C for Christmas and F for the future...

Τα φετινά Χριστούγεννα, κόντρα στο mood της εποχής και πέρα από κάθε προσδοκία, ήταν τελικά από τα καλύτερα που έχω περάσει ever. Και αυτή είναι μια ανακουφιστική συνειδητοποίηση, και ταυτόχρονα το καλύτερο μήνυμα που έχω πάρει τελευταία. Μπορούσαμε να μιζεριάσουμε, μπορούσαμε να γκρινιάξουμε για τις χαμένες πολυτέλειες, για τα δώρα που δεν πήραμε και τα ταξίδια που δεν κάναμε, μπορούσαμε να ζηλέψουμε για όσα έκαναν άλλοι και εμείς όχι, μπορούσαμε να μείνουμε κλεισμένοι στο καβούκι μας, φοβισμένοι και μετέωροι ανησυχώντας για τα όσα πρόκειται να συμβούν, παρόλο που το μέλλον δεν το ξέρει κανείς, ειδικότερα δε όλοι εκείνοι που αρέσκονται να το αναλύουν διεξοδικά μέσα από τα τηλεοπτικά παράθυρα και τα social media. 

Αντ' αυτού προτιμήσαμε να μαζευτούμε σε σπίτια, να μαγειρέψουμε, να γελάσουμε πολύ και δυνατά, να πάμε βόλτες στην φωτισμένη πόλη, να πιούμε cocktails και afternoon teas, να συναντηθούμε σε στέκια αγαπημένα γύρω από τραπέζια που μεγάλωναν όσο περνούσε η ώρα, να αγκαλιαστούμε σφιχτά και να φιληθούμε με πάθος, να αφεθούμε στην μαγεία της γιορτής και να ξορκίσουμε τους φόβους μας αντικαθιστώντας τους με θάρρος. Και πάθος. Και ελπίδα. 

Και ναι, όσο θα είμαστε όλοι εδώ, μαζί, ενωμένοι και αποφασισμένοι να χτίζουμε γέφυρες και να κάνουμε υπερβάσεις κρατημένοι ο ένας από το χέρι και την ματιά του άλλου, όσο έχουμε την υγεία μας και εκείνους που αγαπάμε γύρω μας, και όσο θα διαλέγουμε το φως από το σκοτάδι και την αισιοδοξία από την γκρίνια, όλα θα πηγαίνουν μόνο καλύτερα... Η ζωή προχωράει. Πάει μπροστά. Μόνο. Και αυτοί που μένουν πίσω, γαντζωμένοι στο παρελθόν και σε αυτά που προτιμούν να θυμούνται αντί γι΄ αυτά που θα μπορούσαν να κάνουν, ή επιμένουν σαν άλλες Κασσάνδρες να μαντεύουν μόνο καταστροφές και στεναχώριες, είναι καταδικασμένοι να μείνουν τελικά μόνοι.

Και εγώ, μερικές μέρες πριν την καινούρια χρονιά, κάνω την δική μου υπέρβαση και αφήνω πίσω ότι με βαραίνει και με φορτώνει με σκοτάδι και αρνητικά συναισθήματα. Έχω ανάγκη να είμαι ανάλαφρη, ανέμελη, αισιόδοξη και φωτεινή. Και να ασχολούμαι μόνο με όσα και όσους θα με πάνε μπροστά. Με φόρα και με φόρτσα. Και το κυριότερο, έχω ακόμα την δύναμη να κάνω τα όνειρα μου πραγματικότητα, και αυτό θα είναι πάντα το μεγαλύτερο μου ταλέντο. Η πιο γερή μου ασπίδα και το πιο δυνατό μου όπλο. Μαζί με το χαμόγελο.

Ugly truth...

"Δεν θα γυρίσω να πάρω την Άννα, συγγνώμη..." 

