Second chance....

Η ζωή έχει παράξενη αίσθηση του χιούμορ. Αποδεδειγμένα. Και timing ακατανόητο αλλά αυτό είναι και το fun... Πόσες ευκαιρίες μπορεί να σου έρθουν με τον ίδιο τρόπο? Και πόσες να χάσεις ή να καταστρέψεις? Και αν όλα έχουν την εξήγηση τους και γίνονται για κάποιον λόγο, εδώ είμαι και περιμένω να καταλάβω τα γιατί και τα πως. Μέχρι τότε, όπως πάντα, I 'll just follow the flow.. Και υπόσχομαι πως αυτή την φορά θα προσπαθήσω να συμπεριφερθώ λιγότερο μαλακισμένα.. Μάλλον...:))))

Changes...

Αλλάζω... Κάνω δίαιτα, σαράντα λεπτά διάδρομο την ημέρα, βάζω κρέμες, μακραίνω τα μαλλιά μου... Και ταυτόχρονα κλείνω εκρεμμότητες χρόνων, οργανώνω το παρόν μου με τρόπο εξαιρετικά απλούστερο, κάνω οικονομία δυνάμεων σε ότι έχει σχέση με την ψυχή μου και το απόθεμα της και στήνω γέφυρες με το μέλλον... Γι' αυτά που θέλω να κάνω, για εκεί που θέλω να πάω, μου χρειάζεται σχέδιο με υποδομή, θάρρος, και μια καινούρια εικόνα. Μισή για εκείνους που θα με μάθουν από την αρχή και μισή για μένα που η παλιά δεν μου χρησιμεύει πια... Εξυπηρέτησε τον σκοπό της και τώρα είναι ώρα να την αποχωριστώ...

Ο καιρός που περνάει είναι μια (αργή) διαδρομή που με φέρνει ολοένα και πιο κοντά στην καινούρια μου ζωή. Που είναι αυτή που διάλεξα μετά από πολλή σκέψη και μετά από πολλά - πολλά όμως- προηγούμενα λάθη.. Και πάθη.. Που βέβαια, όπως πάντα, μου έδωσαν μαθήματα πολύτιμα. 

Δεν θέλω να γράφω ψέμματα εδώ μέσα. Ο καιρός αυτός, ο μεταβατικός, περνάει δύσκολα. Όμως, όσο παρορμητική και ενθουσιώδης είμαι σαν χαρακτήρας γενικά, τόσο υπομονετική και επίμονη γίνομαι όταν βάλω έναν στόχο. Όταν αποφασίσω πως κάτι πρέπει ή θέλω να συμβεί πάση θυσία, γίνομαι τέρας υπομονής. Και μπορώ να καθίσω για αιώνες στην όχθη του ποταμού περιμένοντας... Και έτσι, προς το παρόν επιμένω και περιμένω.. Και όταν απογοητεύομαι, όταν έρθει εκείνη η ώρα που με πιάνει η διάθεση να τα παρατήσω όλα και να γυρίσω πίσω, εκεί που τουλάχιστον είναι όλα σίγουρα και απλά, φροντίζω να θυμίζω στον εαυτό μου πως μου πήρε πολλά χρόνια για να πάρω την αποφαση μου και δεν μπορώ να περιμένω πως θα αλλάξουν όλα μέσα σε στιγμές... 

Και τελικά, όλες οι διαδρομές, ακόμα και αυτές που επιφανειακά δεν κρύβουν ούτε μεγάλη χαρά ούτε τεράστια περιπέτεια, είναι κουκίδες στον χάρτη μας που πρέπει να τις έχουμε δουλέψει. Να τις έχουμε απολαύσει... Και εγώ εδώ και καιρό χαράζω μια διαδρομή που με κάνει να νοιώθω ξανά ενθουσιασμό και ελπίδα.. Σαν το αεράκι του νησιού να ανακατεύει τα μαλλιά μου ξανά, και να μου ψιθυρίζει στ' αυτί πως το ταξίδι, τώρα ξεκινάει...

