Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2011

2011 Best of...




Μερικές φορές άλλοι γράφουν αυτά που σκέφτεσαι με καλύτερο τρόπο απ΄ότι θα μπορούσες να τα εκφράσεις εσύ ο ίδιος.. 'Ετσι, ο απολογισμός μου για το 2011 λέω να γίνει μέσα από τα πιο χαρακτηριστικά re tweets.. 28 ατάκες που μίλησαν στην ψυχή μου λοιπόν - και περιέγραψαν τέλεια την φάση στην οποία βρισκόμουν όταν τις διάβασα- και πέντε δικά μου tweets... Πιστέψτε με, πίσω από αυτές τις witty αράδες και λέξεις κρύβεται όλη μου η φετινή ιστορία.. Με τα ups και τα downs της. Και ναι, το 2011 ήταν ένα μεγάλο ξεκαθάρισμα. Σε κάθε επίπεδο. Τώρα τελείωσε όμως οπότε πάμε γερά, με φόρα, αισιοδοξία και πάθος για τα καλύτερα που είναι αυτά που θα έρθουν. Καλή, γελαστή και τυχερή χρονιά να έχουμε. Με υγεία, με τους ανθρώπους που αγαπάμε γύρω μας, και με όσο πάθος και πείσμα μας χρειάζονται για να πάμε παρακάτω...

 η ιωαννα με το μηδεν @i0annaA5 Κάποια ύψη περιστάσεων τα περνάς μόνο με λίμπο. 

 ο Gi ο Pap είμαι @GiPapJesus • Κι από τι είναι πια οι τσάντες οι λουιβουιτόν και κάνουνε δυο χιλιάρικα; Από πουτσόδερμα κι αν τις τρίψεις γίνονται βαλίτσες; 

 Kostas Giannakidis @kgiannakidis •  Όταν λένε ότι ο ηγούμενος Εφραιμ θα εμφανίζεται στο αστυνομικό τμήμα δύο φορές το μήνα, εννοούν ως όραμα, έτσι δεν είναι; 

 VivianEfthimiopoulou @vivian_e • Το ότι πρέπει να φέρεσαι στους ωραίους σαν ν είναι έξυπνοι κ στους έξυπνους σαν να είναι ωραίοι ειναι αλλη 1 απόδειξη εκθήλυνσης των ανδρων. 

 Lady Marion @Marianne_Taha •  Υπάρχουν 2 κατηγοριες ανδρών. αυτοί που με γουστάρουν και αυτοί που είναι ψυχικα υγιείς.

 Elizabeth Delaka @ElizabethDeLaka •  Ποιος σου είπε να με προσγειώσεις ; Και τώρα που τα κατάφερες τι κέρδισες ;

 Γιώργος @yX__ • Η σωστή γυναίκα είναι κυρία στο timeline και τσούλα στα DMs. 

 Sasa Papadima @SasaPapadima • Παλιά γνωρίζαμε γκόμενο επιχειρηματία & ρωτούσαμε τι ρολόι φοράει, αν έχει εξοχικό. Τώρα η 1η ερώτηση είναι αν έχει πληρώσει το ΙΚΑ.

 Ρετζινα Φελαντζι @mikatsou • το κινητο και ειδικα τα εσεμες θα επρεπε να εχουν φραγη μετα τις 3 την νύχτα ή μετα το 3ο ποτο. 

 ο 3 ήτα @aNameToCome • Η ζωή αξίζει για τα 30 δευτερόλεπτα πριν το πρώτο φιλί 

 Stathis Papoulias @spfuzzy •  ΓΑΠ σε ρόλο Νίκου Ξανθόπουλου στην "Οδύσσεια ενός ξεριζωμένου". Σε λίγο θα μας δείξει πως πάλεψε με την αρκούδα Βαγγέλη 

 K. Papamichalopoulos @MilitaryRaiden • Να το πούμε ευθέως: Θέλουμε οι Ευρωπαίοι να δουλεύουν & να μας δίνουν μέσω προϋπολογισμών τους δανεικά & αγύριστα για να γεμίζουμε φραπογαλάδικα 

 la_cookaracha @La_cookaracha • Διαβαζεις timeline λες τις πουτανας γινεται πεφτει η κυβερνηση χαμος, ανοιγεις τηλεοραση, χταποδι κοκκινιστο με μακαρονακι κοφτο κ σαλτσουλα  

 sonia kazoni @sonkazoni • Ο Οδ.Τσενάι είναι στο Χάρβαρντ με υποτροφία. Όσοι φώναζαν να μην πάρει τη σημαία είν στους δρόμους κ πετάνε γιαούρτια.

 peter stat @drstat •  Greeks have tended through life assuming that there is one set rules for them and one for everybody else. And it may yet turn out to be true 

 ο 3 ήτα @aNameToCome •  Για πήγαινε λίγο να πνιγείς να δω κάτι 

 elenikitra @elenikitra • Χάνω το χιούμορ μου. Κακό σημάδι 

 liberi fotini @liberifotini •  Eίμαι τόσο hot που περνάω ανάμεσα απ' τα καλαμπόκια και γίνονται ποπ κορν. 

 Πι @Mr_Petemy•  Είναι που θέλω να ζω την κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία και ποιος θέλει να βάλει πλυντήριο τη τελευταία μέρα της ζωής του? 

 Michalis Michael @MichalisLIfO •  Άντε να διαφωνήσεις τώρα με τη λάικα. 

 Ρετζινα Φελαντζι @mikatsou • ελα θα σε σοκαρω το ξερω. η γη γυριζει, αλλα οχι γυρω σου 

 nikisot @nikisot•  Θα έπρεπε να υπάρχει ένα κουμπί " snap out of it" 

 alexgrwords @AlexGRwords • Τα πραγματα μπορει να ειναι απλα,οι ανθρωποι δεν ειναι απλοι.Καλυτερα ετσι κατ εμε,για να μαθαινει κανεις καθως προχωραει 

 ο 3 ήτα @aNameToCome •  Όταν προσπαθείς να με πείσεις πόσο γουάου είναι η ζωή σου χωρίς καν να σε ρωτήσω, εγώ το μόνο που ακούω είναι απόγνωση 

 VivianEfthimiopoulou @vivian_e • Να μην φοβάσαι, dear follower. Θα έχεις πάντα τη μόρφωση κ την ευφυΐα σου που είναι η μεγαλύτερη σου περιουσία. Αυτο λέμε στο σόι μας. 

 Cupid Or Stupid? @SoEpic_Bloom • Someday your prince charming will come. Mine just took a wrong turn, got lost, and is too stubborn to ask for directions.... :( 

 Zafirina Karatza @misskaratza • όταν γίνομαι έξυπνη τα καταστρέφω όλα. - Μαλβίνα Κάραλη  

 Elizabeth Delaka @ElizabethDeLaka •  Αν με κάνεις να γελάω πίσω από μια οθόνη,ένα μήνυμα, τότε είσαι ο άνθρωπος μου σ'εχω ερωτευτεί. 



Evi Fetsi @fevis • Every moment of our lives is like a piece in a puzzle, the positive ones fit, the negative ones don't!

 Evi Fetsi @fevis •  Όταν κάτι δεν είναι μοναδικό dear follower, τότε δεν είναι μοναδικοί και οι συμμετέχοντες. Από σχέση μέχρι project. Τόσο απλό. #my-fairytale  

 Evi Fetsi @fevis •  Pretending to be a functioning adult is exhausting... 

 Evi Fetsi @fevis • He calls me goddess and I'm still the one who gets on her knees

 Evi Fetsi @fevis Τα πιο ενδιαφέροντα μέηλ είναι αυτά που αποφασίζω να μην στείλω τελικά.Τα κρατάω όμως και στο μέλλον θα είναι το καλύτερο μάθημα αυτογνωσίας

Υ.Γ. Αγαπώ τα social media και το Twitter πιο πολύ απ΄όλα.. Να ευχαριστήσω λοιπόν εκείνον που με έβαλε στο παιχνίδι. (Ή μάλλον και σ΄αυτό το παιχνίδι, για να είναι ακριβής η διατύπωση). Θα είσαι πάντα ο καλύτερος διαδικτυακός συμπαίχτης που θα μπορούσα να ονειρευτώ. Ακόμα και όταν εφευρίσκεις καινούριες ασύλληπτα δύσκολες πίστες, όταν αλλάζεις τους κανόνες από μόνος σου ή όταν μου στήνεις παγίδες στις οποίες πέφτω μέσα με τα μούτρα..:)))


Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2011

C for Christmas and F for the future...



Τα φετινά Χριστούγεννα, κόντρα στο mood της εποχής και πέρα από κάθε προσδοκία, ήταν τελικά από τα καλύτερα που έχω περάσει ever. Και αυτή είναι μια ανακουφιστική συνειδητοποίηση, και ταυτόχρονα το καλύτερο μήνυμα που έχω πάρει τελευταία. Μπορούσαμε να μιζεριάσουμε, μπορούσαμε να γκρινιάξουμε για τις χαμένες πολυτέλειες, για τα δώρα που δεν πήραμε και τα ταξίδια που δεν κάναμε, μπορούσαμε να ζηλέψουμε για όσα έκαναν άλλοι και εμείς όχι, μπορούσαμε να μείνουμε κλεισμένοι στο καβούκι μας, φοβισμένοι και μετέωροι ανησυχώντας για τα όσα πρόκειται να συμβούν, παρόλο που το μέλλον δεν το ξέρει κανείς, ειδικότερα δε όλοι εκείνοι που αρέσκονται να το αναλύουν διεξοδικά μέσα από τα τηλεοπτικά παράθυρα και τα social media. 
Αντ' αυτού προτιμήσαμε να μαζευτούμε σε σπίτια, να μαγειρέψουμε, να γελάσουμε πολύ και δυνατά, να πάμε βόλτες στην φωτισμένη πόλη, να πιούμε cocktails και afternoon teas, να συναντηθούμε σε στέκια αγαπημένα γύρω από τραπέζια που μεγάλωναν όσο περνούσε η ώρα, να αγκαλιαστούμε σφιχτά και να φιληθούμε με πάθος, να αφεθούμε στην μαγεία της γιορτής και να ξορκίσουμε τους φόβους μας αντικαθιστώντας τους με θάρρος. Και πάθος. Και ελπίδα. 
Και ναι, όσο θα είμαστε όλοι εδώ, μαζί, ενωμένοι και αποφασισμένοι να χτίζουμε γέφυρες και να κάνουμε υπερβάσεις κρατημένοι ο ένας από το χέρι και την ματιά του άλλου, όσο έχουμε την υγεία μας και εκείνους που αγαπάμε γύρω μας, και όσο θα διαλέγουμε το φως από το σκοτάδι και την αισιοδοξία από την γκρίνια, όλα θα πηγαίνουν μόνο καλύτερα... Η ζωή προχωράει. Πάει μπροστά. Μόνο. Και αυτοί που μένουν πίσω, γαντζωμένοι στο παρελθόν και σε αυτά που προτιμούν να θυμούνται αντί γι΄ αυτά που θα μπορούσαν να κάνουν, ή επιμένουν σαν άλλες Κασσάνδρες να μαντεύουν μόνο καταστροφές και στεναχώριες, είναι καταδικασμένοι να μείνουν τελικά μόνοι.
Και εγώ, μερικές μέρες πριν την καινούρια χρονιά, κάνω την δική μου υπέρβαση και αφήνω πίσω ότι με βαραίνει και με φορτώνει με σκοτάδι και αρνητικά συναισθήματα. Έχω ανάγκη να είμαι ανάλαφρη, ανέμελη, αισιόδοξη και φωτεινή. Και να ασχολούμαι μόνο με όσα και όσους θα με πάνε μπροστά. Με φόρα και με φόρτσα. Και το κυριότερο, έχω ακόμα την δύναμη να κάνω τα όνειρα μου πραγματικότητα, και αυτό θα είναι πάντα το μεγαλύτερο μου ταλέντο. Η πιο γερή μου ασπίδα και το πιο δυνατό μου όπλο. Μαζί με το χαμόγελο.

Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2011

Merry Christmas!!!


Τραβώντας και σπρώχνοντας, επιτέλους τα καταφέραμε.. Σε τρεις μέρες θα είναι Χριστούγεννα και είναι η ώρα να αφήσουμε στην άκρη τα όσα μίζερα μας κατατρέχουν καιρό τώρα και να χαθούμε στην μαγεία της γιορτής. Αντισταθείτε λοιπόν στους καλικατζάρους και τα λοιπά ξωτικά και βάλτε τα δυνατά σας να δημιουργήσετε το σκηνικό των ονείρων σας για εκείνους που αγαπάτε.. Η ευτυχία είναι στιγμές μην το ξεχνάτε, οπότε φτιάξτε τις δικές σας με υλικό την αισιοδοξία, το χαμόγελο και την ελπίδα πως και αυτό το εργάκι θα έχει happy end.. Φιλιά πολλά και αγάπη, καλή διασκέδαση, καλά μαγειρέματα και θα τα πούμε την επόμενη εβδομάδα με αντίστροφη μέτρηση για την Πρωτοχρονιά και φυσικά, απολογισμούς..:)

Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 2011

Final countdown...





Πέντε μέρες για τα Χριστούγεννα, τέσσερις για την παραμονή.. Ο πατέρας μου έλεγε πως το πιο σκληρό νόμισμα είναι ο χρόνος. Και ακριβώς επειδή η αξία του είναι τεράστια και δεν υποκαθίσταται, είτε από το περίσσευμα σας είτε από το υστέρημα σας, φροντίστε να τον αφιερώσετε σε εκείνους που αγαπάτε και το αξίζουν. Οι φετινές γιορτές έτσι κι αλλιώς είναι επικεντρωμένες στην ποιότητα και όχι στην ποσότητα. Και σημασία έχουν οι προθέσεις, και οι σκέψεις, και η ενέργεια. Όχι το κόστος αυτού που δίνουμε αλλά η διάθεση με την οποία το προσφέρουμε και το μήνυμα που κρύβει.. Και ίσως είναι ένα από τα δώρα της κρίσης αυτό. Το ότι μας βάζει στην διαδικασία να αναθεωρήσουμε τις αξίες και τις προτεραιότητες μας. Πολλά σ΄αγαπώ λοιπόν στην λίστα μου, πολλή ουσία, και όλος ο χρόνος που μπορώ να διαθέσω σε εκείνους που αποτελούν την βάση της ζωής μου είτε είναι εδώ κοντά μου, είτε είναι μακριά μου και αυτές τις μέρες μου λείπουν πιο πολύ. Τρόποι υπάρχουν, μένει ο καθένας να ανακαλύψει εκείνους που ταιριάζουν στον χαρακτήρα του και στις περιστάσεις.  Τις δικές του και των άλλων. Και πάνω απ΄όλα, να θυμόμαστε να χαμογελάμε. Όχι ψυχαναγκαστικά επειδή το απαιτεί το mood των ημερών αλλά επειδή αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα. Πως σε σχέση με τα όσα συμβαίνουν γύρω μας, εμείς έχουμε την τύχη να κολυμπάμε ακόμα προς την απέναντι ακτή και να επιπλέουμε, παρόλα τα κύματα..

υ.γ. Το σπίτι μυρίζει φρεσκοψημένα μπισκότα. Και ταυτόχρονα κάθε σταγόνα της χτεσινής καταιγίδας που δεν έλεγε να σταματήσει μου έφερνε στο μυαλό εκείνους τους 20.000 ανθρώπους που κοιμούνται στους δρόμους. Παράξενες θα είναι οι φετινές γιορτές. Γεμάτες αντιθέσεις. Παρόλα αυτά, η Πολυάννα στο μυαλό μου επιμένει. Είμαστε γεροί, είμαστε μαζί, άρα έχουμε την δύναμη να αλλάξουμε τα πάντα....

Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2011

Ugly truth...



"Δεν θα γυρίσω να πάρω την Άννα, συγγνώμη..." 

Μια βδομάδα πριν τα Χριστούγεννα, η Αθήνα μετράει πια τις πληγές της. Και μαζί, πολλές τέτοιες ιστορίες και 20.000 καταγεγραμμένους αστέγους. Ναι, οι φετινές γιορτές είναι αλλιώτικες από τις άλλες για πολλούς λόγους. Και τα φωτάκια, και οι λίστες, και τα χαμόγελα, και οι όμορφες στιγμές δεν μπορούν και δεν πρέπει να κρύψουν την αλήθεια. Ούτε να την αφήσουν να ξεχαστεί... Εκείνοι που μπορούν, ας θυμηθούν αυτές τις μέρες εκείνους που δεν τα καταφέρνουν. Η λύση είναι πάντα στην ομαδική προσπάθεια και στην γνώση πως πολλά μικρά μαζί μπορούν να φτιάξουν ένα μεγάλο... Και στην τελική, η μουρμούρα από μόνη της δεν βοήθησε ποτέ κανέναν. Και όλοι εκείνοι που γκρινιάζουν καιρό τώρα αδιάκοπα σε κάθε είδους social media μέσα από τα smart phones, τα tablets, τα PC και τα MAC τους ας συνειδητοποιήσουν πως αντίθετα με πάρα πολλούς άλλους, βρίσκονται οχυρωμένοι μέσα στην άνεση και την ζέστη των σπιτιών ή των γραφείων τους και με το ρεύμα και το Internet πληρωμένο. 

Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2011

The show must go on..




Είναι απίστευτα ενδιαφέρον το πόσο πολύ μια εικόνα, ένα χρώμα, και ένα concept χτισμένο με  σχεδιασμό επαγγελματικό μπορεί να γίνει σχεδόν αληθινό. Σαν μια εικονική πραγματικότητα που με τον καιρό αποκτά ζωή δική της και μπερδεύεται ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμα με ευκολία μαγική. Σαν τον λαγό που βγαίνει από το καπέλο του ταχυδακτυλουργού και ενώ ξέρεις πως είναι οφθαλμαπάτη, μένεις για δευτερόλεπτα να αναρωτιέσαι μήπως αυτή την φορά το ζωάκι ήταν αληθινό. Δεν είναι όμως. Ποτέ. Πάντα είναι ένα κόλπο βασισμένο στους καπνούς και τους καθρέφτες, και στο ταλέντο που έχει εκείνος που το κάνει, να στρέψει την προσοχή του κοινού σε κάτι εντελώς άσχετο, στο πιο απόλυτα συντονισμένο timing. Και πάντα έρχεται η ώρα που τα φώτα ανάβουν, ο καλλιτέχνης υποκλίνεται και ο θιάσος τα μαζεύει για να πάει να δώσει μια άλλη παράσταση, σε μια άλλη πόλη. 
Όπως και να το δεις, σαν διαφημιστικό project, σαν τεχνολογικό πείραμα ή σαν παράσταση από αυτές που κόβουν την ανάσα, ο κύκλος τελικά κλείνει. Το προϊον παλιώνει, το κοινό κουράζεται, τα καλώδια βραχυκυκλώνουν, τα κυκλώματα κόβονται. Ή ακόμα χειρότερα, απλά βαριέσαι. Όχι το ίδιο το concept ίσως, όσο αυτό στο οποίο σε μεταμόρφωσε.. Και τότε είναι η στιγμή να αποδείξεις πως η επιτυχία σου δεν οφειλόταν απλά στην τύχη, την συγκυρία ή έστω την προσεκτική δουλειά αλλά κυρίως στην ικανότητα σου να προσαρμόζεσαι στις αλλαγές και τις συνθήκες, και να εξακολουθείς να έχεις την άνεση να καβαλήσεις το σωστό κύμα στην σωστή στιγμή, και να ισορροπήσεις επάνω του μέχρι την επόμενη ακτή. Για να στήσεις ένα καινούριο project, για ένα καινούριο προϊόν, που θα το παρακολουθήσει ένα καινούριο κοινό, μέσα από ένα καινούριο, αλλά το ίδιο εντυπωσιακό κόλπο.. 



Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2011

Bitter and sweet...



