της αγάπης και η άνοιξη να είναι μέσα και γύρω σας ακόμα και αν έξω βρέχει.. A bientot! 

7 sins....

Η φωτογράφιση έγινε πολλά χρόνια πριν... Ο αγαπημένος μου φίλος Στέλιος Πενταρβάνης εμπνεύστηκε από τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα και μου ζήτησε να γίνω - τι άλλο- η λαιμαργία... Η στυλίστρια με έντυσε με ένα "παιδικό" φόρεμα με φουσκωτά μανίκια, ο κομμωτής έφτιαξε τα μαλλιά μου κοτσιδάκια κεφτέδες, και σε απόλυτη αντίθεση με το baby look και με το τεράστιο χαμόγελο που έπρεπε να έχω, από τα χείλη μου έτρεχε artificial blood την ώρα που "έτρωγα" το χεράκι μιας κούκλας καθισμένη ανάμεσα σε δεκάδες μισοφαγωμένα φαγητά... :) Ελαφρώς creepy, αλλά αφού έτσι ήθελε ο καλλιτέχνης τι να πω εγώ η ταπεινή και άσχετη ξανθιά?

Όταν είδα το αποτέλεσμα η αλήθεια είναι ότι ψιλοφρίκαρα, ειδικά που όλα τα υπόλοιπα αμαρτήματα ήταν μοντέλα άψογα βαμμένα, χτενισμένα και ντυμένα.. Ή γδυτά.. :) Και μια που το project τελικά δεν έπαιξε στο περιοδικό που το είχε ζητήσει, όταν ερχόταν η κουβέντα στην συγκεκριμένη φωτογράφιση απειλούσα μεταξύ αστείου και σοβαρού τον Στέλιο πως αν τολμήσει και δημοσιεύσει ποτέ τις επίμαχες φωτό θα του έστελνα τον φίλο μου τον Κούγια να του κάνει ασφαλιστικά μέτρα και να του πάρει και το τελευταίο μεταξωτό του σώβρακο. Μέχρι που ήρθε στην ζωή μας το Mixologist, το tumblir στο οποίο ο κολλητούλης μου ανεβάζει τις καλύτερες δουλειές που έχει κάνει μέχρι σήμερα, και φυσικά, δεν μπορούσα να του αρνηθώ να δείξει και μένα... 

Οπότε, ξεφτιλιστήκαμε που ξεφτιλιστήκαμε, είπα να κάνω τουλάχιστον ένα ποστάκι να γελάσουμε  λίγο.. Voila λοιπόν οι  φωτογραφίες και για τα υπόλοιπα αμαρτήματα, να πάτε στο link και να τα δείτε εκεί, μαζί με τις υπόλοιπες απίστευτες εμπνεύσεις του Στέλιου που μπορεί να μου σπάει τα νεύρα καμιά φορά - όπως και εγώ τα δικά του άλλωστε- αλλά είναι σούπερ ταλαντούχος και πολυαγαπημένος... Φιλιά!

Υ.Γ. Το κλού της ιστορίας είναι πως το βράδυ της φωτογράφισης είχαμε κανονίσει να πάμε Σπονδή. Όπου, επειδή το shooting  άργησε να τελειώσει και δεν προλάβαινα καν να λουστώ, εμφανίστηκα με το μαλλί που βλέπετε, απλά κάτω, χωρίς τα κοτσιδάκια... Φαντάζεστε τι σοκ έπαθαν οι άνθρωποι όταν με είδαν...:)))

Mad times...

