Το σκέφτηκα πολύ από την μέρα που με ρώτησες. Δεν είμαι καλή σ΄αυτό το παιχνιδάκι, να αναγνωρίζω τις γεύσεις, πόσο μάλλον να τις συνδυάζω με ανθρώπους και στιγμές. Anyway, η απάντηση μου είναι βανίλια. Υποβρύχιο... Πρώτον γιατί λατρεύω και την γεύση της και την μυρωδιά της. Δεύτερον γιατί ως γλυκό είναι απλό, δεν περιμένεις να σε συγκλονίσει, όμως ειδικά τα καλοκαίρια, βουτηγμένη σε ένα λαχταριστό ποτήρι δροσερό νερό είναι αληθινή απόλαυση... Που ενώ νομίζεις πως θα σε λιγώσει γρήγορα, σύντομα πιάνεις τον εαυτό σου να αναζητάει μια ακόμα κουταλιά... Και αντέχει και καιρό κλεισμένη στο βάζο της, αυτό που το πας? Το βασικότερο όμως είναι πως με γυρίζει πίσω στον χρόνο.. Με κάνει να νοιώθω πάλι παιδί.. Μου φέρνει στο μυαλό σκανταλιές, εκδρομές, και κουζίνες με ντουλάπια από φορμάϊκα σε χρώμα φιστικί.. Και χρόνια αργότερα, κάτι αξέχαστα "μετά" μαζί με τσιγάρο, ανάμεσα σε τσαλακωμένα σεντόνια, σε δωμάτια ξενοδοχείων γνωστής αλυσσίδας, όταν το management το είχε η φίλη μου η Τίνα και τα mini bars είχαν πάντα ένα βάζο βανίλια ανάμεσα στις υπόλοιπες λιχουδιές..
Υ.Γ. Επίσης μου αρέσει που την βανίλια δεν την δαγκώνεις, ούτε την μασάς. Την γλύφεις απολαυστικά μέχρι να τελειώσει..:)))