Μια βδομάδα πριν τα Χριστούγεννα, η Αθήνα μετράει πια τις πληγές της. Και μαζί, πολλές τέτοιες ιστορίες και 20.000 καταγεγραμμένους αστέγους. Ναι, οι φετινές γιορτές είναι αλλιώτικες από τις άλλες για πολλούς λόγους. Και τα φωτάκια, και οι λίστες, και τα χαμόγελα, και οι όμορφες στιγμές δεν μπορούν και δεν πρέπει να κρύψουν την αλήθεια. Ούτε να την αφήσουν να ξεχαστεί... Εκείνοι που μπορούν, ας θυμηθούν αυτές τις μέρες εκείνους που δεν τα καταφέρνουν. Η λύση είναι πάντα στην ομαδική προσπάθεια και στην γνώση πως πολλά μικρά μαζί μπορούν να φτιάξουν ένα μεγάλο... Και στην τελική, η μουρμούρα από μόνη της δεν βοήθησε ποτέ κανέναν. Και όλοι εκείνοι που γκρινιάζουν καιρό τώρα αδιάκοπα σε κάθε είδους social media μέσα από τα smart phones, τα tablets, τα PC και τα MAC τους ας συνειδητοποιήσουν πως αντίθετα με πάρα πολλούς άλλους, βρίσκονται οχυρωμένοι μέσα στην άνεση και την ζέστη των σπιτιών ή των γραφείων τους και με το ρεύμα και το Internet πληρωμένο. 

Mix and match...

Η ζωή μοιάζει λίγο με την εμφάνιση μας. Ο καθένας έχει τα δικά του δυνατά σημεία, τις δικές του ατέλειες, και τις δικές του ειδικές ανάγκες. Και ακριβώς όπως κάνουμε όταν ντυνόμαστε, δεν είναι δυνατόν να αγοράσεις τα πάντα από το ίδιο μαγαζί. Χρειάζονται διάφορα πράγματα που συμπληρώνουν το ένα το άλλο, για να δημιουργήσουν ένα σύνολο που θα είναι ωραίο, θα είναι αρμονικό και δεν θα είναι βαρετό. Και κυρίως, που θα είναι ξεχωριστό για τον καθένα. Ακριβώς όπως και στην ζωή, που η ευτυχία - δυστυχώς ή ευτυχώς- δεν κρύβεται ποτέ σε μια και μόνο σχέση, ότι είδους και αν είναι. Χρειαζόμαστε οικογένεια, φίλους, έρωτες, σεξ, χρήματα, επιτυχία επαγγελματική, κοινωνική καταξίωση.. Χρειαζόμαστε και μαύρο και άσπρο και όλα τα ενδιάμεσα χρώματα. Και όλες τις τιμές. Και όλες τις υφές. Από μετάξι μέχρι κάμποτο. Τα θέλουμε όλα ακόμα και αν οι κοινωνικές συνθήκες και τα ταμπού μας εμποδίζουν συχνά να εκφράσουμε τις πραγματικές μας ανάγκες. Πόσο μάλλον να προσπαθήσουμε να τις εκπληρώσουμε. Και έτσι, ακριβώς όπως και στα ρούχα, θα υπάρχουν πάντα εκείνοι που θα ντύνονται από την κορυφή μέχρι τα νύχια από τον ίδιο σχεδιαστή. Τέλειοι αλλά τραγικά βαρετοί, και παγιδευμένοι μέσα σε μια εικόνα που δημιούργησε για εκείνους κάποιος άλλος. Και το αληθινό ενδιαφέρον θα το έχουν πάντα εκείνοι που καταφέρνουν να συνδυάσουν ακριβά κομμάτια με τα Zara ή το αντίστροφο, δημιουργώντας το δικό τους mix and match και αποπνέοντας την ελευθερία του ανθρώπου που τολμά να είναι αυτό που θέλει...

Enough already! (Part 2)