Υ.Γ. Μέσα σ΄αυτά που αλλάζουν καιρό τώρα είναι και το blogging. Που για μένα τουλάχιστον, δεν είναι πια αυτό που ήταν κάποτε. Οι παλιοί φίλοι μπαίνουν από ελάχιστα μέχρι καθόλου, το παρεάκι σκόρπισε, εκείνοι που ήταν για να μείνουν στην ζωή μου έμειναν και αυτοί που ήταν για να φύγουν έφυγαν, κάποια από τα blogs που αγάπησα πολύ έχουν κλείσει και το γράψιμο που για μένα ήταν πάντα καταφύγιο και ευκολία μαζί, έχει αρχίσει να γίνεται όλο και πιο δύσκολο. Δεν έχω πολλά πράγματα να πω ακόμα, αυτή είναι η αλήθεια. Όσο αυξάνονται αυτά που έχω να κάνω, οι λέξεις λιγοστεύουν. Και η χαρά είναι πια αλλού... 

Birthday girl...

Και να που πέρασε μια ακόμα χρονιά. Μεγαλώνω. Επικίνδυνα.. Δεν είναι πως δεν το νοιώθω - αλλάζω- ούτε πως δεν μου φαίνεται.. Όμως βαθιά μέσα μου παραμένω με πάθος παιδί. Όχι σαν μεγαλοκοπέλα που αρνείται να συμβιβαστεί με τον χρόνο όπως θα σπεύσουν να μου υποδείξουν οι ανώνυμοι σχολιαστές, αλλά σαν ελεύθερο πνεύμα - ελπίζω- που αρνείται να συμβιβαστεί με τα κλισέ. Αν ωριμότητα σημαίνει να αφήνω το μυαλό να αποφασίζει αντί για την καρδιά μου, αν σοβαρότητα σημαίνει να ασφυκτιώ μέσα σε μια εικόνα αντί να δημιουργώ μια άλλη, αν υπευθυνότητα σημαίνει να φέρομαι όπως "πρέπει" και όχι όπως θέλω, αν λογική σημαίνει να είμαι καχύποπτη με τους ανθρώπους και τα πράγματα αντί να ανοίγω τις πόρτες της ζωής μου και της καρδιάς μου διάπλατες, αν καθήκον σημαίνει να πάψω να ονειρεύομαι αντί να ακολουθώ τα όνειρα μου, τότε ναι, θα προτιμήσω να συνεχίσω να ζω σε μια παρατεταμένη εφηβεία.. Μπορεί απλά να με βολεύει, αλλά πιστεύω ακράδαντα πως η ηλικία είναι υποκειμενική.. Είμαστε όσο νοιώθουμε και όσο δείχνουμε όταν καθρεφτιζόμαστε μέσα στα μάτια εκείνων που μας αγαπάνε. Είμαστε οι αποφάσεις μας, η πορεία της ζωής μας, τα λάθη μας, τα πάθη μας, οι έρωτες μας, οι φίλοι μας, η οικογένεια που διαλέξαμε, τα επιτεύγματα μας, οι επιτυχίες και οι αποτυχίες μας, τα γέλια και τα δάκρυα μας. Και τα ρίσκα μας, και οι συνέπειες που πληρώσαμε γι΄αυτά... Και έτσι, εγώ είμαι ο δρόμος που έχω ακόμα μπροστά μου να περπατήσω... Το καινούριο παραμύθι που με περιμένει στην γωνία, η περιπέτεια που μου κλείνει το μάτι, οι αγκαλιές μέσα στις οποίες θα κουρνιάσω όταν κουραστώ ή φοβηθώ, το χέρι που θα απλώσω εκεί που θα χρειαστεί.. Ακόμα και ο τοίχος στον οποίο θα κοπανήσω ξανά με φόρα το κεφάλι μου.. Μπορεί να σας φανεί κουτό αλλά πάντα όταν πέφτω αφήνομαι να απολαύσω την τούμπα με όλη την ψυχή μου. Όσο πιο μεγαλοπρεπής, τόσο πιο ενυπωσιακό θα είναι που θα σηκωθώ.. Και κάθε φορά που σηκώνομαι σημαίνει πως δεν παρέδωσα τα όπλα ακόμα.. Πως είμαι ζωντανή, μέσα και έξω.. Και έτοιμη για αυτό που θα έρθει, όσο το κέντρο του σύμπαντος κόσμου μου θα εξακολουθεί να είναι κάπου εκεί γύρω και να χαμογελά... 

A glimpse to the past...