Είναι από τις σπάνιες φορές από τότε που αχολούμαι με το blogging - έξι ή επτά χρόνια τώρα, ή μήπως είναι παραπάνω από εκείνο το πρώτο blog στην Athens Voice? - που δεν γράφω όχι γιατί βαριέμαι αλλά γιατί δεν έχω χρόνο. Τους τελευταίους μήνες η ζωή μου έχει αλλάξει τρομερά. Ανάμεσα στην Αθήνα και το Λονδίνο, με στάσεις μια φορά την εβδομάδα στο κέντρο αποκατάστασης Φιλοκτήτης στο Κορωπί στο οποίο νοσηλεύεται εδώ και δυο μήνες ο πατέρας μου μετά από μια περιπέτεια υγείας που μας έφερε κάπως πιο κοντά έπειτα από πάρα πολλά χρόνια, και με τα αγόρια της ζωής μου να έχουν τις δικές τους ανάγκες και τα δικά τους θέματα, προσπαθώ σκληρά να αντεπεξέλθω στις υποχρεώσεις μου που διαρκώς αυξάνονται και ταυτόχρονα, να ισορροπήσω τα εντελώς διαφορετικά κομμάτια της ζωής μου που μερικές φορές, αγγίζουν την παράνοια.

Και οκ, πάντα βρισκόμουν κάπου ανάμεσα σε δυο άκρα, από επιλογή κυρίως και από αυτή την διάθεση του να συνταιριάξω μέσα μου αλλά και έξω μου τα εντελώς άσχετα μεταξύ τους  πράγματα που αγαπώ, αλλά αυτή την εποχή το έχω παρακάνει.. Ειδικά από τότε που έμεινα χωρίς άνθρωπο στο σπίτι, και μέχρι να δω τι θα κάνω μια που το project του να βρω μια κυρία που να είναι εμπιστοσύνης, να μην φοβάται τα σκυλιά και να την εγκρίνει και ο κύριος Droopy που έχει την τάση να τραγανίζει όσους δεν πολυ- συμπαθεί δεν είναι και το απλούστερο του κόσμου, μέσα σε όλα τα υπόλοιπα έχω να κάνω και δουλειές. Έτσι, πέρα από τα κλασσικά super markets, καθαριστήρια και τα σχετικά, σιδερώνω λόφους από ρούχα, βάζω πλυντήρια, σκουπίζω, σφουγγαρίζω, μόνο πατζούρια δεν έχω κάνει ακόμα μια που η Μαρία με προειδοποίησε πως από αυτό το task μπορεί και να μην βγω in one piece. Και ταυτοχρόνως γράφω τα κείμενα μου, ανεβάζω κάθε Τρίτη τα κομμάτια του site, πίνω καφέδες με την μαμά μου και τις κολλητές μου, βγαίνω τα βράδια, πάω γυμναστήριο όποτε προλάβω, μαγειρεύω of course, και προσπαθώ να βρίσκω και λίγο me time που μου είναι όσο απαραίτητος και ο αέρας που αναπνέω. 

Και κάνω και τραπέζια στο σπίτι για φίλους, όπως αυτό του προηγούμενου Σαββάτου που τελείωσε στις 3.30 τα ξημερώματα, πράγμα που είναι πολύ καλό γιατί περάσαμε υπέροχα, αλλά και πολύ κακό γιατί την επόμενη μέρα δεν μπορούσα να ανοίξω τα μάτια μου για να σηκωθώ από το κρεββάτι και κατέληξα να κάνω την διαδρομή Ψυχικό Κορωπί ένα τέταρτο (για τον Φιλοκτήτη που λέγαμε) τρέχοντας σαν δαιμονισμένη για να προλάβω να είμαι στις 2.30 το μεσημέρι πίσω στην Κηφισιά όπου είχαμε κανονίσει να φάμε με τον Κώστα και την Λιάνα... 

Αυτή την εβδομάδα δε, ως άλλη Μαίρη Παναγιωταρά, μέσα στην ίδια μέρα σιδέρωσα αυτά τα ρούχα, συμμάζεψα το σπίτι,

μετά πήγα να ψωνίσω, μετά μαγείρεψα αυτό το σουφλέ 

και την επόμενη ακριβώς αφού πήγα και έκανα ένα γερό ρεκτιφιέ στην Τέτα γιατί τα χέρια μου είχαν γίνει πια σαν του κηπουρού, χτύπησα και ένα κοσμικό- φιλανθρωπικό event για να μην ξεχνιέμαι.