'Οταν η ζωή σου δίνει λεμόνια, βάλτα στην βότκα σου... Οι τελευταίες μέρες του χρόνου μοιάζουν να έχουν συνωμοτήσει για να με αφήσουν με την πιο ανέλπιστα γλυκιά γεύση... Και εγώ απολαμβάνω με ανακούφιση όλα αυτά που με κάνουν να (ξανά)νοιώθω ασφαλής. Γέλια ξεκαρδιστικά, σχέδια γιορτινά, αγκαλιές που τις πεθύμησα, παρέες που αλλάζουν τις ισορροπίες των χώρων, στιγμές που με ταξιδεύουν στα καλοκαίρια που αγαπάω, αποδράσεις που με κάνουν να νοιώθω ελεύθερη, ζαβολιές που μου επιτρέπουν να γίνομαι (κακό) παιδί και  όνειρα που μοιάζουν να μπορούν τελικά να γίνουν αληθινά. Και μέσα σε όλα αυτά, οι φίλοι μου και οι άνθρωποι της ζωής μου, φροντίζουν να μου θυμίζουν ο καθένας με τον τρόπο του αυτά που καμιά φορά επιλέγω να ξεχνώ... Και να με στηρίζουν, και να με προστατεύουν, και όταν χρειάζεται να μου δίνουν και μια σκουντιά να πάω παρακάτω...  Ο Ζ. ξαναμοιράζει τη τράπουλα γελώντας, και σαν άλλος θαυματοποιός ανασύρει τους ξεχασμένους μου άσσους από το μανίκι του, η Μ. μου θυμίζει με τον πιο απόλυτο τρόπο αλήθειες που επιμένω να προσπερνώ, η Λ. και η Κ. μου δίνουν όλο τον χρόνο που χρειάζομαι πάνω από αμέτρητα  cocktails με πικάντικη γεύση, ο Σ. μου εμπιστεύεται την καινούρια του αρχή, η D. με παίρνει τηλέφωνο από το Λονδίνο για να οργανώσουμε το πρόγραμμα των γιορτών, η Μ. μου θυμίζει πως μ΄αγαπάει πολύ ακόμα και όταν πνίγεται, η Λ. με συμβουλεύει με τετράγωνη λογική, ο Γ. με κάνει να γελάω πολύ και συχνά, η μαμά μου στηρίζει τα πιο τρελά μου όνειρα και τα αγόρια της ζωής μου εξακολουθούν να με αντιμετωπίζουν σαν αγαπημένο, κακομαθημένο παιδάκι, που του κάνουν χατίρια και pampering αλλά όταν χρειάζεται, το βάζουν και στο naughty corner να σκεφτεί τι έκανε..:) Και εγώ... Εγώ λίγες μέρες πριν αποχαιρετήσω οριστικά μια από τις δυσκολότερες χρονιές της ζωής μου, νοιώθω να γίνομαι ξανά αυτή που ήμουν. Και που με έχασα κάπου στην διαδρομή.
Ναι, η ζωή είναι γεμάτη ξινά φρούτα τελευταία, αλλά όταν έχεις την σωστή συνταγή και τις συνθήκες ώστε η έμπνευση σου να μην πέφτει σε ξέρα, μπορείς να τα μετατρέψεις σε μικρά γαστρονομικά θαύματα.. Και τα Χριστούγεννα είναι η πιο αγαπημένη μου γιορτή του χρόνου, και φέτος περισσότερο από ποτέ σκοπεύω να την χαρώ με όλη μου την ψυχή, μετατρέποντας τα λεμόνια σε στολίδια για το δέντρο μου και παγάκια για τα ποτά μου...

Τρίτη, 13 Δεκεμβρίου 2011

Mix and match...



Η ζωή μοιάζει λίγο με την εμφάνιση μας. Ο καθένας έχει τα δικά του δυνατά σημεία, τις δικές του ατέλειες, και τις δικές του ειδικές ανάγκες. Και ακριβώς όπως κάνουμε όταν ντυνόμαστε, δεν είναι δυνατόν να αγοράσεις τα πάντα από το ίδιο μαγαζί. Χρειάζονται διάφορα πράγματα που συμπληρώνουν το ένα το άλλο, για να δημιουργήσουν ένα σύνολο που θα είναι ωραίο, θα είναι αρμονικό και δεν θα είναι βαρετό. Και κυρίως, που θα είναι ξεχωριστό για τον καθένα. Ακριβώς όπως και στην ζωή, που η ευτυχία - δυστυχώς ή ευτυχώς- δεν κρύβεται ποτέ σε μια και μόνο σχέση, ότι είδους και αν είναι. Χρειαζόμαστε οικογένεια, φίλους, έρωτες, σεξ, χρήματα, επιτυχία επαγγελματική, κοινωνική καταξίωση.. Χρειαζόμαστε και μαύρο και άσπρο και όλα τα ενδιάμεσα χρώματα. Και όλες τις τιμές. Και όλες τις υφές. Από μετάξι μέχρι κάμποτο. Τα θέλουμε όλα ακόμα και αν οι κοινωνικές συνθήκες και τα ταμπού μας εμποδίζουν συχνά να εκφράσουμε τις πραγματικές μας ανάγκες. Πόσο μάλλον να προσπαθήσουμε να τις εκπληρώσουμε. Και έτσι, ακριβώς όπως και στα ρούχα, θα υπάρχουν πάντα εκείνοι που θα ντύνονται από την κορυφή μέχρι τα νύχια από τον ίδιο σχεδιαστή. Τέλειοι αλλά τραγικά βαρετοί, και παγιδευμένοι μέσα σε μια εικόνα που δημιούργησε για εκείνους κάποιος άλλος. Και το αληθινό ενδιαφέρον θα το έχουν πάντα εκείνοι που καταφέρνουν να συνδυάσουν ακριβά κομμάτια με τα Zara ή το αντίστροφο, δημιουργώντας το δικό τους mix and match και αποπνέοντας την ελευθερία του ανθρώπου που τολμά να είναι αυτό που θέλει...

Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2011

Twelve days 'till Christmas...


Δώδεκα μέρες για την παραμονή των Χριστουγέννων, πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός! Από το απόγευμα το σπίτι θα αρχίσει να μυρίζει γιορτές. Έχω να ψήσω λόφους απο διπλοφουρνιστά μπισκότα βουτύρου, να φτιάξω τουλάχιστον πέντε Red Velvet Cakes και να πειραματιστώ στην  eggnog custard cream.. Για το τελευταίο εγχείρημα που είναι και το πιο δύσκολο μια που την τελευταία φορά που δοκίμασα να κάνω κρέμα απέτυχα παταγωδώς, ευτυχώς προσφέρθηκε ο ωραιότερος chef της πόλης να μου κάνει πριβέ μάθημα, οπότε θα το σώσω αυτή την φορά το project...:))
Και πρέπει επίσης να πάω και στον Προμπονά να πάρω τα φωτάκια για την βεράντα μας - χτες που έβγαλα τον Droopy βόλτα συνειδητοποίησα πως έχω αργήσει προτοφανώς να στολίσω το.. έξω μας- να συσκευάσω τα δώρα που θα στείλω στο Λονδίνο και την Ουάσινγκτον και να τα πάω στο ταχυδρομείο για να φτάσουν εγκαίρως, και να καταλήξω επιτέλους στο μενού της παραμονής για να κάνω το πλάνο της προετοιμασίας. Ευτυχώς, παρόλο το μυαλό μου ταξιδεύει αλλού, θυμήθηκα τουλάχιστον να κλείσω από καιρό τα ραντεβού μου για κομμωτήρια, νύχια, και λοιπές μπωτέ και έτσι την επόμενη εβδομάδα θα μου μείνει μόνο να βρω τι θα φορέσω όταν έρθει η ώρα, εκτός από ένα ζευγάρι υπέροχα κέρατα ταράνδου με λαμπάκια που αναβοσβύνουν που ανακάλυψα στο Golden Hall με τα οποία σκοπεύω να υποδεχτώ τους καλεσμένους μου.. :)
Όπως αντιλαμβάνεστε οι επόμενες μέρες θα είναι του χαμού. Με την καλή έννοια, δεν θα παραπονεθώ κιόλας που έφτασε η πιο αγαπημένη μου γιορτή.. Απλά μου την σπάει λίγο που με όλα όσα μας απασχολούν περνάνε οι μέρες και χάνουμε την χαρά, και που πρέπει να κάνουμε extra effort για μπούμε στο πνεύμα φέτος. Και οκ, το ξέρω πως όλα έχουν γίνει απίστευτα δύσκολα όμως να σας πω κάτι? Στα εύκολα μπορούν όλοι. Τώρα μας θέλω να δείξουμε την αξία μας, στις ανηφοριές και στα βράχια... 

Υ.Γ. Μήπως ξέρει κανείς που πουλάνε στο Λονδίνο ginger loaf cakes για να παραγγείλω στον φίλο μας τον  Βαγγέλη που θα είναι εκεί για μια εβδομάδα? Τα χρειάζομαι σαν βάση για το χριστουγεννιάτικο γλυκό μου, επειγόντως... 

Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2011

London calling...


Δεκαπέντε μέρες πριν τα Χριστούγεννα ακριβώς, Σάββατο με μια λιακάδα απίστευτη έξω από το παράθυρο μου, και εγώ σκέφτομαι με δέος πως πρέπει να ντυθώ και να πάω - έστω- ένα μικρό σούπερ μάρκετ. Σήμερα θα ήθελα τα ψώνια να μπορούσαν να διακτινιστούν. Και γενικότερα, μετά από τρεις μέρες σερί έξω, και ένα απίστευτο girl's χτες που κράτησε ένα γερό εξάωρο γεμάτο γέλια, σκοπεύω το weekend αυτό να μην κάνω τίποτα απολύτως. Θα χαζολογήσω ατελείωτα, θα παίξω το καινούριο μου HOG, θα διαβάσω περιοδικά και εφημερίδες, θα δω ξένες σειρές στο DVD, θα χαζέψω τα φωτάκια του δέντρου μέχρι να υπνωτιστώ, θα μαγειρέψω λιχουδιές, θα χουζουρέψω από τον καναπέ στο κρεβάτι μου και πίσω, θα ακούσω μουσικές χριστουγεννιάτικες και όχι μόνο, θα μιλήσω ώρες στο τηλέφωνο με τις κολλητές μου, θα ασχοληθώ με τα social media και την στήλη μου στο FnL και θα αφιερώσω άφθονο χρόνο στον εαυτό μου. Me time που λέει και ένας αγαπημένος φίλος..

Και όλα αυτά με το μυαλό μου καρφωμένο στο Λονδίνο με super glue. Ζωή με φόντο την σημαία της Αγγλίας, κανονικά.. Σήμερα στον ύπνο μου για να καταλάβετε, προσπαθούσα να κουβαλήσω από το Tesco στο σπίτι μου ένα χαλί και μια ηλεκτρική σκούπα. Τα έσερνα λέει για εκατό μέτρα που μου φάνηκαν χιλιόμετρα και είχα άγχος μην τα χαλάσω. Και ξύπνησα ξεκαρδισμένη στα γέλια και με ένα κέφι τρελό. By the way είμαι σχεδόν σίγουρη πως τα Tesco δεν πουλάνε καν χαλιά και σκούπες. Καταλάβατε..:))

Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2011

Take a step forward..


Αν τα πρώτα βήματα προς μια καινούρια κατεύθυνση είναι τα πιο καθοριστικά - μια που η αρχή είναι το ήμισυ του παντός, έτσι δεν λένε?- τότε ας τα κάνουμε φορώντας τα πιο κατάλληλα παπούτσια...
Τον τελευταίο καιρό τα όνειρα μου είναι μπερδεμένα και σχεδόν ακατάληπτα. Αν μπορούσα να τα συνδυάσω με παραμύθια, θα σας έλεγα πως νοιώθω κάτι ανάμεσα στον παπουτσωμένο γάτο και τον Κοντορεβυθούλη, με λίγο από Χάνσελ και Γκρέτελ και γενικότερη συμβολή από όλα τα cartoons που αγαπάω. Κάτι σαν να προσπαθώ να σκαρφαλώσω σε μια γιγάντια φασολιά φορώντας δωδεκάποντες γόβες τέσσερα νούμερα μεγαλύτερες, και όταν τελικά τα καταφέρνω φτάνω κατάκοπη σε ένα σπίτι από ζαχαρωτά που το καταβροχθίζω πριν το κατοικίσω, σε ένα background με το τέρας να με περιμένει με ένα τριαντάφυλλο στο χέρι για να με κλείσει στο χρυσό κλουβί και όλους τους πρίγκηπες που έχω φιλήσει μέχρι σήμερα να μεταμορφώνονται σε καταπράσινα, φασαριόζικα βατράχια... Όμως το πρωί ξυπνάω με μια γλυκιά αίσθηση κι αυτό λέει πολλά. Άλλωστε και μέσα από τα παραμύθια μπορείς να μεγαλώσεις, ειδικά αυτά που τα εζησες μόνη σου τελικά- αυτό και αν είναι κάτι που το εμπέδωσα απολύτως τον τελευταίο καιρό- αλλά θα το αφήσω αυτό για ένα άλλο ποστ, με εντελώς διαφορετικό θέμα.
Και σήμερα, λίγο πριν ξεκινήσω για ένα ραντεβού σημαντικό, αναρωτιέμαι αν το να πουλάς τον εαυτό σου σωστά - με την καλή έννοια- είναι ένα ταλέντο που σκουριάζει ή χάνεται όταν έχεις να το χρησιμοποιήσεις καιρό. Θα δείξει. Στο μεταξύ, εδώ και παντού, όσοι με αγαπάτε ή έστω με συμπαθείτε, wish me luck. Και οι υπόλοιποι, μέρες γιορτινές που έρχονται, μην με σκατοψυχίσετε πολύ πληζ..:)

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2011

A Paris...