Αυτές τις μέρες νοιώθω και δείχνω πιο κουρασμένη από ποτέ.. Ο Γενάρης μπήκε υπέροχα και μετά το σύμπαν αποφάσισε να με ταρακουνήσει λίγο και να μου θυμήσει πως κάθε φορά που επαναπαύομαι, χαλαρώνω και ρίχνω τις άμυνες μου, το παρελθόν επιστρέφει για να με σύρει πίσω στην αφετηρία. Και χωρίς "get out of jail card" ει δυνατόν...

Υπήρξε μια εποχή που η ζωή και η καθημερινότητα μου ήταν μια διαρκής μάχη για δύναμη. Που  ήμουν μόνη μου και που όταν ήθελα ή όταν έπρεπε να γίνει κάτι δεν υπολόγιζα κανένα κόστος, σε αισθήματα, σε ηρεμία, ακόμα και σε προσωπικές απώλειες. Που πίστευα πραγματικά πως η καλύτερη άμυνα ήταν η επίθεση και το είχα πιο εύκολο να τα κάνω όλα μπουρδέλο παρά να κάνω μισό βήμα πίσω από εκεί που έπρεπε ή ήθελα να πάω. Ήμουν επικεντρωμένη στον στόχο μου και μπροστά σ΄αυτό τίποτα άλλο δεν ήταν αρκετά σημαντικό, τίποτα δεν ήταν ικανό να με σταματήσει. Και μου φαινόταν απλό όλο αυτό... Μια συνήθεια που δεν ήταν ευχάριστη μεν, ήταν όμως ο τρόπος με τον οποίο είχα μάθει να ζω...

Και μετά.. Μετά γεννήθηκε ο Ιάσονας και οι προτεραιότητες μου άλλαξαν μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα. Συνειδητοποίησα πως έπρεπε να θάψω το τσεκούρι του πολέμου γιατί όλα είχαν πια συνέπειες. Όλα έπρεπε να γίνουν αλλιώς.. Δεν ήταν εύκολο, ούτε για το κορίτσι που ήμουν τότε, ούτε για την γυναίκα που έγινα αργότερα. Όταν έχεις μάθει να ζεις στο σκοτάδι, όσο ροζ και αν βάψεις το καινούριο σύμπαν σου πάντα θα ξεγλυστράει κατά καιρούς μέσα από το φως λίγη μαυρίλα και πάντα θα βρυχάται μέσα σου το θηρίο έτοιμο να ξεπηδήσει με την πρώτη ευκαιρία και να φάει ψυχές. Ακόμα και την δική σου.. 

Με τον καιρό έμαθα απλά να ισορροπώ ανάμεσα στα δυο μισά μου και να ελέγχω όσο καλύτερα γίνεται τις δυσλειτουργίες μου. Και έμαθαν μάλλον και οι γύρω μου- αυτοί που είναι εδώ χρόνια that is- να μου συγχωρούν τα ξεσπάσματα ή τα πισωγυρίσματα μου.. Ίσως γιατί για εκείνους είναι πιο εύκολη η σύγκριση ανάμεσα σε αυτό που ήμουν και σε αυτό που έγινα..

Εδώ και μερικές μέρες πήρα μια μεγάλη δόση παρελθόντος... Μου έπεσε βαρύ... Ασήκωτο για την ακρίβεια.. Βέβαια, ως functioning adult, έκανα αυτό που έπρεπε και στις δυο περιπτώσεις. Στην μια με πολλή αγάπη και πολλές τύψεις μια που το μεγαλύτερο μερίδιο της ευθύνης είναι δικό μου και το ξέρω, και στην δεύτερη με πολύ λιγότερο θυμό απ΄ότι περίμενα και με πολύ μεγαλύτερη ψυχραιμία. Ίσως γιατί αυτή την πόρτα μέσα μου την έχω κλείσει οριστικά και δεν περιμένω τίποτα πια.. Ούτε το δίκιο μου, ούτε καμιά απολύτως νίκη. Μόνο ένα τέλος όταν έρθει η ώρα... Και μέχρι τότε, λίγη ηρεμία...

Και μετά γύρισα σπίτι μου, κουκουλώθηκα με την κουβερτούλα μου, ακύρωσα όλα τα προγράμματα των ημερών και αφέθηκα... Σε αυτή την αίσθηση της απώλειας που με κυριεύει κάθε φορά που χρειάζεται να μπω σε τέτοιου είδους διαδικασίες πια.. Σ' αυτή την βουτιά στο πουθενά και στο τίποτα, που είναι ακριβώς ότι μένει μέσα μου κάθε φορά που επιστρέφω πίσω, εκεί που δεν θέλω.. Όμως η ζωή είναι μια σειρά από επιλογές και από συνέπειες. Το ώριμο κομμάτι του εαυτού μου το έχει μάθει καλά πια αυτό.. Όπως έχει μάθει να ζητάει και τις συγγνώμες πια, όταν και εκεί που πρέπει...