Αν τα social media είναι μια μικρογραφία του αληθινού κόσμου εκεί έξω, έχω βαρθεί να ακούω και να διαβάζω γκρίνιες και μουρμούρες, ειδικά όσο πλησιάζουν οι γιορτές. Λες και έχει ριζώσει ο καλικάτζαρος μέσα σε ορισμένους, πολλούς μάλλον, και παλεύουν για το ποιος θα αποδομήσει πρώτος την διάθεση των υπολοίπων για μια ανάσα. "Ο καταναγκασμός στην χαρά των γιορτών", " Η υποχρέωση να περάσουμε καλά", "τα κινέζικα λαμπιόνια και οι κιτς διακοσμήσεις" και πάει λέγοντας..  Και όλα ντυμένα με τον μανδύα της "εξυπνάδας" και του trendy, και με ώρες χαμένες στο να σκεφτούν την μαλακία αντί να κάνουν instead κάτι εποικοδομητικό. Ναι, εκνευρίζομαι αφάνταστα γιατί η χαρά και η αισιοδοξία δεν είναι ούτε εξαναγκασμός, ούτε υποχρέωση. Ή μάλλον, υποχρέωση μπορεί και να είναι, με την καλύτερη των εννοιών, απέναντι στους εαυτούς μας πρώτα και μετά απέναντι σε αυτούς που αγαπάμε. Ειδικά σε καιρούς δύσκολους και μίζερους όπως αυτοί που περνάμε.

Το πιο εύκολο πράγμα όταν έρθουν τα μεγάλα ζόρια, σε κάθε επίπεδο της ζωής, είναι να αρχίσουμε την μουρμούρα και να σπεύσουμε να νίψουμε τα χέρια μας και να ρίξουμε τις ευθύνες σε όλους τους άλλους εκτός από εμάς.. Και να πουλάμε εξυπνάδα κοροϊδεύοντας εκείνους που προσπαθούν να κρατήσουν μέσα τους την χαρά και την ελπίδα, και να έχουμε αρνητική άποψη για κάθε προσπάθεια και κάθε πιθανή λύση,  και να κρίνουμε τους πάντες και τα πάντα λες και εμείς δεν υπήρξαμε ποτέ μέρος του σκηνικού. Σόρρυ guys, αλλά δεν είναι έτσι.. Και μπορεί να μην τα φάγαμε όλοι μαζί όπως ατυχώς δήλωσε ο κύριος Πάγκαλος, όλοι μαζί όμως συμμετείχαμε χρόνια τώρα στο σκηνικό της απάθειας, του γραψαρχιδισμού και της ρεμούλας, ο καθένας στο ποσοστό που του αναλογεί. Από τις αποδείξεις που δεν κόψαμε ή δεν ζητήσαμε, από το μέσον που βάλαμε ή που προσπαθήσαμε να βρούμε για θητείες, μεταθέσεις, δάνεια και όλα τα σχετικά, μέχρι τα φακελάκια που δώσαμε και τα στραβά μάτια που κάναμε σε πολλά. Και όλοι μαζί δίναμε το πράσινο φως να συνεχιστεί η ιστορία χρόνια τώρα, είτε με την ψήφο μας, είτε με την αποχή μας.. Ας αφήσουμε λοιπόν την χαρά, την γιορτή, τας φωτάκια και τον Αη Βασίλη στην ησυχία τους. Από όλα τα παραμύθια που ζήσαμε, αυτό είναι το πιο αθώο και το πιο ανεβαστικό. Και αντί να κλαίμε πάνω από το χυμένο γάλα για όλα αυτά που χάσαμε, και ναι χάσαμε πολλά, ας επικεντρώσουμε σε αυτά που μας έμειναν, και το κυριότερο, στους τρόπους με τους οποίους θα (ξανά) κάνουμε την ζωή μας καλύτερη.. 

Η χαρά, η ευτυχία και οι προοπτικές είναι στα μικρά, όχι στα μεγάλα.. Και η ζωή χτίζεται πετραδάκι πετραδάκι, δεν την τσιμεντώνουμε μονομπλόκ, και όλα μπορεί και πρέπει να είναι όμορφα όταν υπάρχει υγεία, όταν έχουμε γύρω μας ανθρώπους που αγαπάμε και μας αγαπούν, όταν πιστεύουμε στον εαυτό μας και τις δυνατότητες μας, και όταν έχουμε την διάθεση να παλέψουμε και να προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε ευκαιρίες. Αλλιώς είμαστε απλώς δειλά, τρομοκρατημένα και ανήμπορα ανθρωπάκια που προσπαθούν να κρύψουν την αγωνία τους και το έλλειμμα τους πίσω από την μάσκα της ειρωνείας και του πεσιμισμού. Χωρίς καμιά επιτυχία όμως..