Και σήμερα, μετά από ένα πρωί με super market και έναν γρήγορο καφέ με την μαμά μου, βρέθηκα το απόγευμα να κάνω μάθημα μαγειρικής με τον τριάστερο και απίστευτα συμπαθητικό και χαρισματικό κύριο Michel Roux στο Metropolitan Hotel,

επέστρεψα σπίτι και σε λίγο θα ξαναφύγω για dinner με αγαπημένους φίλους κάπου στου Μακρυγιάννη.

Και αύριο έχω την καθιερωμένη επίσκεψη στον πατέρα μου το πρωί, μεσημεριανό lunch με τις κολλητές μου στην Παλιά Αγορά, και το βράδυ κάποιο κάλεσμα που δεν έχω ιδέα τι είναι, ξέρω μόνο πως θα πρέπει να σκαρφαλώσω πάλι σε τακούνια και να κάνω την χαριτωμένη στο πλευρό του αγαπημένου μου... 

Οπότε περιμένω να έρθει η Κυριακή και να βιδωθώ στον καναπέ για μια ολόκληρη μέρα μην κάνοντας τίποτα απολύτως.. Εκτός ίσως από το να μαγειρέψω κάτι για να φάμε για βράδυ βλέποντας Upstairs-Downstairs στην τηλεόραση, αλλά η μαγειρική όπως έχω ξαναγράψει πολλές φορές είναι ένα είδος ψυχοθεραπείας για μένα, που νομίζω πως την έχω τρελή ανάγκη αυτή την εποχή... Οπότε μην με παρεξηγείτε που χάνομαι.. Η σκέψη μου είναι εδώ, το σώμα μου έχει μια δυσκολία να ανταποκριθεί... Φιλιά και καλό σαββατοκύριακο... :) 

My life in quotes...

Spring in Athens....

Η άνοιξη είναι εδώ, έξω από το παράθυρο μου και μου χαμογελάει. Και δεν είναι απίστευτο πόσο πολύ φτιάχνουν τα κέφια όλων μας με τις πρώτες λιακάδες και πόσο ο καιρός βοηθάει να τα βλέπουμε και να τα αντιμετωπίζουμε όλα πιο αισιόδοξα και πιο χαλαρά? Λίγο νωρίτερα, την ώρα που έτρεχα πανικόβλητη να προλάβω να τελειώσω τις πρώτες δουλειές της μέρας μια που η εβδομάδα που μόλις ξεκίνησε είναι της τρέλας, χάζευα τον κόσμο που έχει ήδη αρχίσει να γεμίζει τα ξύλινα decks των καφέ του Νέου Ψυχικού... Τραπεζάκια έξω που έλεγε και ο Σαββόπουλος και του έλληνα ο τράχηλος κρίση δεν υποφέρει, πάει και τελείωσε...

Για μένα πάλι, άνοιξη σημαίνει αλλαγές. Πέρα από το mood μου που χυπάει τρελές ροζ αποχρώσεις, φέτος αποφάσισα να ακολουθήσω τις προτροπές των φιλενάδων μου και να αρχίσω να φοράω αντηλιακή κρέμα προσώπου. Ανακάλυψα πρόσφατα την σειρά Symmetria και έχω ενθουσιαστεί. Όχι μόνο από την αντηλιακή αλλά και από τις κρέμες ημέρας και νύχτας - τις δοκίμασα όταν μου έφερε ο Μάνος ένα σετ- δείγμα που του έδωσαν σε κάποια εκδήλωση και μου άρεσε πάρα πολύ η διαφορά που είδα στο πρόσωπο μου- και μόλις τελειώσω αυτές που χρησιμοποιώ τώρα - που είναι η επίσης εξαιρετική σειρά LX της Shiseido- θα πάω για e-shopping.