Όσο για το μετά μου, είναι μια διαδικασία που ξέρω πια πως δεν πρέπει να την ζορίσω.. Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και η ανάγκη μου για χαρά και για φως πάντα επικρατούν.. Μαζί με την αγάπη μου για αυτό το κέντρο του σύμπαντος κόσμου μου που πρέπει να με βλέπει μόνο χαρούμενη και καλά... 

Still time....

Ο χρόνος περνάει και παίζει παιχνίδια. Και το ρολόι της ζωής μου πότε γυρίζει πίσω σε εποχές που θα ήθελα να είχα ξεχάσει, πότε μένει ακίνητο σε αναμονές που δεν αντέχω, και πότε τρέχει σαν τρελό σε ρυθμούς που παιδεύομαι να ακολουθήσω. Ο χρόνος που κάποτε ήταν φίλος μου, ξαφνικά μοιάζει να έχει γίνει εχθρός μου. Και εγώ μένω να κοιτάζω τους δείκτες μετέωρη, περιμένοντας να λυθούν τα μάγια και ο καιρός να αρχίσει να μετράει πάλι κανονικά....

C for Christmas and F for the future...

Τα φετινά Χριστούγεννα, κόντρα στο mood της εποχής και πέρα από κάθε προσδοκία, ήταν τελικά από τα καλύτερα που έχω περάσει ever. Και αυτή είναι μια ανακουφιστική συνειδητοποίηση, και ταυτόχρονα το καλύτερο μήνυμα που έχω πάρει τελευταία. Μπορούσαμε να μιζεριάσουμε, μπορούσαμε να γκρινιάξουμε για τις χαμένες πολυτέλειες, για τα δώρα που δεν πήραμε και τα ταξίδια που δεν κάναμε, μπορούσαμε να ζηλέψουμε για όσα έκαναν άλλοι και εμείς όχι, μπορούσαμε να μείνουμε κλεισμένοι στο καβούκι μας, φοβισμένοι και μετέωροι ανησυχώντας για τα όσα πρόκειται να συμβούν, παρόλο που το μέλλον δεν το ξέρει κανείς, ειδικότερα δε όλοι εκείνοι που αρέσκονται να το αναλύουν διεξοδικά μέσα από τα τηλεοπτικά παράθυρα και τα social media. 

Αντ' αυτού προτιμήσαμε να μαζευτούμε σε σπίτια, να μαγειρέψουμε, να γελάσουμε πολύ και δυνατά, να πάμε βόλτες στην φωτισμένη πόλη, να πιούμε cocktails και afternoon teas, να συναντηθούμε σε στέκια αγαπημένα γύρω από τραπέζια που μεγάλωναν όσο περνούσε η ώρα, να αγκαλιαστούμε σφιχτά και να φιληθούμε με πάθος, να αφεθούμε στην μαγεία της γιορτής και να ξορκίσουμε τους φόβους μας αντικαθιστώντας τους με θάρρος. Και πάθος. Και ελπίδα. 

Και ναι, όσο θα είμαστε όλοι εδώ, μαζί, ενωμένοι και αποφασισμένοι να χτίζουμε γέφυρες και να κάνουμε υπερβάσεις κρατημένοι ο ένας από το χέρι και την ματιά του άλλου, όσο έχουμε την υγεία μας και εκείνους που αγαπάμε γύρω μας, και όσο θα διαλέγουμε το φως από το σκοτάδι και την αισιοδοξία από την γκρίνια, όλα θα πηγαίνουν μόνο καλύτερα... Η ζωή προχωράει. Πάει μπροστά. Μόνο. Και αυτοί που μένουν πίσω, γαντζωμένοι στο παρελθόν και σε αυτά που προτιμούν να θυμούνται αντί γι΄ αυτά που θα μπορούσαν να κάνουν, ή επιμένουν σαν άλλες Κασσάνδρες να μαντεύουν μόνο καταστροφές και στεναχώριες, είναι καταδικασμένοι να μείνουν τελικά μόνοι.