Πως να είναι άραγε να ξυπνάς σε μια καινούρια πόλη, σε ένα άλλο σπίτι, σε ένα άλλο κρεβάτι? Να είσαι πάλι μόνη μετά από τόσον καιρό, μετά από τόσα χρόνια που πίστευες πως δεν θα μπορούσες να ζήσεις χωρίς όλα αυτά που είναι σήμερα η ζωή σου? Θα είναι μια περιπέτεια που θα μηδενίσει το κοντέρ και θα σημάνει μια καινούρια αρχή, και ανανέωση, και ελπίδα, ή θα μείνω να κυνηγάω ανεμόμυλους σαν άλλος Δον Κιχώτης? 

Εχτες το βράδυ στον ύπνο μου, είδα το Παρίσι. Ηλιόλουστο, ανέμελο και μαγικό όπως το ζήσαμε τότε, κάνοντας βόλτες ατελείωτες, τραβόντας φωτογραφίες που με κάνουν ακόμα να χαμογελάω, και έχοντας την αίσθηση πως πρωταγωνιστούσαμε στην δική μας ταινία. Έχουν περάσει χρόνια πια από εκείνο το ταξίδι, αλλά το θυμάμαι ακόμα. Ξαναπήγα στο Παρίσι πολλές φορές μετά. Ποτέ δεν ήταν το ίδιο. Και έτσι, αποφάσισα να αγαπήσω μια άλλη πόλη...




Her Morning Elegance /Oren Lavie from O L on Vimeo.


Ευχαριστώ την Julie για αυτό το υπέροχο video, και σας εύχομαι μια χαρούμενη, γελαστή και αισιόδοξη μέρα.. :)

Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2011

Something to remember...



Σήμερα γιορτάζουν οι Νίκοι και οι Νίκες αλλά η μέρα ανήκει στον Αλέξανδρο. Κάθε χρόνο τέτοια μέρα προσπαθώ να γράψω κάτι που να μην είναι μελό και κλισέ γι΄αυτό το παιδάκι που έγινε σύμβολο μιας γενιάς χωρίς να το ζητήσει. Για αυτή την μητέρα που έζησε και ζει τον χειρότερο εφιάλτη - μια μέρα της Μαρμότας στην κόλαση που δεν θα τελειώσει ποτέ-  και που θα ξυπνάει όλα τα πρωινά που της μένουν με την γνώση πως τίποτα δεν θα είναι ξανά το ίδιο. Προσπαθώ αλλά δεν τα καταφέρνω. Κυρίως γιατί νοιώθω απίστευτες τύψεις που μέσα μου, με κάθε γράμμα που πατάω στο πληκτρολόγιο, επαναλαμβάνω σαν mantra την ίδια φράση, ξανά και ξανά.. "Θεέ μου, αν είχα μια ευχή, μια μόνο, θα ήταν να είναι το παιδί μου καλά. Πάντα." 
Σήμερα η μέρα ανήκει στον Αλέξανδρο λοιπόν. Η ζωή προχωράει, οι πληγές κλείνουν, τα σημάδια σβύνουν, αλλά ένας τέτοιος χαμός δεν ξεχνιέται, ούτε ξεπερνιέται. Γιατί ο Αλέξανδρος δεν ήταν ήρωας, δεν ήταν σύμβολο, δεν ήταν σημαία σε κανενός τον αγώνα. Ήταν ένα παιδάκι που είχε μπροστά του ζωή, και όνειρα και όλα εκείνα που δεν πρόλαβε να κάνει και να νοιώσει. Και γιατί είχε μια μαμά που έζησε και συνεχίζει να ζει αυτό που - κυρίως όσοι είμαστε γονείς- δεν τολμάμε να αντέξουμε ούτε σαν σκέψη, ούτε για κλάσματα του δευτερολέπτου. Να το θυμόμαστε αυτό όταν θα βλέπουμε σήμερα τα αφιερώματα στα  μέσα και θα ακούμε τις διάφορες κορώνες. Την αληθινή διάσταση της ιστορίας. Που είναι αυτή ενός παιδιού που χάθηκε και μιας οικογένειας που έμεινε πίσω..


Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2011

Enough already! (Part 2)



Αν τα social media είναι μια μικρογραφία του αληθινού κόσμου εκεί έξω, έχω βαρθεί να ακούω και να διαβάζω γκρίνιες και μουρμούρες, ειδικά όσο πλησιάζουν οι γιορτές. Λες και έχει ριζώσει ο καλικάτζαρος μέσα σε ορισμένους, πολλούς μάλλον, και παλεύουν για το ποιος θα αποδομήσει πρώτος την διάθεση των υπολοίπων για μια ανάσα. "Ο καταναγκασμός στην χαρά των γιορτών", " Η υποχρέωση να περάσουμε καλά", "τα κινέζικα λαμπιόνια και οι κιτς διακοσμήσεις" και πάει λέγοντας..  Και όλα ντυμένα με τον μανδύα της "εξυπνάδας" και του trendy, και με ώρες χαμένες στο να σκεφτούν την μαλακία αντί να κάνουν instead κάτι εποικοδομητικό. Ναι, εκνευρίζομαι αφάνταστα γιατί η χαρά και η αισιοδοξία δεν είναι ούτε εξαναγκασμός, ούτε υποχρέωση. Ή μάλλον, υποχρέωση μπορεί και να είναι, με την καλύτερη των εννοιών, απέναντι στους εαυτούς μας πρώτα και μετά απέναντι σε αυτούς που αγαπάμε. Ειδικά σε καιρούς δύσκολους και μίζερους όπως αυτοί που περνάμε.
Το πιο εύκολο πράγμα όταν έρθουν τα μεγάλα ζόρια, σε κάθε επίπεδο της ζωής, είναι να αρχίσουμε την μουρμούρα και να σπεύσουμε να νίψουμε τα χέρια μας και να ρίξουμε τις ευθύνες σε όλους τους άλλους εκτός από εμάς.. Και να πουλάμε εξυπνάδα κοροϊδεύοντας εκείνους που προσπαθούν να κρατήσουν μέσα τους την χαρά και την ελπίδα, και να έχουμε αρνητική άποψη για κάθε προσπάθεια και κάθε πιθανή λύση,  και να κρίνουμε τους πάντες και τα πάντα λες και εμείς δεν υπήρξαμε ποτέ μέρος του σκηνικού. Σόρρυ guys, αλλά δεν είναι έτσι.. Και μπορεί να μην τα φάγαμε όλοι μαζί όπως ατυχώς δήλωσε ο κύριος Πάγκαλος, όλοι μαζί όμως συμμετείχαμε χρόνια τώρα στο σκηνικό της απάθειας, του γραψαρχιδισμού και της ρεμούλας, ο καθένας στο ποσοστό που του αναλογεί. Από τις αποδείξεις που δεν κόψαμε ή δεν ζητήσαμε, από το μέσον που βάλαμε ή που προσπαθήσαμε να βρούμε για θητείες, μεταθέσεις, δάνεια και όλα τα σχετικά, μέχρι τα φακελάκια που δώσαμε και τα στραβά μάτια που κάναμε σε πολλά. Και όλοι μαζί δίναμε το πράσινο φως να συνεχιστεί η ιστορία χρόνια τώρα, είτε με την ψήφο μας, είτε με την αποχή μας.. Ας αφήσουμε λοιπόν την χαρά, την γιορτή, τας φωτάκια και τον Αη Βασίλη στην ησυχία τους. Από όλα τα παραμύθια που ζήσαμε, αυτό είναι το πιο αθώο και το πιο ανεβαστικό. Και αντί να κλαίμε πάνω από το χυμένο γάλα για όλα αυτά που χάσαμε, και ναι χάσαμε πολλά, ας επικεντρώσουμε σε αυτά που μας έμειναν, και το κυριότερο, στους τρόπους με τους οποίους θα (ξανά) κάνουμε την ζωή μας καλύτερη.. 
Η χαρά, η ευτυχία και οι προοπτικές είναι στα μικρά, όχι στα μεγάλα.. Και η ζωή χτίζεται πετραδάκι πετραδάκι, δεν την τσιμεντώνουμε μονομπλόκ, και όλα μπορεί και πρέπει να είναι όμορφα όταν υπάρχει υγεία, όταν έχουμε γύρω μας ανθρώπους που αγαπάμε και μας αγαπούν, όταν πιστεύουμε στον εαυτό μας και τις δυνατότητες μας, και όταν έχουμε την διάθεση να παλέψουμε και να προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε ευκαιρίες. Αλλιώς είμαστε απλώς δειλά, τρομοκρατημένα και ανήμπορα ανθρωπάκια που προσπαθούν να κρύψουν την αγωνία τους και το έλλειμμα τους πίσω από την μάσκα της ειρωνείας και του πεσιμισμού. Χωρίς καμιά επιτυχία όμως..

Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2011

Weekend.... (Updated)


Άλλο ένα σαββατοκύριακο επικεντρωμένο γύρω από κατσαρόλες, συνταγές και table settings... Μου αρέσει να μαγειρεύω για τους φίλους μου, έξω έχει υπέροχες χειμωνιάτικες λιακάδες, και μέσα τα φωτάκια του δέντρου μου κλείνουν το μάτι παιχνιδιάρικα. Είναι αυτή η εποχή του χρόνου που όλα μοιάζουν πιθανά, εφικτά και αισιόδοξα.. Και που ο κόσμος χαμογελάει συχνότερα και γκρινιάζει λιγότερο. 
Ένα σαββατοκύριακο πιο κοντά στα Χριστούγεννα λοιπόν. Ας το περάσουμε όμορφα. Και ας κάνουμε - και τώρα και πάντα- αυτό που θέλει η καρδιά μας... Καλημέρα!!