Η δεύτερη αλλαγή της σεζόν είναι η τσάντα. Τον χειμώνα, ειδικά τα πρωινά, δεν κρατάω καθόλου. Παρόλο που μπαίνω στον πειρασμό, επειδή κυκλοφορώ μονίμως με βελουτέ φόρμες προσπαθώ να αποφύγω τον συνδυασμό Juicy-Louis Vuitton ή κάτι σχετικό, για τον οποίο κάναμε μεγάλη κουβέντα διανθισμένη με πολύ γέλιο χτες το απόγευμα με τον αγαπημένο μου Μιχάλη Μιχαήλ, μια που φοριέται πολύ στα νότια προάστια. Οπότε συνήθως ρίχνω τα απαραίτητα - λεφτά, zirtec, γυαλιά, χαρτομάντηλα- χύμα στις τσέπες των μπουφάν και των παλτών μου και έχω και τα χέρια μου ελεύθερα για να κουβαλάω τις σακούλες των super markets ή την ομπρέλα μου αν χρειαστεί. Για την άνοιξη όμως - και για το καλοκαίρι άλλωστε- έχω την τέλεια τσάντα. Που είναι πλαστική με χερούλια από bamboo της Peggy V. Milan, την έχω αγοράσει χρόνια τώρα από το Soho-Soho και δεν χωράει μόνο όλα μου τα υπάρχοντα, αλλά ταιριάζει και με όλα μου τα ρούχα. Και είναι και αθάνατη μια που με ένα απλό πέρασμα με ένα Vetex γίνεται σαν καινούρια. Έψαξα στο Internet να βρω το site της εταιρίας αλλά δεν τα κατάφερα, το μόνο σχετικό που βρήκα ήταν αυτό.. Δεν ξέρω αν έχουν σταματήσει να βγαίνουν, θα ήταν κρίμα. Ήταν πολύ ακριβές τσάντες βέβαια τότε, νομίζω πως την είχα πληρώσει γύρω στα 300 ευρώ πριν από τουλάχιστον οκτώ χρόνια που ήταν πολλά λεφτά για μια πλαστική τσάντα, αλλά τα σχέδια ήταν μοναδικά και αριθμημένα και είχες την δυνατότητα επειδή τα χερούλια μπαινο-βγαίνουν να αλλάζεις σχήματα και ποιότητες... Όπως και να έχει όμως, μιλάμε για τεράστια απόσβεση μια που την χρησιμοποιώ από τότε κάθε χρόνο και εξακολουθεί να κάνει την ίδια εντύπωση...:)

Μετά είναι τα μαλλιά.. Που όταν πιάσουν οι λιακάδες τα θέλω ανέμελα. Που σημαίνει πως σταματάω τα κομμωτήρια και τα ισιώματα, τα λούζω μέρα παρά μέρα - αυτή την εποχή με την καταπληκτική σειρά Sheer Blonde του John Frieda που έφερα από το Λονδίνο- τα σκουπίζω καλά με μια πετσέτα , μετά βάζω στις άκρες πότε το μετάξι της Biosilk και πότε την κερατίνη της σειράς Coppola και τα αφήνω να στεγνώσουν μόνα τους και να σχηματίσουν τις φυσικές τους μπούκλες. Το αποτέλεσμα είναι υπέροχο, ειδικά τώρα που τα μαλλιά μου είναι πιο υγιή από ποτέ μετά την θεραπεία με αμπούλες κερατίνης που έκανα  στον λατρεμένο Βαγγέλη Χατζή.

Τέλος, την άνοιξη αλλάζω γυαλιά ηλίου. Μέχρι να βρω το καινούριο ζευγάρι που θα μου κλέψει την καρδιά, θα φοράω αυτά τα υπέροχα ροζ που μου φτιάχνουν το κέφι μόνο που τα βλέπω. Είναι επίσης παλιά, πρέπει να τα έχω τέσσερα χρόνια ήδη αν όχι παραπάνω, αλλά παρόλο που αγοράζω τουλάχιστον ένα ζευγάρι την σαιζόν, δεν έχω κανένα πρόβλημα να φοράω παλιά μοντέλα. Αρκεί να μου πάνε, να ταιριάζουν με τα ρούχα μου και κυρίως, να ταιριάζουν με το happy mood μου... 