Και εγώ, μερικές μέρες πριν την καινούρια χρονιά, κάνω την δική μου υπέρβαση και αφήνω πίσω ότι με βαραίνει και με φορτώνει με σκοτάδι και αρνητικά συναισθήματα. Έχω ανάγκη να είμαι ανάλαφρη, ανέμελη, αισιόδοξη και φωτεινή. Και να ασχολούμαι μόνο με όσα και όσους θα με πάνε μπροστά. Με φόρα και με φόρτσα. Και το κυριότερο, έχω ακόμα την δύναμη να κάνω τα όνειρα μου πραγματικότητα, και αυτό θα είναι πάντα το μεγαλύτερο μου ταλέντο. Η πιο γερή μου ασπίδα και το πιο δυνατό μου όπλο. Μαζί με το χαμόγελο.

The show must go on..

Είναι απίστευτα ενδιαφέρον το πόσο πολύ μια εικόνα, ένα χρώμα, και ένα concept χτισμένο με  σχεδιασμό επαγγελματικό μπορεί να γίνει σχεδόν αληθινό. Σαν μια εικονική πραγματικότητα που με τον καιρό αποκτά ζωή δική της και μπερδεύεται ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμα με ευκολία μαγική. Σαν τον λαγό που βγαίνει από το καπέλο του ταχυδακτυλουργού και ενώ ξέρεις πως είναι οφθαλμαπάτη, μένεις για δευτερόλεπτα να αναρωτιέσαι μήπως αυτή την φορά το ζωάκι ήταν αληθινό. Δεν είναι όμως. Ποτέ. Πάντα είναι ένα κόλπο βασισμένο στους καπνούς και τους καθρέφτες, και στο ταλέντο που έχει εκείνος που το κάνει, να στρέψει την προσοχή του κοινού σε κάτι εντελώς άσχετο, στο πιο απόλυτα συντονισμένο timing. Και πάντα έρχεται η ώρα που τα φώτα ανάβουν, ο καλλιτέχνης υποκλίνεται και ο θιάσος τα μαζεύει για να πάει να δώσει μια άλλη παράσταση, σε μια άλλη πόλη. 

Όπως και να το δεις, σαν διαφημιστικό project, σαν τεχνολογικό πείραμα ή σαν παράσταση από αυτές που κόβουν την ανάσα, ο κύκλος τελικά κλείνει. Το προϊον παλιώνει, το κοινό κουράζεται, τα καλώδια βραχυκυκλώνουν, τα κυκλώματα κόβονται. Ή ακόμα χειρότερα, απλά βαριέσαι. Όχι το ίδιο το concept ίσως, όσο αυτό στο οποίο σε μεταμόρφωσε.. Και τότε είναι η στιγμή να αποδείξεις πως η επιτυχία σου δεν οφειλόταν απλά στην τύχη, την συγκυρία ή έστω την προσεκτική δουλειά αλλά κυρίως στην ικανότητα σου να προσαρμόζεσαι στις αλλαγές και τις συνθήκες, και να εξακολουθείς να έχεις την άνεση να καβαλήσεις το σωστό κύμα στην σωστή στιγμή, και να ισορροπήσεις επάνω του μέχρι την επόμενη ακτή. Για να στήσεις ένα καινούριο project, για ένα καινούριο προϊόν, που θα το παρακολουθήσει ένα καινούριο κοινό, μέσα από ένα καινούριο, αλλά το ίδιο εντυπωσιακό κόλπο.. 

Bitter and sweet...