Το τραπέζι είναι ήδη έτοιμο και είμαι πολύ περήφανη για τις χριστουγεννιάτικες χαρτοπετσέτες μου, που είναι ton sur ton με τα υπόλοιπα χρώματα του σπτιτιού...



Υ.Γ. Ο αγαπημένος μου Μιχάλης Μιχαήλ έγραψε ένα υπέροχο κομμάτι για τον Δεκέμβρη. Και ο επίλογος, πέρα από το ότι με έκανε να συγκινηθώ, μίλησε κατ' ευθείαν μέσα στην ψυχή μου...

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2011

Xeblogarisma



Η φίλη μου η Μελίνα μου έστειλε πριν μερικές μέρες το δελτίο τύπου για το φετινό Bazaar. Ο σκοπός είναι πραγματικά ιερός και πρέπει να είμαστε όλοι εκεί για να βοηθήσουμε. Οπότε spread around the news please. Και be there, ειδικά αυτές τις μέρες είναι καλό να έχουμε στο μυαλό μας πως υπάρχουν άνθρωποι που περνάνε αληθινά δύσκολα...


To ξεblogάρισμα διοργανώνει το Σάββατο 3 και την Κυριακή 4 Δεκεμβρίου το 4ο χριστουγεννιάτικο μπαζάρ του, για την ενίσχυση των άπορων κρατουμένων και των παιδιών που ζουν με τις φυλακισμένες μητέρες τους στις γυναικείες φυλακές Ελεώνα Θήβας. Στο μπαζάρ, θα διατίθενται χριστουγεννιάτικα, χειροποίητα είδη δώρων, παραδοσιακά προϊόντα, ρούχα, βιβλία και πολλά άλλα, σε συμβολικές τιμές όπως: μεταχειρισμένα ρούχα με 2 ευρώ, καινούργια βρεφικά και παιδικά σετ με 3 ευρώ, χειροποίητα κεριά με 2 ευρώ, βιβλία από 1-5 ευρώ κ.ά. Στη διάρκεια του μπαζάρ θα συλλέγουμε είδη πρώτης ανάγκης για τις φυλακισμένες και τα παιδάκια όπως: πάνες, είδη παιδικής περιποίησης, σαμπουάν, αφρόλουτρα, οδοντόκρεμες, οδοντόβουρτσες, σερβιέτες, χαρτί υγείας, απορρυπαντικό για πλύσιμο ρούχων, υγρό καθαρισμού χώρου, σαπούνια, τηλεκάρτες κ.ά. Το μπαζάρ θα πραγματοποιηθεί στο Cabaret Voltaire, Μαραθώνος 30, Μεταξουργείο και οι ώρες λειτουργίας θα είναι το Σάββατο από τις 11.30 το πρωί ως τις 8 το βράδυ και την Κυριακή από τις 11 το πρωί ως τις 5 το απόγευμα. Περισσότερες πληροφορίες στο http://xeblogarisma.blogspot.com/

Το ξεblogάρισμα είναι μια ομάδα bloggers που ξεκίνησε την δράση της πριν από 4 περίπου χρόνια με σκοπό τη βοήθεια και την οικονομική ενίσχυση των παιδιών 0-3 ετών που κρατούνται μαζί με τις φυλακισμένες μητέρες τους στις γυναικείες φυλακές Ελεώνα Θήβας. Το πλαίσιο υποστήριξης, μαζί με τα 20 περίπου παιδάκια και τις μαμάδες τους, περιλαμβάνει επίσης και τις 90 και πλέον άπορες φυλακισμένες. Οι εθελοντές του ξεblogαρίσματος πραγματοποιούν συχνές αποστολές ειδών πρώτης ανάγκης στον Ελεώνα και διοργανώνουν εκδηλώσεις με τα έσοδα των οποίων καλύπτουν άμεσες ανάγκες των παιδιών και των απόρων. Επίσης, συμμετέχουν οικονομικά σε αποφυλακίσεις, στηρίζουν το Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας των φυλακών, ενθαρρύνουν την εθελοντική προσφορά μαθημάτων δημιουργικής απασχόλησης και άλλων πολιτιστικών εκδηλώσεων μέσα στις φυλακές και ευαισθητοποιούν τον κόσμο από το blog τους.

Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2011

December.....


" Ο Άρης στον 12ο οίκο σου θα σε κάνει να πιστέψεις (χωρίς καμία απτή απόδειξη φυσικά) πως οι τωρινές συνθήκες της ζωής σου μόνο προς το χειρότερο μπορούν εξελιχθούν και ότι η καλύτερη λύση να κάνεις μια φρέσκια αρχή κάπου πολύ μακριά από όλους και από όλα. Φυσικά και μπορείς να πράξεις το παραπάνω όμως να έχεις στο νου σου πως κάθε πόρτα που κλείνεις τώρα (στην επαγγελματική και ερωτική σου ζωή) κλείνει οριστικά και δεν θα ανοίξει ξανά αν μετά από λίγο καιρό μετανιώσεις για τις αποφάσεις σου. "  Αυτό έγραφε among others το μηνιαίο ωροσκόπιο μου που με περίμενε μόλις άνοιξα το mail μου, για τον Δεκέμβριο.. Και έμεινα να κοιτάζω την οθόνη άναυδη για λίγο γιατί είναι απίστευτο πόσο μέσα πέφτουν και αυτό και το ημερίσιο του Facebook, σε όλα εκτός από ότι έχει να κάνει με λεφτά..:)))

Και φυσικά, οι αποφάσεις της ζωής μας και δη οι σημαντικές δεν μπορούν να βασίζονται στις προγνώσεις των άστρων,αλλά ότι σου μπαίνει λίγο η ιδέα του "μωρέ μπας?", σου μπαίνει. Τι να λέμε τώρα...

Σήμερα όμως ο μήνας έχει 1. Και ο Δεκέμβρης είναι πια εδώ, και η αντίστροφη μέτρηση για τα Χριστούγεννα έχει αρχίσει, και πρέπει να κάνουμε focus μόνο στα χαρούμενα, τα αισιόδοξα και τα φωτεινά μέχρι να υποδεχτούμε την καινούρια χρόνια με δόξες και τιμές.. Και από Γενάρη βλέπουμε.. Το ξέρω πως μερικές φορές η τάση μου στο ροζ, η υπερβολική μου αισιοδοξία και η μόνιμη μου ανάγκη για ελευθερία, αλλαγές και περιπέτειες μπορεί να κουράσουν αφάνταστα τους γύρω μου - ειδικά σε περιόδους δύσκολες όπως αυτές που περνάμε- και πως επίσης, μπορεί να με παρασύρουν και να με κάνουν να κυνηγήσω ανεμόμυλους ως άλλος Δον Κιχώτης. Συνήθως όμως με βγάζουν μια χαρά στην απέναντι ακτή, ή τουλάχιστον αυτό έχει δείξει η ιστορία μέχρι σήμερα. Έτσι κι αλλιώς, όπως έλεγε και η Τζέσικα Ράμπιτ στην γνωστή ταινία, δεν φταίω εγώ, είμαι σχεδιασμένη έτσι. Έχω γεννηθεί Σάββατο, μέσα στην καρδιά των Αλκυονίδων ημερών, και έχω μεγαλώσει διαβάζοντας Πολυάννα και πιστεύοντας ακράδαντα πως τα καλύτερα είναι πάντα αυτά που θα έρθουν. 

Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2011

Bite us!!





Το τελευταίο ποστ αυτού του μήνα, ας είναι γλυκό.. Του αξίζει μια που, αν το καλοσκεφτείτε, μέσα σε αυτές τις 30 μέρες συνέβησαν - ή κόντεψαν να συμβούν- τα πάντα.. Δημοψήφισμα, G20, κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας, χαράτσια της ΔΕΗ, εφεδρεία για το δημόσιο, χρεοκοπία, PSI, έκτη δόση... Λέξεις που δεν τις ξέραμε καλά καλά μπήκαν στο καθημερινό μας λεξιλόγιο και έγιναν τσίχλες που κόλλησαν στον εγκέφαλο μας και παραλίγο να μας τον κάψουν... Και όμως, παρόλα αυτά, τα καταφέραμε... Με εξωτερική βοήθεια, με κούρεμα, με ενδοφλέβιες ενέσεις ψυχραιμίας και ανασύροντας από τα βάθη του DNA μας και την τελευταία σταγόνα αισιοδοξίας και γραψαρχιδισμού, ο Δεκέμβρης θα μας βρει ακόμα στην σκηνή, έστω και ελαφρώς σουρομαδημένους, να τραγουδάμε με στεντόρεια φωνή και πάθος τα κάλαντα γιατί έτσι είμαστε εμείς.. Λαός ροκ συγκρότημα...

Οπότε η σημερινή μέρα, αλλά και ο επόμενος μήνας, ας είναι όπως αυτά τα λαχταριστά doughnuts της φωτογραφίας.. Πολύχρωμα, αφράτα, γλυκά και... φτηνά.. Φτιαγμένα από το τίποτα - λίγο αλεύρι, λίγο γάλα, λίγο βούτυρο και λίγη ζάχαρη- αλλά νόστιμα και απολαυστικά τόσο που ένα δεν είναι ποτέ αρκετό... Η ζωή είναι ακριβώς αυτό άλλωστε.. Ζουμερές δαγκωνιές που καμιά φορά μπορεί και να σε στείλουν στον οδοντίατρο επειδή έπεσες πάνω στο τσόφλι από το καρύδι, αλλά ποιος είναι αυτός που δεν συνεχίζει να δαγκώνει όσο αντέχει και όσο τον κρατάνε τα δόντια του? 

Υ.Γ. Αν σας άνοιξα την όρεξη, η συνταγή είναι εδώ..
Υ.Γ. 2 Δεν ξέρω αν η έκφραση "bite me" στον τίτλο χρησιμοποιείται στον πληθυντικό. Το πιθανότερο είναι πως όχι, αλλά δεν πειράζει. Εγώ θα την αφήσω.. προς χάριν του γενικότερου νοήματος.. :)

Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2011

Fairytale gone bad...


Το βασίλειο μου για λίγη περιπέτεια..;)

Υ.Γ. Είμαστε αυτό που μάθαμε και μαζί αυτό που γίναμε και αυτό που νοιώθουμε.. Και μπορείς να είσαι πριγκίπισσα ακόμα και όταν δεν σε περιτριγυρίζουν ζαχαρωτά και υπηρέτες, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που μπορεί να νοιώθεις Σταχτοπούτα ενώ όλοι θεωρούν πως είσαι η Ωραία Κοιμωμένη.. (Ή μήπως η ωραία βαρεμένη?) :)))

Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2011

Before and after...