Αυτά για αρχή.. Τις επόμενες μέρες θα ανασύρω από τα πατάρια τα άλλα μου φετίχ - τα μαντήλια που φοράω στα μαλλιά μου, τα starάκια, τα σανδάλια και τα καπέλα- και θα επανέλθω με περισσότερες φωτογραφίες και ιδέες. Προς το παρόν καλημέρα, φιλιά,  και να έχουμε μια υπέροχη εβδομάδα...

Υ.Γ. Και μια που έγραψα για τα γυαλιά ηλίου μου, ας ανεβάσω και μια φωτογραφία που τα φοράω. Είναι από πέρσι βέβαια αλλά δεν πειράζει. Μάλιστα, επειδή με έβαλε για τα καλά στο mood της άνοιξης, θα την περάσω στα profiles μου σε όλα τα social media. :)

@ The Burger Joint....

Το The Burger Joint στην Γλυφάδα είναι από τα αγαπημένα μου μαγαζιά. Για πολλούς λόγους - είναι όσο απλό χρειάζεται για να μπορείς να πεταχτείς φορώντας φόρμα μια Κυριακή μεσημέρι, έχει υπέροχο και φτηνό φαγητό και ο ιδιοκτήτης - chef είναι ταλαντούχος, κούκλος και  αγαπημένος φίλος - αλλά ο κυριότερος είναι ο ιδανικός για μένα συνδυασμός λιχουδιών. Pizza και burger και για το τέλος λουκουμάδες. Την πρώτη φορά που πήγα και διάβασα τον κατάλογο υποψιάστηκα πως κάποιος έβλεπε τα ίδια, λαίμαργα όνειρα με μένα. Στην συνέχεια γνώρισα τον Γιώργο και συνειδητοποίησα πως τα χρόνια παραμονής του στην Νέα Υόρκη σε συνδυασμό με τις εκπληκτικές σπουδές του στο French Culinary Institute, την εμπειρία του σε δίπλα σε διάσημους chefs και το μεσογειακό του ταμπεραμέντο έφταναν και περίσσευαν για να δημιουργήσει ένα μαγαζί με ανατρεπτικά απλή και ταυτόχρονα τέλεια εκτελεσμένη "αμερικάνικη" κουζίνα από αυτά που γίνονται εύκολα στέκια και σε εθίζουν στο comfort food. Με ένα twist gourmet.  Και από τότε κάθε φορά με περιμένει μια καινούρια ιδέα ακριβώς όπως την θέλω για να με κάνει να χαμογελάσω. Crispy chicken με spicy sauce, sweet corn με παρμεζάνα και chilli, hangover burger με τηγανητό αυγό και spicy mayo και για το τέλος, λουκουμάδες γεμιστοί με μήλο ή μερέντα... Πόλεμος θερμίδων- μια επίσκεψη τον μήνα είναι αρκετή για να έχω το κουράγιο να τρέφομαι τις υπόλοιπες 29 μέρες με φρυγανιές, Milner, μπιφέκια στην σχάρα και βραστά κολοκύθια- αλλά ποτέ δεν ήμουν καλή σε αυτού του είδους τους λογαριασμούς..

Hangover burger με αυγό...

Chicken burger και ο Γιώργος στο background...

Λουκουμάδες γεμιστοί με μερέντα...