December.....

" Ο Άρης στον 12ο οίκο σου θα σε κάνει να πιστέψεις (χωρίς καμία απτή απόδειξη φυσικά) πως οι τωρινές συνθήκες της ζωής σου μόνο προς το χειρότερο μπορούν εξελιχθούν και ότι η καλύτερη λύση να κάνεις μια φρέσκια αρχή κάπου πολύ μακριά από όλους και από όλα. Φυσικά και μπορείς να πράξεις το παραπάνω όμως να έχεις στο νου σου πως κάθε πόρτα που κλείνεις τώρα (στην επαγγελματική και ερωτική σου ζωή) κλείνει οριστικά και δεν θα ανοίξει ξανά αν μετά από λίγο καιρό μετανιώσεις για τις αποφάσεις σου. "  Αυτό έγραφε among others το μηνιαίο ωροσκόπιο μου που με περίμενε μόλις άνοιξα το mail μου, για τον Δεκέμβριο.. Και έμεινα να κοιτάζω την οθόνη άναυδη για λίγο γιατί είναι απίστευτο πόσο μέσα πέφτουν και αυτό και το ημερίσιο του Facebook, σε όλα εκτός από ότι έχει να κάνει με λεφτά..:)))

Και φυσικά, οι αποφάσεις της ζωής μας και δη οι σημαντικές δεν μπορούν να βασίζονται στις προγνώσεις των άστρων,αλλά ότι σου μπαίνει λίγο η ιδέα του "μωρέ μπας?", σου μπαίνει. Τι να λέμε τώρα...

Σήμερα όμως ο μήνας έχει 1. Και ο Δεκέμβρης είναι πια εδώ, και η αντίστροφη μέτρηση για τα Χριστούγεννα έχει αρχίσει, και πρέπει να κάνουμε focus μόνο στα χαρούμενα, τα αισιόδοξα και τα φωτεινά μέχρι να υποδεχτούμε την καινούρια χρόνια με δόξες και τιμές.. Και από Γενάρη βλέπουμε.. Το ξέρω πως μερικές φορές η τάση μου στο ροζ, η υπερβολική μου αισιοδοξία και η μόνιμη μου ανάγκη για ελευθερία, αλλαγές και περιπέτειες μπορεί να κουράσουν αφάνταστα τους γύρω μου - ειδικά σε περιόδους δύσκολες όπως αυτές που περνάμε- και πως επίσης, μπορεί να με παρασύρουν και να με κάνουν να κυνηγήσω ανεμόμυλους ως άλλος Δον Κιχώτης. Συνήθως όμως με βγάζουν μια χαρά στην απέναντι ακτή, ή τουλάχιστον αυτό έχει δείξει η ιστορία μέχρι σήμερα. Έτσι κι αλλιώς, όπως έλεγε και η Τζέσικα Ράμπιτ στην γνωστή ταινία, δεν φταίω εγώ, είμαι σχεδιασμένη έτσι. Έχω γεννηθεί Σάββατο, μέσα στην καρδιά των Αλκυονίδων ημερών, και έχω μεγαλώσει διαβάζοντας Πολυάννα και πιστεύοντας ακράδαντα πως τα καλύτερα είναι πάντα αυτά που θα έρθουν. 

Bite us!!

Το τελευταίο ποστ αυτού του μήνα, ας είναι γλυκό.. Του αξίζει μια που, αν το καλοσκεφτείτε, μέσα σε αυτές τις 30 μέρες συνέβησαν - ή κόντεψαν να συμβούν- τα πάντα.. Δημοψήφισμα, G20, κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας, χαράτσια της ΔΕΗ, εφεδρεία για το δημόσιο, χρεοκοπία, PSI, έκτη δόση... Λέξεις που δεν τις ξέραμε καλά καλά μπήκαν στο καθημερινό μας λεξιλόγιο και έγιναν τσίχλες που κόλλησαν στον εγκέφαλο μας και παραλίγο να μας τον κάψουν... Και όμως, παρόλα αυτά, τα καταφέραμε... Με εξωτερική βοήθεια, με κούρεμα, με ενδοφλέβιες ενέσεις ψυχραιμίας και ανασύροντας από τα βάθη του DNA μας και την τελευταία σταγόνα αισιοδοξίας και γραψαρχιδισμού, ο Δεκέμβρης θα μας βρει ακόμα στην σκηνή, έστω και ελαφρώς σουρομαδημένους, να τραγουδάμε με στεντόρεια φωνή και πάθος τα κάλαντα γιατί έτσι είμαστε εμείς.. Λαός ροκ συγκρότημα...