Έχετε παρατηρήσει πως ενώ τα δύσκολα πράγματα στην ζωή τα αντιμετωπίζουμε συνήθως μόνοι μας τελικά, τα όμορφα και τα ευχάριστα νοιώθουμε την ανάγκη να τα μοιραστούμε με εκείνους που αγαπάμε? Το δέντρο μας φέτος στήθηκε νωρίς και έμεινε όλη την προηγούμενη εβδομάδα να περιμένει να έρθει το κατάλληλο timing. Παρόλο που το στολίζω χρόνια τώρα μόνη μου, φέτος το κοίταζα αλλά δεν έπαιρνα την απόφαση.. Φταίει και το ότι μεγαλώνω και κουράζομαι φυσικά, όπως και το ότι πέρσι έπεσα από την σκάλα προσπαθώντας να κρεμάσω τα φωτάκια στην κορυφή, σίγουρα έφταιγε όμως και το ότι φέτος περισσότερο από ποτέ ήθελα αυτές τις στιγμές της προετοιμασίας να τις ζήσουμε όλοι μαζί.. Να τις προσθέσουμε στο άλμπουμ των χαρούμενων αναμνήσεων μας.. Έτσι, το project ολοκληρώθηκε τελικά εχτές το βράδυ, με full team work.. Με χριστουγεννιάτικη μουσική στο CD Player και τον Droopy να τριγυρίζει μέσα στα πόδια μας προσπαθώντας να κλέψει στολίδια - και φυσικά να πηδήξει τον λούτρινο Αη Βασίλη που αποτελεί το προσωπικό του φετίχ χρόνια τώρα - τα αγόρια ασχολήθηκαν με τα φώτα, βοήθησε και η Αγγελική - τι ωραία που είναι τελικά να έχουμε ένα κοριτσάκι στο σπίτι- δέσαμε δεκάδες πολύχρωμους φιόγκους και το αποτέλεσμα μας έκανε όλους να χαμογελάμε σαν χαζά.. Ακόμα και ο Πάνος έβαλε ένα χεράκι, αντί να κάθεται στον καναπέ καπνίζοντας το πούρο του και δίνοντας οδηγίες, όπως συνήθως.. :) Και αργότερα, ξαπλωμένη στον καναπέ, ξερή από την κούραση αλλά πανευτυχής, και χαζεύοντας τα φωτάκια να αναβοσβήνουν αποφάσισα πως για τον μήνα που έρχεται, τον τελευταίο μήνα μιας απίστευτα δύσκολης χρονιάς, θα κάνω focus μόνο στα ευχάριστα και τα όμορφα που είναι να έρθουν. Στην οικογένεια μου, στους φίλους μου, στα τραπέζια που ετοιμάζω, στα girl’s nights, στις στιγμές που θα περάσουν με γέλια και μουσικές και χορούς και αγκαλιές, και στην ελπίδα πως το 2012 θα είναι καλύτερο. Ή έστω πιο ήρεμο.. It's Christmas time guys. Let the fan - and the hope- begin!!


Υ.Γ. Και ναι, φυσικά θα ξεφύγω από το καινούριο, πιο λιτό concept του blog και θα ανεβάσω λεπτομερείς φωτογραφίες από τα στολίδια. Σιγά μην χαλάσουμε την παράδοση. Απλά φορτίζω την μπαταρία στην κανονική φωτογραφική μηχανή..:) 

Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2011

Oh well...



Ξαπλωμένη στο κρεβάτι ενός υπέροχου ξενοδοχείου κάπου στην ορεινή Αρκαδία, γράφω με το laptop μου στερεωμένο στα γόνατα μου και θέα τις φλόγες που χορεύουν στο τζάκι που είναι αναμμένο περισσότερο για ντεκόρ παρά για το κρύο... Μερικές φορές πρέπει να ακολουθείς την ζωή εκεί που σε πάει.. Να αφήνεσαι στις προτάσεις και τις εκπλήξεις της και να ζεις τις στιγμές όπως σου προσφέρονται αντί να τις χάνεις περιμένοντας εκείνες που πιστεύεις, υπολογίζεις ή ελπίζεις πως θα έπρεπε να έρθουν. Όταν κάνουμε σχέδια ο Θεός γελάει λέει μια παροιμία, και νομίζω πως τα τελευταία χρόνια - με τα σχέδια μου να αναβάλλονται ξανά και ξανά και τα δεδομένα της ζωής μου να αλλάζουν διαρκώς σαν να είναι φτιαγμένα από υδράργυρο- πήρα ένα πολύτιμο μάθημα και για τον εαυτό μου αλλά και για τις ανθρώπινες σχέσεις.
Και σήμερα, εδώ, σ΄αυτό το πανέμορφο χωριό, μετά από βόλτες, και γέλια, και φαγητό υπέροχο, και με το κεφάλι πουπουλένιο από το χουζούρι και τις βότκες, αναρωτιέμαι γιατί μονίμως επιλέγω να διανύσω την πιο περίπλοκη, δύσβατη και απίθανη διαδρομή για να φτάσω στον όποιο προορισμό μου. Oh well, που λέει και μια φίλη.. Σημασία έχει πως για μια ακόμα φορά, έστω και από τον - πιο γαμημένα-  δύσκολο δρόμο, είμαι πάλι εκεί που θέλω..

Υ.Γ. Την φωτογραφία αυτή την τράβηξα το μεσημέρι την ώρα που κάναμε μια βόλτα στο χωριό μαζί με άλλες που θα ανεβάσω αργότερα στο Facebook. Σαν σκηνικό έτσι? Πως να είναι άραγε να περνάς την ζωή σου σε ένα τέτοιο μέρος? Αντισταθμίζει η απίστευτη ομορφιά που έχεις γύρω σου τις όποιες ελλείψεις?

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2011

Happy name day!



Σήμερα γιορτάζουν οι Κατερίνες και πριν απ΄όλες, η μαμά μου.. Αν μια φωτογραφία είναι χίλιες λέξεις, αυτή η είναι από τις πιο αγαπημένες μου. Είναι τραβηγμένη πολλά χρόνια πριν στο νησάκι και μου αρέσει γιατί είναι ανέμελη και ελαφρώς χύμα, ακριβώς όπως είναι η μαμά μου κάτω από την extremely polished επιφάνεια... Και όπως βλέπετε υπήρξε κουκλάρα στα νιάτα της, και όσοι την έχουν γνωρίσει ξέρουν πως παραμένει ακόμα κουκλάρα στην ηλικία της και μάλιστα χωρίς την παραμικρή επέμβαση. Από την μαμά μου πήρα το χαμόγελο της, το χιούμορ της και την ελαφρώς γιούχου αντιμετώπιση της ζωής.. Και φυσικά την αγαπάω τελείως και ελπίζω να την έχω πολλά πολλά ακόμα χρόνια around γιατί πέρα απ΄όλα τα υπόλοιπα, είναι και μια από τις κολλητές μου... Happy name day mom!!! 

Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2011

Enough already!!!




Μια βραδινή έξοδος με φίλες για φαγητό και χαζολόγημα χτες το βράδυ, κατέληξε τελικά σε ένα αλλεργικό σοκ. Αυτό που βλέπετε στην φωτογραφία είναι το απ΄έξω.. Που μέσα στην ημέρα ελπίζω πως θα έχει περάσει.. Αυτό που έγινε μέσα, από τον πόνο και την δύσπνοια που με έκαναν να φύγω τρέχοντας από εκεί που ήμουν μέχρι την απίστευτη στεναχώρια που πέρασα, δεν φαίνεται αλλά είναι γεγονός επίσης. Και σήμερα, δύο Zirtec και μια ένεση κορτιζόνης μετά, εξακολουθώ να αναρωτιέμαι γιατί στην Ελλάδα δεν ισχύουν τα αυτονόητα σε κανένα επίπεδο της ζωής μας. Στο εξωτερικό, ακόμα και στα πιο απλά εστιατόρια σε ρωτάνε αν είσαι αλλεργικός ή δυσανεκτικός σε κάποιες τροφές. Στα αεροπλάνα υπάρχουν ειδικά μενού. Εδώ, τα μανιτάρια και το λάδι τρούφας θεωρούνται κάτι σαν το νερό. Οι chefs τα προσθέτουν σε διάφορα πιάτα και δεν θεωρούν σημαντικό να τα αναφέρουν παρόλο που είναι γνωστό ότι είναι από τα προϊόντα που προκαλούν αλλεργίες. Και εγώ που έχω το πρόβλημα, το έχω ζήσει δεκάδες φορές το εργάκι.. Και κάθε φορά μένω με την απορία. Μα καλά, δεν έχουν συναίσθηση αυτοί οι άνθρωποι του τι μπορούν να προκαλέσουν?
 Αν αυτό που συνέβη χτες μου είχε συμβεί σε οποιοδήποτε άλλο μαγαζί θα είχα κάνει χαμό. Έγινε στο εστιατόριο ενός πολύ αγαπημένου μου ανθρώπου όμως, που ξέρω και πως νοιάζεται για την δουλειά του πάρα πολύ, και πως αν ήταν εκεί τίποτα απ΄όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί. Δεν ήταν όμως και δεν το πρόλαβε.. Σήμερα το πρωί τον πήρα τηλέφωνο για να τον ενημερώσω, και για να του εξηγήσω πως η μαλακία των συνεργατών του, σε κάποια άλλη περίπτωση μπορεί να του στοιχίσει πολύ ακριβά. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Και κόντεψε να πάθει εγκεφαλικό ο άνθρωπος, γιατί δεν είχαν κάνει καν τον κόπο να του πουν τι έγινε.. Καταλαβαίνετε λοιπόν πως τελικά, η δουλειά και η καλή φήμη ενός μαγαζιού, η υγεία κάποιων ανθρώπων, ακόμα και οι καλές σχέσεις μεταξύ φίλων, κρέμονται συχνά από την βλακεία και την τεράστια ανευθυνότητα κάποιων άλλων.. Και αυτό τα λέει όλα νομίζω... Πριν από χρόνια, σε πολύ γνωστό μαγαζί των βορείων προαστίων ένας άνθρωπος πέθανε από αλλεργικό σοκ όταν έφαγε καβούρι, που δεν αναφερόταν στα συστατικά του πιάτου στον κατάλογο. Βούιξε ο τόπος από την ιστορία τότε αλλά απ΄ότι φαίνεται το μάθημα δεν το πήραν εκείνοι που θα έπρεπε.. Δυστυχώς...

 Υ.Γ. Η Μάρθα, για να αποφορτίσει κυρίως την ατμόσφαιρα, μου είπε χτες βράδυ κάποια στιγμή πως μ΄αυτό το στόμα είμαι κελεπούρι για ...πίπες.. Λέτε να το εκμεταλλευτώ όσο κρατήσει? :)))

Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2011

Splash!!!




