"Σε έναν ιδανικό κόσμο, Θα εμφανίζονταν αυτό το notification στα βραδινά sms!" έγραφε η λεζάντα αυτής της φωτογραφίας και η αλήθεια να λέγεται, όποιος δεν έχει μπερδευτεί κάποιο βράδυ με ποτά, τσιγάρα και καψούρα με αποτέλεσμα να κάνει όλες τις λάθος κινήσεις να σηκώσει το χέρι, και να αφήσει σχόλιο με φωτογραφία για να τον δείχνουμε στις επερχόμενες γενεές.
Βέβαια, αν το καλοσκεφτείτε η χαρά της καψούρας είναι τα λάθη και τα πάθη της. Είναι τα τραγούδια που αφιερώσαμε, τα ντροπιαστικά μηνύματα που στείλαμε, τα μεθύσια που κάναμε, τα ξενύχτια που ρίξαμε, τα δάκρυα που χύσαμε και τα πατώματα που σκουπίσαμε πέφτοντας να πεθάνουμε από την απογοήτευση, που κατά βάθος ξέραμε πως θα έρθει. Μετά από χρόνια εκεί έξω και έχοντας παίξει το παιχνιδάκι αρκετά, έχω αποφασίσει πια πως το καλύτερο κομμάτι μιας σχέσης είναι αυτή η καψούρα της αρχής. Η χαρά και η αγωνία της ανακάλυψης, η αναμονή για όλα αυτά που (φανταζόμαστε πως) θα έρθουν, οι πεταλούδες στο στομάχι και το πινγκ πονγκ που παίζουμε για να αποδείξουμε ο ένας στον άλλο πόσο έξυπνοι, χαριτωμένοι, σέξι, ξεσηκωτικοί και μοναδικοί (μπορούμε να) ήμαστε. Μόλις περάσουμε από τα foreplay στο κυρίως θέμα, μόλις πέσουμε στο κρεβάτι δηλαδή, αρχίζει αναγκαστικά η αντίστροφη μέτρηση. Που το πάθος αναγκαστικά θα τελειώσει- sooner or later- και μετά ή θα μεταλλαχτεί σε αγάπη και η σχέση θα πάει παρακάτω, ή ο πρώτος που θα προλάβει θα σηκωθεί ένα πρωί στα κλεφτά, θα ντυθεί και θα φύγει κλείνοντας απαλά αλλά οριστικά την πόρτα πίσω του.
Και στην τελική, πείτε μου αλήθεια. Αν είχατε την δυνατότητα να κρατήσετε μια σχέση στα προκαταρκτικά, στο κομμάτι εκείνο που όλα είναι υπονοούμενο, και παιχνίδι, και νάζια και κορδέλες, και πόλεμος ανάμεσα σε δυο μυαλά που αστράφτουν, και πάθος ανεκπλήρωτο, και πεταλούδες στο στομάχι, και όλο αυτό το σκηνικό που περιμένεις τα μηνύματα, και τα τηλέφωνα και τις ματιές και τις αγκαλιές, και άντε και τα φιλιά σαν να εξαρτάται από αυτά όλη σου η υπόλοιπη ζωή, δεν θα το κρατούσατε όσο περισσότερο μπορούσατε? Ειδικά αν το κρεβάτι σας ήταν μια χαρά γεμάτο, κυριολεκτικά και μεταφορικά?
Εγώ αλήθεια σας λέω, αν το έβρισκα, αν περνούσε από το χέρι μου και αν μου δινόταν η ευκαιρία, θα το κρατούσα για πάντα. Θα ζούσα την μέρα της καψούρικης μαρμότας, ξανά και ξανά και ξανά.. Γιατί κακά τα ψέματα. Όπως έλεγε και η αείμνηστη Μαλβίνα, το να βρω κάποιον να μου πηδήξει το @@@@@ μου είναι το ευκολότερο του κόσμου. Το να βρω κάποιον να μου πηδήξει το μυαλό μου όμως, είναι τόσο δύσκολο πια που αν το (ξανά) βρω σιγά μην το χαλάσω με τα ίδια μου τα χέρια...
Υ.Γ. Και βέβαια, επειδή ποτέ δεν πρέπει να λες μεγάλο λόγο ή να τρως μεγάλη μπουκιά - και επειδή εγώ συνηθίζω να τα κάνω και τα δύο- διατηρώ το αναφαίρετο δικαίωμα μου αύριο να λέω ή να κάνω κάτι άλλο. Και να το χαίρομαι επίσης. Πολύ..:)