Οπότε η σημερινή μέρα, αλλά και ο επόμενος μήνας, ας είναι όπως αυτά τα λαχταριστά doughnuts της φωτογραφίας.. Πολύχρωμα, αφράτα, γλυκά και... φτηνά.. Φτιαγμένα από το τίποτα - λίγο αλεύρι, λίγο γάλα, λίγο βούτυρο και λίγη ζάχαρη- αλλά νόστιμα και απολαυστικά τόσο που ένα δεν είναι ποτέ αρκετό... Η ζωή είναι ακριβώς αυτό άλλωστε.. Ζουμερές δαγκωνιές που καμιά φορά μπορεί και να σε στείλουν στον οδοντίατρο επειδή έπεσες πάνω στο τσόφλι από το καρύδι, αλλά ποιος είναι αυτός που δεν συνεχίζει να δαγκώνει όσο αντέχει και όσο τον κρατάνε τα δόντια του? 

Υ.Γ. Αν σας άνοιξα την όρεξη, η συνταγή είναι εδώ..

Υ.Γ. 2 Δεν ξέρω αν η έκφραση "bite me" στον τίτλο χρησιμοποιείται στον πληθυντικό. Το πιθανότερο είναι πως όχι, αλλά δεν πειράζει. Εγώ θα την αφήσω.. προς χάριν του γενικότερου νοήματος.. :)

Nesting dolls....

Αυτό που βλέπεις δεν είναι πάντα τόσο απλό όσο φαίνεται. Πίσω από τα χρώματα και την επιφάνεια, που συνήθως είναι επιλεγμένη με προσοχή έτσι ώστε να ταιράζει με το φόντο και να "χωράει" μέσα στην σύνθεση, καμιά φορά υπάρχει και κάτι άλλο.. Και κάτι άλλο, και κάτι άλλο, και κάτι άλλο... Σαν τις ρώσικες κούκλες που μπαίνουν η μία μέσα στην άλλη... Οι γοητεία της απλότητας είναι για συμπεριφορές, δεν είναι για ζωές και χαρακτήρες.. Και φυσικά, δεν είναι όλα για όλους. Χρειάζεται εξυπνάδα, παρατηρητικότητα, διορατικότητα και μάτι έμπειρο για να διακρίνεις τις μικρές εκείνες διαφορές που κάνουν μια μεγάλη.. Χρειάζεται να έχεις και εσύ τις δικές σου, κρυφές αλήθειες, και τα δικά σου σκοτάδια κρυμμένα κάτω από το φως για να μπορέσεις να αναγνωρίσεις τον όμοιο σου... Και για να σε αναγνωρίσει και εκείνος, και να σε αφήσει να τον πλησιάσεις σε απόσταση αναπνοής και να δεις κάτω από την μάσκα του.

Και τελικά, ελάχιστοι μπορούν, αντέχουν και τολμούν  να βουτήξουν μέχρι το τέρμα του άλλου, βαθιά μέσα σε αυτά που κρύβονται πίσω από τα απλά, τα εύκολα και τα ανώδυνα... Δεν ξέρω γιατί.. Πολλές φορές αναρωτήθηκα, και για τους άλλους αλλά και για τον εαυτό μου.. Πάντως έτσι είναι.  Ευτυχώς για τα μυστικά και την αλήθεια μας που τελικά δεν πέφτουν σε λάθος χέρια, και δυστυχώς για τις απογοητεύεις που κρύβουν όλοι όσοι έδειχναν διαφορετικοί από τους πολλούς αλλά στην διαδρομή έγιναν ένα μαζί τους..

Fallen masks...