Αν η ζωή είναι μια απαλή, αφράτη και βελούδινη κρέμα, μπορώ να είμαι η άτακτη φράουλα που πέφτει μέσα με τα μούτρα και κάνει το splash? Εκείνο το πονηρό φρούτο που ανακατεύει την επιφάνεια, που δημιουργεί κυματισμούς και αναταραχές, που βουτάει με φόρα μέχρι τον πάτο, και στο τέλος αναδύεται στην επιφάνεια πασαλειμμένο με το καλύτερο κομμάτι...Τον αφρό... Και μετά, αφού μοιράσει πιτσιλιές - αλλά και λεκέδες καμιά φορά- στους γύρω περιμένει να έρθει το κατάλληλο στόμα που θα είναι αρκετά λαίμαργο για να την φάει αλλά όχι προτού την ....γλύψει απολαυστικά..;)

Υ.Γ. Να δείτε την αλληγορία μέσα στην εικόνα ναι? Μην γεμίσει πάλι το Twitter μου με μηνύματα για πίπες....:)))

Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2011

Do you wanna fuck (with) me?




...Και αν θέλεις, μπορείς?


Βαριέμαι αφόρητα τα παιχνίδια εξουσίας. Τα παίζω σπάνια και μόνο με εκείνους τους απειροελάχιστους που αναγνωρίζω ενστικτωδώς σαν ικανούς συμπαίκτες. Εκείνους που διαισθάνομαι με την πρώτη ματιά πως δεν θα χρειαστεί να μου αποδείξουν τίποτα περισσότερο στην διαδρομή, πέρα από το πόσο δίκιο είχα που τους ακολούθησα στην επόμενη πίστα. Στα τυφλά και χωρίς δίχτυ ασφαλείας. Γιατί μόνο έτσι αξίζει αυτή η περιπέτεια.. Να απλώσεις τα χέρια και να βουτήξεις στο κενό. Και όσο κρατήσει η πτώση, να νοιώθεις το μυαλό σου να μουδιάζει, την αδρεναλίνη να σε πλημυρίζει, την καρδιά σου να χτυπάει σαν τρελή, κάθε νεύρο σου να τεντώνει σαν χορδή, το κορμί σου να τρέμει από προσμονή, και την κάθε στιγμή να μοιάζει με απολαυστικός αιώνας..


Αντέχεις? Αν ναι, πες μου τι ψέμα θέλεις ν΄ακούσεις και θα στο πω τόσο αληθινά που θα το πιστέψεις. Ακόμα και εσύ...


Υ.Γ. And if you're gonna lie to get into my pants, at least try to make it a good one. The sex, not the lie.

Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2011

Season's opening...



Η κουζίνα μου μυρίζει μανταρίνι... Το home made σιρόπι που θα αποτελέσει την βάση για τα welcome cocktails - από συνταγή του Delicious φυσικά- αναπαύεται στο γυάλινο βαζάκι του, ενώ στα ντουλάπια και στο ψυγείο βρίσκονται προσεκτικά τοποθετημένα τα υλικά για το πρώτο τραπέζι της σεζόν... Το μενού θα είναι απλό. Μια σαλάτα με ροκφόρ, καρύδια και βινεγκρέτ από φραμπουάζ, μια τάρτα με Camembert και ντοματίνια, και το ιταλικό μου παστίτσιο που πάντα με βγάζει ασπροπρόσωπη. Ο Μάνος έχει φροντίσει τα κρασιά, η Κατερίνα θα φέρει το διάσημο προφιτερόλ, και η παρέα έχει μεγάλα κέφια απ΄ότι μαθαίνω.. Το ίδιο και εγώ που περιμένω την Κυριακή πως και πως γιατί έχω επιθυμήσει μια γιορτή, μια μάζωξη αγαπημένων ανθρώπων έστω και με άλλη αφορμή από αυτή για την οποία ξεκινήσαμε.. Έχω επιθυμήσει τα γέλια, και τις μουσικές, και το τσούγκρισμα των ποτηριών, και τον ήχο των μαχαιροπήρουνων πάνω στα πιάτα,  και τις κουβέντες επί παντός επιστητού.. Όπως και το μετά, όταν χορτασμένοι και χαλαροί, αραχτοί πια στους καναπέδες με ποτά και αχνιστούς καφέδες, αφηνόμαστε να χαρούμε  την ενέργεια που μας ενώνει και την μαγεία των στιγμών.. Ναι, η ευτυχία είναι μικρά πράγματα στην ζωή τελικά.. Κυρίως.. Που τα μοιραζόμαστε με τους ανθρώπους που αγαπάμε και έτσι, γίνονται μεγάλα και σημαντικά..

Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2011

Nesting dolls....



Αυτό που βλέπεις δεν είναι πάντα τόσο απλό όσο φαίνεται. Πίσω από τα χρώματα και την επιφάνεια, που συνήθως είναι επιλεγμένη με προσοχή έτσι ώστε να ταιράζει με το φόντο και να "χωράει" μέσα στην σύνθεση, καμιά φορά υπάρχει και κάτι άλλο.. Και κάτι άλλο, και κάτι άλλο, και κάτι άλλο... Σαν τις ρώσικες κούκλες που μπαίνουν η μία μέσα στην άλλη... Οι γοητεία της απλότητας είναι για συμπεριφορές, δεν είναι για ζωές και χαρακτήρες.. Και φυσικά, δεν είναι όλα για όλους. Χρειάζεται εξυπνάδα, παρατηρητικότητα, διορατικότητα και μάτι έμπειρο για να διακρίνεις τις μικρές εκείνες διαφορές που κάνουν μια μεγάλη.. Χρειάζεται να έχεις και εσύ τις δικές σου, κρυφές αλήθειες, και τα δικά σου σκοτάδια κρυμμένα κάτω από το φως για να μπορέσεις να αναγνωρίσεις τον όμοιο σου... Και για να σε αναγνωρίσει και εκείνος, και να σε αφήσει να τον πλησιάσεις σε απόσταση αναπνοής και να δεις κάτω από την μάσκα του.
Και τελικά, ελάχιστοι μπορούν, αντέχουν και τολμούν  να βουτήξουν μέχρι το τέρμα του άλλου, βαθιά μέσα σε αυτά που κρύβονται πίσω από τα απλά, τα εύκολα και τα ανώδυνα... Δεν ξέρω γιατί.. Πολλές φορές αναρωτήθηκα, και για τους άλλους αλλά και για τον εαυτό μου.. Πάντως έτσι είναι.  Ευτυχώς για τα μυστικά και την αλήθεια μας που τελικά δεν πέφτουν σε λάθος χέρια, και δυστυχώς για τις απογοητεύεις που κρύβουν όλοι όσοι έδειχναν διαφορετικοί από τους πολλούς αλλά στην διαδρομή έγιναν ένα μαζί τους..

Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2011

My fairytale...





Μερικές φορές αισθάνομαι σαν την πριγκίπισσα σε εκείνο το παραμύθι με το στρώμα . Μόνο που στην δική μου περίπτωση, το μπιζέλι δεν το κρύβει η μέλουσα πεθερά μου για να τσεκάρει την καταγωγή μου, αν έχω συνηθίσει να κοιμάμαι σε κρεβάτια τόσο αφράτα που ένα μπιζέλι χωμένο ανάμεσα σε δέκα στρώματα θα μπορούσε να κάνει την διαφορά. Όχι, στο δικό μου παραμύθι εγώ η ίδια φροντίζω το μπιζέλι να παραμένει χωμένο κάτω από τα πουπουλένια στρώματα, και μάλιστα το υπερασπίζομαι με πάθος απέναντι σε οποιονδήποτε τολμήσει να υπαινιχθεί πως μπορεί και να μου δυσκολεύει τον ύπνο... Το υπερασπίζομαι με πάθος ακόμα και απέναντι στον ίδιο μου τον εαυτό κάτι νύχτες που ξυπνάω και με πεθαίνει η μέση μου, γιατί στην πραγματικότητα ακριβώς επειδή έχω μάθει μια ζωή να κοιμάμαι στα πιο απαλά και τα πιο αφράτα στρωσίδια, έχω μάθει και να εκτιμώ την αξία ενός δύστροπου μπιζελιού. Με την ίδια λογική που όταν έρχεται η ώρα να διαλέξω αφήνω στην άκρη τους ξενέρωτους πρίγκιπες και χώνομαι τρέχοντας στην αγκαλιά του πιο σκληρού και δύσκολου ιππότη, και με την ίδια ακριβώς ευκολία που αν χρειαστεί, μπορώ να ρίξω και ένα καθάρισμα στο τζάκι στην θέση της Σταχτοπούτας για να προλάβει να πάει στον χορό.. 

Όταν έχεις μάθει να ζεις μέσα στο παραμύθι, έχεις μάθει και να το φέρνεις στα μέτρα σου. Και να αναγνωρίζεις πως καμιά φορά ένα μπιζέλι, ένα δύστροπο, στριμμένο, σκληρό αλλά ταυτόχρονα μοναδικής τελειότητας πράσινο αγκάθι μέσα στο μεταξένιο ροζ σου είναι εκείνο που κάνει την ιστορία πιο ενδιαφέρουσα, τις στροφές πιο ζαλιστικές και το τέλος πιο αναπάντεχο. Αφήστε που καμιά φορά, τα μπιζέλια αν τα αγαπήσεις πολύ και αν τα αγκαλιάσεις με όλη σου την φροντίδα και την έγνοια, μπορεί να μεταμορφωθούν όχι σε πρίγκιπες αλλά σε μάγους.. Από εκείνους που τα μάγια τους σε κυνηγάνε μετά δέκα παραμύθια πιο κάτω, όλα με happy end... ;)

Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2011

Love games and love crimes ....