'Οταν η ζωή σου δίνει λεμόνια, βάλτα στην βότκα σου... Οι τελευταίες μέρες του χρόνου μοιάζουν να έχουν συνωμοτήσει για να με αφήσουν με την πιο ανέλπιστα γλυκιά γεύση... Και εγώ απολαμβάνω με ανακούφιση όλα αυτά που με κάνουν να (ξανά)νοιώθω ασφαλής. Γέλια ξεκαρδιστικά, σχέδια γιορτινά, αγκαλιές που τις πεθύμησα, παρέες που αλλάζουν τις ισορροπίες των χώρων, στιγμές που με ταξιδεύουν στα καλοκαίρια που αγαπάω, αποδράσεις που με κάνουν να νοιώθω ελεύθερη, ζαβολιές που μου επιτρέπουν να γίνομαι (κακό) παιδί και  όνειρα που μοιάζουν να μπορούν τελικά να γίνουν αληθινά. Και μέσα σε όλα αυτά, οι φίλοι μου και οι άνθρωποι της ζωής μου, φροντίζουν να μου θυμίζουν ο καθένας με τον τρόπο του αυτά που καμιά φορά επιλέγω να ξεχνώ... Και να με στηρίζουν, και να με προστατεύουν, και όταν χρειάζεται να μου δίνουν και μια σκουντιά να πάω παρακάτω...  Ο Ζ. ξαναμοιράζει τη τράπουλα γελώντας, και σαν άλλος θαυματοποιός ανασύρει τους ξεχασμένους μου άσσους από το μανίκι του, η Μ. μου θυμίζει με τον πιο απόλυτο τρόπο αλήθειες που επιμένω να προσπερνώ, η Λ. και η Κ. μου δίνουν όλο τον χρόνο που χρειάζομαι πάνω από αμέτρητα  cocktails με πικάντικη γεύση, ο Σ. μου εμπιστεύεται την καινούρια του αρχή, η D. με παίρνει τηλέφωνο από το Λονδίνο για να οργανώσουμε το πρόγραμμα των γιορτών, η Μ. μου θυμίζει πως μ΄αγαπάει πολύ ακόμα και όταν πνίγεται, η Λ. με συμβουλεύει με τετράγωνη λογική, ο Γ. με κάνει να γελάω πολύ και συχνά, η μαμά μου στηρίζει τα πιο τρελά μου όνειρα και τα αγόρια της ζωής μου εξακολουθούν να με αντιμετωπίζουν σαν αγαπημένο, κακομαθημένο παιδάκι, που του κάνουν χατίρια και pampering αλλά όταν χρειάζεται, το βάζουν και στο naughty corner να σκεφτεί τι έκανε..:) Και εγώ... Εγώ λίγες μέρες πριν αποχαιρετήσω οριστικά μια από τις δυσκολότερες χρονιές της ζωής μου, νοιώθω να γίνομαι ξανά αυτή που ήμουν. Και που με έχασα κάπου στην διαδρομή.

Ναι, η ζωή είναι γεμάτη ξινά φρούτα τελευταία, αλλά όταν έχεις την σωστή συνταγή και τις συνθήκες ώστε η έμπνευση σου να μην πέφτει σε ξέρα, μπορείς να τα μετατρέψεις σε μικρά γαστρονομικά θαύματα.. Και τα Χριστούγεννα είναι η πιο αγαπημένη μου γιορτή του χρόνου, και φέτος περισσότερο από ποτέ σκοπεύω να την χαρώ με όλη μου την ψυχή, μετατρέποντας τα λεμόνια σε στολίδια για το δέντρο μου και παγάκια για τα ποτά μου...

Weekend.... (Updated)

Άλλο ένα σαββατοκύριακο επικεντρωμένο γύρω από κατσαρόλες, συνταγές και table settings... Μου αρέσει να μαγειρεύω για τους φίλους μου, έξω έχει υπέροχες χειμωνιάτικες λιακάδες, και μέσα τα φωτάκια του δέντρου μου κλείνουν το μάτι παιχνιδιάρικα. Είναι αυτή η εποχή του χρόνου που όλα μοιάζουν πιθανά, εφικτά και αισιόδοξα.. Και που ο κόσμος χαμογελάει συχνότερα και γκρινιάζει λιγότερο. 

Ένα σαββατοκύριακο πιο κοντά στα Χριστούγεννα λοιπόν. Ας το περάσουμε όμορφα. Και ας κάνουμε - και τώρα και πάντα- αυτό που θέλει η καρδιά μας... Καλημέρα!!

Το τραπέζι είναι ήδη έτοιμο και είμαι πολύ περήφανη για τις χριστουγεννιάτικες χαρτοπετσέτες μου, που είναι ton sur ton με τα υπόλοιπα χρώματα του σπτιτιού...

Υ.Γ. Ο αγαπημένος μου Μιχάλης Μιχαήλ έγραψε ένα υπέροχο κομμάτι για τον Δεκέμβρη. Και ο επίλογος, πέρα από το ότι με έκανε να συγκινηθώ, μίλησε κατ' ευθείαν μέσα στην ψυχή μου...

Fairytale gone bad...