Έτσι σήμερα νωρίς το απόγευμα μαζευτήκαμε μια παρέα οκτώ ατόμων και ....καταφέραμε να σηκωθούμε από το τραπέζι πριν από καμιά ώρα. Έχοντας φάει τα πάντα όλα, έχοντας γελάσει πολύ και έχοντας περάσει υπέροχα. Με την λιακάδα να μας φτιάχνει το κέφι, με την βόλτα του πήγαινε έλα στην παραλιακή να μας βάζει σε mood καλοκαιρινό, με σχέδια επί χάρτου για πασχαλιάτικες διακοπές, για τραπέζια, εκδρομές, δίαιτες και δουλειές και με την βεβαιότητα πως όσο έχουμε τους φίλους μας και τους ανθρώπους που αγαπάμε γύρω μας η κρίση θα παλεύεται και οι δυσκολίες θα μοιάζουν μικρότερες, γύρισα σπίτι με την καρδιά μου να χαμογελάει. 

Και τράβηξα και φωτογραφίες φυσικά -ανεβάζω μόνο τα φαγητά για να μην εκθέσω ανεπανόρθωτα τους φίλους μου μπουκωμένους και με εκφράσεις απίστευτης ευδαιμονίας- και τώρα είναι η ώρα να κουκουλωθώ με την κουβερτούλα μου στον καναπέ και να δω ξένες σειρές στο DVD. Upstairs-Downstairs, Harry's Law και The Good Wife για να περάσει το βράδυ χαλαρά και ήρεμα και να πάρουμε δυνάμεις για μια εβδομάδα γεμάτη τρέξιμο και δουλειές που ακολουθεί.. 

Υ.Γ. Και βέβαια, θέλω να δω και ειδήσεις γιατί είμαι περίεργη να μάθω πόσοι πήγαν να ψηφίσουν τον καινούριο πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ πληρώνοντας ταυτόχρονα 2 ευρώ ο καθένας για να συμετάσχουν στην διαδικασία. Σε εποχή κρίσης, και με όλα όσα συνέβησαν με τα κόμματα, είμαστε πραγματικά αδιόρθωτοι. Που αντί να απαιτήσουμε να μας πληρώσουν και μάλιστα αδρά, έστω και για την ψυχική οδύνη των όσων ζούμε, (τους) πληρώνουμε κι από πάνω... Έλεος δηλαδή!!!!

It's all about the blowjob baby...

Χτες το βράδυ μια αγαπημένη φίλη μου διηγήθηκε μια πολύ αστεία ιστορία για πίπες. Δεν θα την μεταφέρω φυσικά αλλά σε συνδυασμό με την γιορτή της πίπας- και της μπριζόλας- μερικές μέρες πριν, σκεφτόμουν πόσο υπερεκτιμημένο είναι το συγκεκριμένο "service" στο μυαλό των αντρών... Από όλους εκείνους που κατά καιρούς μας έχουν σπρώξει το κεφάλι.. με νόημα προς τα κάτω την ώρα του δια ταύτα μέχρι τον φίλο μου τον Άλκη που το έχει πάει πολλά βήματα παρά κάτω το θέμα και έχει σκεφτεί να ανοίξουμε μέχρι και σχολή, αντιλαμβάνεσαι εύκολα πως μια πίπα μπορεί να κάνει θαύματα τελικά μια που υπό συνθήκες οι άντρες λατρεύουν να... κρέμονται από τα χείλη μας... 'Αλλωστε  η ιστορία - η αρχαία αλλά και η πρόσφατη- είναι γεμάτη παραδείγματα γυναικών που χρησιμοποίησαν το ταλέντο τους στο συγκεκριμένο σπορ για να προωθήσουν την όποια ατζέντα τους και τα κατάφεραν περίφημα.  Αν λοιπόν όπως έλεγε η μαμά Βαρντάλος στον "Γάμο αλά ελληνικά" η γυναίκα είναι ο λαιμός που γυρίζει το κεφάλι του άντρα προς όποια κατεύθυνση θέλει, τότε οι πίπες μάλλον πρέπει να είναι το καύσιμο που makes the world go round, και όχι το χρήμα. 