"Σε έναν ιδανικό κόσμο, Θα εμφανίζονταν αυτό το notification στα βραδινά sms!" έγραφε η λεζάντα αυτής της φωτογραφίας και η αλήθεια να λέγεται, όποιος δεν έχει μπερδευτεί κάποιο βράδυ με ποτά, τσιγάρα και καψούρα με αποτέλεσμα να κάνει όλες τις λάθος κινήσεις να σηκώσει το χέρι, και να αφήσει σχόλιο με φωτογραφία για να τον δείχνουμε στις επερχόμενες γενεές.
Βέβαια, αν το καλοσκεφτείτε η χαρά της καψούρας είναι τα λάθη και τα πάθη της. Είναι τα τραγούδια που αφιερώσαμε, τα ντροπιαστικά μηνύματα που στείλαμε, τα μεθύσια που κάναμε, τα ξενύχτια που ρίξαμε, τα δάκρυα που χύσαμε και τα πατώματα που σκουπίσαμε πέφτοντας να πεθάνουμε από την απογοήτευση, που κατά βάθος ξέραμε πως θα έρθει. Μετά από χρόνια εκεί έξω και έχοντας παίξει το παιχνιδάκι αρκετά, έχω αποφασίσει πια πως το καλύτερο κομμάτι μιας σχέσης είναι αυτή η καψούρα της αρχής. Η χαρά και η αγωνία της ανακάλυψης, η αναμονή για όλα αυτά που (φανταζόμαστε πως) θα έρθουν, οι πεταλούδες στο στομάχι και το πινγκ πονγκ που παίζουμε για να αποδείξουμε ο ένας στον άλλο πόσο έξυπνοι, χαριτωμένοι, σέξι, ξεσηκωτικοί και μοναδικοί (μπορούμε να) ήμαστε. Μόλις περάσουμε από τα foreplay στο κυρίως θέμα, μόλις πέσουμε στο κρεβάτι δηλαδή, αρχίζει αναγκαστικά η αντίστροφη μέτρηση. Που το πάθος αναγκαστικά θα τελειώσει- sooner or later- και μετά ή θα μεταλλαχτεί σε αγάπη και η σχέση θα πάει παρακάτω, ή ο πρώτος που θα προλάβει θα σηκωθεί ένα πρωί στα κλεφτά, θα ντυθεί και θα φύγει κλείνοντας απαλά αλλά οριστικά την πόρτα πίσω του. 
Και στην τελική, πείτε μου αλήθεια. Αν είχατε την δυνατότητα να κρατήσετε μια σχέση στα προκαταρκτικά, στο κομμάτι εκείνο που όλα είναι υπονοούμενο, και παιχνίδι, και νάζια και κορδέλες, και πόλεμος ανάμεσα σε δυο μυαλά που αστράφτουν, και πάθος ανεκπλήρωτο, και πεταλούδες στο στομάχι, και όλο αυτό το σκηνικό που περιμένεις τα μηνύματα, και τα τηλέφωνα και τις ματιές και τις αγκαλιές, και άντε και τα φιλιά σαν να εξαρτάται από αυτά όλη σου η υπόλοιπη ζωή, δεν θα το κρατούσατε όσο περισσότερο μπορούσατε? Ειδικά αν το κρεβάτι σας ήταν μια χαρά γεμάτο, κυριολεκτικά και μεταφορικά? 
Εγώ αλήθεια σας λέω, αν το έβρισκα, αν περνούσε από το χέρι μου και αν μου δινόταν η ευκαιρία, θα το κρατούσα για πάντα. Θα ζούσα την μέρα της καψούρικης μαρμότας, ξανά και ξανά και ξανά.. Γιατί κακά τα ψέματα. Όπως έλεγε και η αείμνηστη Μαλβίνα, το να βρω κάποιον να μου πηδήξει το @@@@@ μου είναι το ευκολότερο του κόσμου. Το να βρω κάποιον να μου πηδήξει το μυαλό μου όμως, είναι τόσο δύσκολο πια που αν το (ξανά) βρω σιγά μην το χαλάσω με τα ίδια μου τα χέρια...

 Υ.Γ. Και βέβαια, επειδή ποτέ δεν πρέπει να λες μεγάλο λόγο ή να τρως μεγάλη μπουκιά - και επειδή εγώ συνηθίζω να τα κάνω και τα δύο- διατηρώ το αναφαίρετο δικαίωμα μου αύριο να λέω ή να κάνω κάτι άλλο. Και να το χαίρομαι επίσης. Πολύ..:)

Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2011

Round the table...


Γύρω από ένα τραπέζι, με γέλια, με κουβέντες ατελείωτες, με μουσικές, με ποτήρια που τσουγκρίζουν μελωδικά και με την βεβαιότητα πως όσοι είναι γύρω σου σ΄αγαπάνε γι΄αυτό που είσαι και όχι γι΄αυτό που δείχνεις, ο χρόνος περνάει γλυκά και βελούδινα... Και εγώ που μαγειρεύω σαν να λέω "σ' αγαπώ" -  για να ευχαριστήσω με έναν τρόπο απτό και απόλυτα δικό μου εκείνους που βρίσκονται στην ζωή μου και την γεμίζουν με ενέργεια, με αισθήματα, με σιγουριά και με στιγμές πολύτιμες -  μέρες πριν κάνω λίστες, δοκιμές και διαλέγω υλικά και γεύσεις, και στήνω table settings, και χαίρομαι κάθε λεπτό της διαδικασίας και της διαδρομής. Και όταν έρθει η ώρα, είναι το πιο υπέροχο συναίσθημα να βλέπω τους ανθρώπους που αγαπάω να απολαμβάνουν τα φαγητά μου, και την ατμόσφαιρα, και την παρέα, και να "χωράνε" με τον πιο τέλειο τρόπο στο σπίτι μου, σ΄αυτόν τον πιο πολύτιμο προσωπικό μου χώρο, που οι πόρτες του ανοίγουν μόνο για όσους εμπιστεύομαι απόλυτα και θέλω στην ζωή μου πολύ.
(Γιατί όταν θα έχεις δει πια που περνάω την καθημερινότητα μου, τι βιβλία διαβάζω, τι μουσικές ακούω, όταν θα έχεις χαζέψει τις φωτογραφίες ολόγυρα και την συλλογή μου από αγελάδες και γουρούνια, όταν ο Droopy θα έχει μάθει πια την μυρωδιά σου και θα έχει κουρνιάσει στα πόδια σου σαν να σε ξέρει από καιρό και όταν θα έχεις καθίσει δίπλα στο παιδί μου, τότε θα τα έχεις μάθει όλα πια.. Ή σχεδόν όλα ...)

Κυριακή, 13 Νοεμβρίου 2011

Christmas countdown...


Κυριακή σήμερα και σε σαράντα δύο μέρες θα έχουμε Χριστούγεννα... Η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει και όσο περισσότερο το σκέφτομαι, τόσο πιο πολύ πιστεύω πως φέτος, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, πρέπει και θέλω να τα γιορτάσω τελικά εδώ. Στην Αθήνα, με τους ανθρώπους που αγαπάω, με καλέσματα, με μαγειρικές, με το σπίτι στολισμένο υπέροχα και με την ελπίδα πως η χρονιά που θα έρθει θα είναι καλύτερη από αυτή που θα φύγει... Ας μπούμε στο πνεύμα των γιορτών από νωρίς λοιπόν. Let the fun begin!!!

Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2011

Footsteps...




Βήματα... Που το καθένα οδηγεί παρακάτω αφήνοντας πίσω του ίχνη. Πότε γλυκά, πότε πικρά, πότε αδιάφορα. Δεν έχει σημασία, αυτό που αξίζει πάντα είναι η διαδρομή. Όσο πιο δύσβατη και πιο κακοτράχαλη τόσο πιο ενδιαφέρουσα και πιο διαδακτική... Και η αποφασιστικότητα με την οποία στέκεσαι στα πόδια σου, ειδικά όταν έχεις μόλις σηκωθεί από - άλλη μια - θεαματική τούμπα, και ο τρόπος με τον οποίο περπατάς γιατί όλα στην ζωή θέλουν πάνω απ΄όλα στυλ και άποψη.
Κάποιοι χοροπηδάνε, κάποιοι τρέχουν, άλλοι σέρνονται, μερικοί κουτσαίνουν και υπάρχουν πάντα και εκείνοι που χρειάζονται να στηριχτούν σε κάποιον άλλον. Ή να κρεμαστούν απ' τον λαιμό του. Όπως υπάρχουν και εκείνοι που απλά προχωράνε ήρεμα, σταθερά και αποφασιστικά προς μια κατεύθυνση - μια κατεύθυνση που έχουν διαλέξει με πυξίδα την καρδιά, χωρίς τακτικές και κρυμένες ατζέντες-  και στην πορεία σταματάνε να βοηθήσουν, να στηρίξουν ή να περιθάλψουν εκείνους που δεν μπορούν να τα καταφέρουν μόνοι τους. Είναι εκείνοι που δεν βιάζονται γιατί δεν έχουν τίποτα να αποδείξουν. Ξέρουν πως θα φτάσουν εκεί που θέλουν και θα φτάσουν καλά. Και πως δεν έχει σημασία ο χρόνος, οι καθυστερήσεις, οι  στάσεις ή οι παρακάμψεις. Αλλά μόνο η βόλτα, η περιπέτεια,  και ο τρόπος με τον οποίο έχουν επιλέξει να την χαρούν.

Παρασκευή, 11 Νοεμβρίου 2011

Happy birthday Mr Miracle!



Σήμερα είναι μέρα γιορτής μεγάλης. Μέρα μαγική. Ο πιο σημαντικός άντρας της ζωής μου και του σύμπαντος κόσμου κλείνει τα 20 και εγώ νοιώθω σαν να ήταν μόλις χτες που τον πρωτοπήρα στην αγκαλιά μου τυλιγμένο σε μια λευκή πετσέτα. Στις 11-11 του 1991, στις 7.30 το απόγευμα, η ζωή μου άλλαξε τροχιά για πάντα. Και αν μια φωτογραφία είναι χίλιες λέξεις, αυτή η συγκεκριμένη είναι ένα εκατομμύριο. Που πάλι δεν είναι αρκετές για να περιγράψω τα συναισθήματα μου γι΄αυτό το παιδί που δεν είναι πια παιδί αλλά όσα χρόνια και αν περάσουν για μένα θα είναι το μωρό μου. 
Εχτές το βράδυ σε μια ραδιοφωνική εκπομπή του αφιέρωσα το τραγούδι "Riders on the storm". Και σήμερα, μέσα από αυτή την διαδικτυακή σελίδα του εύχομαι να είναι πάντα γερός, τυχερός, ευτυχισμένος, να κυνηγάει τα όνειρα του με πάθος, να ζει την κάθε μέρα του στα κόκκινα και να μην συμβιβάζεται ποτέ με τίποτα λιγότερο από αυτό που θέλει πολύ. Και είμαι σίγουρη πως αν καταφέραμε κάτι ο Πάνος και εγώ αυτά τα είκοσι χρόνια, είναι να τον κάνουμε να νοιώθει απολύτως βέβαιος για την απέραντη αγάπη που του έχουμε και για το γεγονός πως οτιδήποτε συμβεί στην ζωή του, εμείς θα είμαστε εδώ να τον περιμένουμε με τις αγκαλιές μας ορθάνοιχτες , να του απαλύνουμε όσο μπορούμε κάθε πόνο και να του συγχωρήσουμε με την πιο μεγάλη ευκολία του κόσμου κάθε λάθος.
Ξέρω πως όλα αυτά είναι σχεδόν κλισέ, αλλά δεν με νοιάζει καθόλου. Γιατί από όλα όσα είμαι στην ζωή μου, το πιο σημαντικό, αυτό που μηδενίζει όλα τα υπόλοιπα, είναι το ότι είμαι μαμά αυτού του θαύματος. Και όσο αυτός ο τεράστιος, υπέρλαμπρος ήλιος φωτίζει την ζωή μου, όλα τα υπόλοιπα, όλα όμως, γίνονται τόσο μικρά και τόσο ανούσια που λύνονται, ξεπερνιούνται ή ξεχνιούνται με μίνιμουμ προσπάθεια και κόστος.
Happy, happy, happy birthday λοιπόν στο πιο λατρεμένο και πολύτιμο αγόρι της ζωής μου. Με όλη μου την αγάπη και με όλη μου την ευγνωμοσύνη για αυτά τα υπέροχα είκοσι χρόνια...