Το βασίλειο μου για λίγη περιπέτεια..;)

Υ.Γ. Είμαστε αυτό που μάθαμε και μαζί αυτό που γίναμε και αυτό που νοιώθουμε.. Και μπορείς να είσαι πριγκίπισσα ακόμα και όταν δεν σε περιτριγυρίζουν ζαχαρωτά και υπηρέτες, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που μπορεί να νοιώθεις Σταχτοπούτα ενώ όλοι θεωρούν πως είσαι η Ωραία Κοιμωμένη.. (Ή μήπως η ωραία βαρεμένη?) :)))

My fairytale...

Μερικές φορές αισθάνομαι σαν την πριγκίπισσα σε εκείνο το παραμύθι με το στρώμα . Μόνο που στην δική μου περίπτωση, το μπιζέλι δεν το κρύβει η μέλουσα πεθερά μου για να τσεκάρει την καταγωγή μου, αν έχω συνηθίσει να κοιμάμαι σε κρεβάτια τόσο αφράτα που ένα μπιζέλι χωμένο ανάμεσα σε δέκα στρώματα θα μπορούσε να κάνει την διαφορά. Όχι, στο δικό μου παραμύθι εγώ η ίδια φροντίζω το μπιζέλι να παραμένει χωμένο κάτω από τα πουπουλένια στρώματα, και μάλιστα το υπερασπίζομαι με πάθος απέναντι σε οποιονδήποτε τολμήσει να υπαινιχθεί πως μπορεί και να μου δυσκολεύει τον ύπνο... Το υπερασπίζομαι με πάθος ακόμα και απέναντι στον ίδιο μου τον εαυτό κάτι νύχτες που ξυπνάω και με πεθαίνει η μέση μου, γιατί στην πραγματικότητα ακριβώς επειδή έχω μάθει μια ζωή να κοιμάμαι στα πιο απαλά και τα πιο αφράτα στρωσίδια, έχω μάθει και να εκτιμώ την αξία ενός δύστροπου μπιζελιού. Με την ίδια λογική που όταν έρχεται η ώρα να διαλέξω αφήνω στην άκρη τους ξενέρωτους πρίγκιπες και χώνομαι τρέχοντας στην αγκαλιά του πιο σκληρού και δύσκολου ιππότη, και με την ίδια ακριβώς ευκολία που αν χρειαστεί, μπορώ να ρίξω και ένα καθάρισμα στο τζάκι στην θέση της Σταχτοπούτας για να προλάβει να πάει στον χορό.. 

Όταν έχεις μάθει να ζεις μέσα στο παραμύθι, έχεις μάθει και να το φέρνεις στα μέτρα σου. Και να αναγνωρίζεις πως καμιά φορά ένα μπιζέλι, ένα δύστροπο, στριμμένο, σκληρό αλλά ταυτόχρονα μοναδικής τελειότητας πράσινο αγκάθι μέσα στο μεταξένιο ροζ σου είναι εκείνο που κάνει την ιστορία πιο ενδιαφέρουσα, τις στροφές πιο ζαλιστικές και το τέλος πιο αναπάντεχο. Αφήστε που καμιά φορά, τα μπιζέλια αν τα αγαπήσεις πολύ και αν τα αγκαλιάσεις με όλη σου την φροντίδα και την έγνοια, μπορεί να μεταμορφωθούν όχι σε πρίγκιπες αλλά σε μάγους.. Από εκείνους που τα μάγια τους σε κυνηγάνε μετά δέκα παραμύθια πιο κάτω, όλα με happy end... ;)

Round the table...

Γύρω από ένα τραπέζι, με γέλια, με κουβέντες ατελείωτες, με μουσικές, με ποτήρια που τσουγκρίζουν μελωδικά και με την βεβαιότητα πως όσοι είναι γύρω σου σ΄αγαπάνε γι΄αυτό που είσαι και όχι γι΄αυτό που δείχνεις, ο χρόνος περνάει γλυκά και βελούδινα... Και εγώ που μαγειρεύω σαν να λέω "σ' αγαπώ" -  για να ευχαριστήσω με έναν τρόπο απτό και απόλυτα δικό μου εκείνους που βρίσκονται στην ζωή μου και την γεμίζουν με ενέργεια, με αισθήματα, με σιγουριά και με στιγμές πολύτιμες -  μέρες πριν κάνω λίστες, δοκιμές και διαλέγω υλικά και γεύσεις, και στήνω table settings, και χαίρομαι κάθε λεπτό της διαδικασίας και της διαδρομής. Και όταν έρθει η ώρα, είναι το πιο υπέροχο συναίσθημα να βλέπω τους ανθρώπους που αγαπάω να απολαμβάνουν τα φαγητά μου, και την ατμόσφαιρα, και την παρέα, και να "χωράνε" με τον πιο τέλειο τρόπο στο σπίτι μου, σ΄αυτόν τον πιο πολύτιμο προσωπικό μου χώρο, που οι πόρτες του ανοίγουν μόνο για όσους εμπιστεύομαι απόλυτα και θέλω στην ζωή μου πολύ.