Βέβαια, αν σκεφτείτε πως όπως όλοι θεωρούμε πως είμαστε πιο έξυπνοι από τον μέσο όρο, έτσι και όλες οι γυναίκες πιστεύουμε πως κάνουμε εξαιρετικές πίπες, φαντάζομαι πως η ζωή κανονικά θα έπρεπε να είναι απλούστερη ή έστω να είναι πολύ ευκολότερες οι ανθρώπινες σχέσεις. Και μάλιστα όχι μόνο αυτές που βασίζονται στο σεξ αλλά όλες, γενικότερα.. Μια που οι καλογαμημένοι άνθρωποι είναι συνήθως πιο χαλαροί, πιο χαρούμενοι και πιο συνεννοήσιμοι από τους άλλους που... δεν όσο συχνά θα ήθελαν, θα πίστευε κανείς πως με την (καλή) πίπα να πηγαίνει σύννεφο, θα κυκλοφορούσαμε σε έναν κόσμο γεμάτο θετική ενέργεια... Μόνο που κυκλοφορούμε στον κόσμο που ξέρουμε όλοι, που είναι γεμάτος από θυμωμένους ανθρώπους έτοιμους να σε σκίσουν με την παραμικρή αφορμή (και όχι με την καλή έννοια).  Άρα η θεωρία κάπου μπάζει.. Ή ακόμα χειρότερα, μπάζει η ίδια η πράξη οπότε η σχολή του Άλκη έχει πραγματική ανάγκη ύπαρξης και μπορεί να πρέπει να επιχορηγηθεί από το κράτος μια που θα προσφέρει λειτούργημα στο κοινό.. 

Όπως και να 'χει πάντως, η διαφήμιση το έλεγε ξεκάθαρα όταν ήμουν πιτσιρίκα. "Πάρτε του μια πίπα δώρο για την γιορτή του" και μπορεί εκείνοι να εννοούσαν την Magic Life - είδατε τι θαύματα κάνει το brainwashing στις μικρές ηλικίες? Μπορεί να δυσκολεύομαι να θυμηθώ τι έκανα προχτές αλλά η μάρκα εκείνη έχει χαραχτεί με πύρινα γράμματα στο μυαλό μου- αλλά στην τελική νομίζω πως το νόημα της προχτεσινής γιορτής ήταν σαφές. Βάλτε λίγη χαρά στην ζωή σας, την δική σας και την δική του, είτε σκύβοντας την κατάλληλη στιγμή είτε ψήνοντας μια καλή μπριζόλα βρε αδερφέ. Είναι λίγο αλόκοτο βέβαια που απ΄ότι φαίνεται στο μυαλό των αγοριών μας είναι ισοδύναμα αυτά τα δύο, αλλά μεγαλώνοντας αντιλαμβάνεσαι πως καμιά φορά μπορεί και εσύ να επιλέξεις την κουρτίνα νούμερο δύο και μάλιστα εύκολα γιατί τα ρημάδια τα χρόνια περνάνε και... που να σκύβεις τώρα...:))))

Υ.Γ. Μην πέσετε να με φάτε οι ανώνυμοι σαββατιάτικα παρακαλώ.. Πλάκα κάνουμε, εννοείται αυτό.. Άλλωστε, αν χρησιμοποιούσα στα σοβαρά τις πίπες για να κάνω πράγματα στην ζωή μου, θα ήμουν τουλάχιστον πρωθυπουργός αυτή την στιγμή και εσείς θα ζούσατε στο καλύτερο κράτος του κόσμου. Χωρίς κρίση, με λιακάδες και χαμόγελα all around και με τις πίπες να διδάσκονται υποχρεωτικά στα σχολεία, στην τρίτη λυκείου... Μαζί με  τα αντίστοιχα courses για τα αγόρια, για να μην ξεχνόμαστε κιόλας. Αλήθεια, πότε γιορτάζουμε την μέρα των cupcakes και του .......?   :)))))))))))