Τον τελευταίο καιρό οι μάσκες πέφτουν σαν τα φθινοπωρινά φύλλα. Δεν ξέρω αν φταίνε οι συγκυρίες ή τα φεγγάρια, πάντως ποτέ ξανά δεν θυμάμαι να έζησα στην ζωή μου τόσες ραγδαίες αποκαλύψεις σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Σε κάθε επίπεδο. Και τελικά, είναι σαφές νομίζω πως όσο πιο περίτεχνη είναι η μάσκα και όσο περισσότερο "δουλεμένη" η πλασματική εικόνα, τόσο μεγαλύτερη είναι η απογοήτευση και τόσο πιο απύθμενο το κενό όταν μείνεις να αντικρύζεις την αλήθεια... Κάτω από τα έντονα χρώματα, τις υψηλές κορώνες και τις μεγάλες δηλώσεις κρύβονται σχεδόν πάντα η απόγνωση και η αγωνία των ανθρώπων που δεν αντέχουν αυτό που είναι, αυτό που πιστεύουν ή αυτό που σκέφτονται και έτσι αποφασίζουν να υποκριθούν αυτό που θα ήθελαν αλλά δεν μπορούν. Και αν το καλοσκεφτείτε, αυτό που τους προδίδει αρχικά, αυτό που μας βάζει στην διαδικασία του να αρχίσουμε να υποψιαζόμαστε την αλήθεια, είναι αυτή η νότα της απόγνωσης που κρύβεται μέσα στον ήχο της φωνής τους. Είτε μιλάνε από μπαλκόνια, είτε από τηλεοπτικά παράθυρα, είτε βρίσκονται ανάμεσα μας, σε παρέες, δουλειές και σχέσεις...

Keeping distances...

Οι αποστάσεις είναι μεγάλο πράγμα στην ζωή.. Και πρέπει να ξέρουμε να τις κρατάμε και από πρόσωπα, και από συναισθήματα και από καταστάσεις όταν χρειάζεται. Κατ' αρχάς γιατί δεν είμαστε όλοι ίδιοι, τι να κάνουμε τώρα? Δεν εννοώ καλύτεροι ή χειρότεροι, πάντως ίδιοι δεν είμαστε με τίποτα. Και δεύτερον γιατί με την απόσταση αλλάζεις οπτική γωνία και κερδίζεις σε προοπτική. Μερικά βήματα πίσω και βγαίνεις από το κάδρο, και βλέπεις ολόκληρη την εικόνα αντί για ένα κομμάτι της.. 

Υ.Γ. Αυτές τις μέρες, περισσότερο από ποτέ, χρειάζεται ψυχραιμία, ηρεμία και απόσταση. Για να κρίνουμε και να αποφασίσουμε τις κινήσεις που απαιτούν οι  εξαιρετικά δυσάρεστες περιστάσεις πρέπει να μας δωθεί η δυνατότητα να αντιληφθούμε τα γεγονότα όσο πιο αντικειμενικά γίνεται. Ο καθένας για τον εαυτό του και σύμφωνα με την παιδεία, τον πολιτισμό και τις προσλαμβάνουσες του. Η απάντηση τα περισσότερα κρίσιμα ερωτήματα είναι μέσα μας. Να το θυμόμαστε αυτό και να αναζητήσουμε ο καθένας την δική του αλήθεια. Και by the way, κάποια στιγμή πρέπει να αναλάβει ο καθένας μας το κομμάτι της ευθύνης που του αναλογεί. Μόνο έτσι θα μπορούμε να έχουμε το δικαίωμα να απαιτήσουμε να αναλάβουν και οι άλλοι το κομμάτι που αναλογεί σε εκείνους. 

Και τώρα οι δυό μας....

Η πραγματική ομορφιά είναι δώρο. Από τον Θεό και την φύση. Και αναδεικνύεται πάντα με την αφαίρεση και όχι με την πρόσθεση... 

Χωρις αξεσουάρ, χωρίς μακγιάζ, και χωρίς βοηθήματα - "γυμνοί" κάτω από το φως και τα αδιάκριτα βλέμματα-  μένουν συνήθως μόνο εκείνοι που η ομορφιά τους αντέχει την αλήθεια και την προσεκτική παρατήρηση. Μέσα και έξω.