(Γιατί όταν θα έχεις δει πια που περνάω την καθημερινότητα μου, τι βιβλία διαβάζω, τι μουσικές ακούω, όταν θα έχεις χαζέψει τις φωτογραφίες ολόγυρα και την συλλογή μου από αγελάδες και γουρούνια, όταν ο Droopy θα έχει μάθει πια την μυρωδιά σου και θα έχει κουρνιάσει στα πόδια σου σαν να σε ξέρει από καιρό και όταν θα έχεις καθίσει δίπλα στο παιδί μου, τότε θα τα έχεις μάθει όλα πια.. Ή σχεδόν όλα ...)

Happy birthday Mr Miracle!

Σήμερα είναι μέρα γιορτής μεγάλης. Μέρα μαγική. Ο πιο σημαντικός άντρας της ζωής μου και του σύμπαντος κόσμου κλείνει τα 20 και εγώ νοιώθω σαν να ήταν μόλις χτες που τον πρωτοπήρα στην αγκαλιά μου τυλιγμένο σε μια λευκή πετσέτα. Στις 11-11 του 1991, στις 7.30 το απόγευμα, η ζωή μου άλλαξε τροχιά για πάντα. Και αν μια φωτογραφία είναι χίλιες λέξεις, αυτή η συγκεκριμένη είναι ένα εκατομμύριο. Που πάλι δεν είναι αρκετές για να περιγράψω τα συναισθήματα μου γι΄αυτό το παιδί που δεν είναι πια παιδί αλλά όσα χρόνια και αν περάσουν για μένα θα είναι το μωρό μου. 

Εχτές το βράδυ σε μια ραδιοφωνική εκπομπή του αφιέρωσα το τραγούδι "Riders on the storm". Και σήμερα, μέσα από αυτή την διαδικτυακή σελίδα του εύχομαι να είναι πάντα γερός, τυχερός, ευτυχισμένος, να κυνηγάει τα όνειρα του με πάθος, να ζει την κάθε μέρα του στα κόκκινα και να μην συμβιβάζεται ποτέ με τίποτα λιγότερο από αυτό που θέλει πολύ. Και είμαι σίγουρη πως αν καταφέραμε κάτι ο Πάνος και εγώ αυτά τα είκοσι χρόνια, είναι να τον κάνουμε να νοιώθει απολύτως βέβαιος για την απέραντη αγάπη που του έχουμε και για το γεγονός πως οτιδήποτε συμβεί στην ζωή του, εμείς θα είμαστε εδώ να τον περιμένουμε με τις αγκαλιές μας ορθάνοιχτες , να του απαλύνουμε όσο μπορούμε κάθε πόνο και να του συγχωρήσουμε με την πιο μεγάλη ευκολία του κόσμου κάθε λάθος.

Ξέρω πως όλα αυτά είναι σχεδόν κλισέ, αλλά δεν με νοιάζει καθόλου. Γιατί από όλα όσα είμαι στην ζωή μου, το πιο σημαντικό, αυτό που μηδενίζει όλα τα υπόλοιπα, είναι το ότι είμαι μαμά αυτού του θαύματος. Και όσο αυτός ο τεράστιος, υπέρλαμπρος ήλιος φωτίζει την ζωή μου, όλα τα υπόλοιπα, όλα όμως, γίνονται τόσο μικρά και τόσο ανούσια που λύνονται, ξεπερνιούνται ή ξεχνιούνται με μίνιμουμ προσπάθεια και κόστος.

Happy, happy, happy birthday λοιπόν στο πιο λατρεμένο και πολύτιμο αγόρι της ζωής μου. Με όλη μου την αγάπη και με όλη μου την ευγνωμοσύνη για αυτά τα υπέροχα είκοσι χρόνια...