Mix and match...

Η ζωή μοιάζει λίγο με την εμφάνιση μας. Ο καθένας έχει τα δικά του δυνατά σημεία, τις δικές του ατέλειες, και τις δικές του ειδικές ανάγκες. Και ακριβώς όπως κάνουμε όταν ντυνόμαστε, δεν είναι δυνατόν να αγοράσεις τα πάντα από το ίδιο μαγαζί. Χρειάζονται διάφορα πράγματα που συμπληρώνουν το ένα το άλλο, για να δημιουργήσουν ένα σύνολο που θα είναι ωραίο, θα είναι αρμονικό και δεν θα είναι βαρετό. Και κυρίως, που θα είναι ξεχωριστό για τον καθένα. Ακριβώς όπως και στην ζωή, που η ευτυχία - δυστυχώς ή ευτυχώς- δεν κρύβεται ποτέ σε μια και μόνο σχέση, ότι είδους και αν είναι. Χρειαζόμαστε οικογένεια, φίλους, έρωτες, σεξ, χρήματα, επιτυχία επαγγελματική, κοινωνική καταξίωση.. Χρειαζόμαστε και μαύρο και άσπρο και όλα τα ενδιάμεσα χρώματα. Και όλες τις τιμές. Και όλες τις υφές. Από μετάξι μέχρι κάμποτο. Τα θέλουμε όλα ακόμα και αν οι κοινωνικές συνθήκες και τα ταμπού μας εμποδίζουν συχνά να εκφράσουμε τις πραγματικές μας ανάγκες. Πόσο μάλλον να προσπαθήσουμε να τις εκπληρώσουμε. Και έτσι, ακριβώς όπως και στα ρούχα, θα υπάρχουν πάντα εκείνοι που θα ντύνονται από την κορυφή μέχρι τα νύχια από τον ίδιο σχεδιαστή. Τέλειοι αλλά τραγικά βαρετοί, και παγιδευμένοι μέσα σε μια εικόνα που δημιούργησε για εκείνους κάποιος άλλος. Και το αληθινό ενδιαφέρον θα το έχουν πάντα εκείνοι που καταφέρνουν να συνδυάσουν ακριβά κομμάτια με τα Zara ή το αντίστροφο, δημιουργώντας το δικό τους mix and match και αποπνέοντας την ελευθερία του ανθρώπου που τολμά να είναι αυτό που θέλει...

Twelve days 'till Christmas...

Δώδεκα μέρες για την παραμονή των Χριστουγέννων, πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός! Από το απόγευμα το σπίτι θα αρχίσει να μυρίζει γιορτές. Έχω να ψήσω λόφους απο διπλοφουρνιστά μπισκότα βουτύρου, να φτιάξω τουλάχιστον πέντε Red Velvet Cakes και να πειραματιστώ στην  eggnog custard cream.. Για το τελευταίο εγχείρημα που είναι και το πιο δύσκολο μια που την τελευταία φορά που δοκίμασα να κάνω κρέμα απέτυχα παταγωδώς, ευτυχώς προσφέρθηκε ο ωραιότερος chef της πόλης να μου κάνει πριβέ μάθημα, οπότε θα το σώσω αυτή την φορά το project...:))

Και πρέπει επίσης να πάω και στον Προμπονά να πάρω τα φωτάκια για την βεράντα μας - χτες που έβγαλα τον Droopy βόλτα συνειδητοποίησα πως έχω αργήσει προτοφανώς να στολίσω το.. έξω μας- να συσκευάσω τα δώρα που θα στείλω στο Λονδίνο και την Ουάσινγκτον και να τα πάω στο ταχυδρομείο για να φτάσουν εγκαίρως, και να καταλήξω επιτέλους στο μενού της παραμονής για να κάνω το πλάνο της προετοιμασίας. Ευτυχώς, παρόλο το μυαλό μου ταξιδεύει αλλού, θυμήθηκα τουλάχιστον να κλείσω από καιρό τα ραντεβού μου για κομμωτήρια, νύχια, και λοιπές μπωτέ και έτσι την επόμενη εβδομάδα θα μου μείνει μόνο να βρω τι θα φορέσω όταν έρθει η ώρα, εκτός από ένα ζευγάρι υπέροχα κέρατα ταράνδου με λαμπάκια που αναβοσβύνουν που ανακάλυψα στο Golden Hall με τα οποία σκοπεύω να υποδεχτώ τους καλεσμένους μου.. :)

Όπως αντιλαμβάνεστε οι επόμενες μέρες θα είναι του χαμού. Με την καλή έννοια, δεν θα παραπονεθώ κιόλας που έφτασε η πιο αγαπημένη μου γιορτή.. Απλά μου την σπάει λίγο που με όλα όσα μας απασχολούν περνάνε οι μέρες και χάνουμε την χαρά, και που πρέπει να κάνουμε extra effort για μπούμε στο πνεύμα φέτος. Και οκ, το ξέρω πως όλα έχουν γίνει απίστευτα δύσκολα όμως να σας πω κάτι? Στα εύκολα μπορούν όλοι. Τώρα μας θέλω να δείξουμε την αξία μας, στις ανηφοριές και στα βράχια... 

Υ.Γ. Μήπως ξέρει κανείς που πουλάνε στο Λονδίνο ginger loaf cakes για να παραγγείλω στον φίλο μας τον  Βαγγέλη που θα είναι εκεί για μια εβδομάδα? Τα χρειάζομαι σαν βάση για το χριστουγεννιάτικο γλυκό μου, επειγόντως... 

London calling...

Δεκαπέντε μέρες πριν τα Χριστούγεννα ακριβώς, Σάββατο με μια λιακάδα απίστευτη έξω από το παράθυρο μου, και εγώ σκέφτομαι με δέος πως πρέπει να ντυθώ και να πάω - έστω- ένα μικρό σούπερ μάρκετ. Σήμερα θα ήθελα τα ψώνια να μπορούσαν να διακτινιστούν. Και γενικότερα, μετά από τρεις μέρες σερί έξω, και ένα απίστευτο girl's χτες που κράτησε ένα γερό εξάωρο γεμάτο γέλια, σκοπεύω το weekend αυτό να μην κάνω τίποτα απολύτως. Θα χαζολογήσω ατελείωτα, θα παίξω το καινούριο μου HOG, θα διαβάσω περιοδικά και εφημερίδες, θα δω ξένες σειρές στο DVD, θα χαζέψω τα φωτάκια του δέντρου μέχρι να υπνωτιστώ, θα μαγειρέψω λιχουδιές, θα χουζουρέψω από τον καναπέ στο κρεβάτι μου και πίσω, θα ακούσω μουσικές χριστουγεννιάτικες και όχι μόνο, θα μιλήσω ώρες στο τηλέφωνο με τις κολλητές μου, θα ασχοληθώ με τα social media και την στήλη μου στο FnL και θα αφιερώσω άφθονο χρόνο στον εαυτό μου. Me time που λέει και ένας αγαπημένος φίλος..

Και όλα αυτά με το μυαλό μου καρφωμένο στο Λονδίνο με super glue. Ζωή με φόντο την σημαία της Αγγλίας, κανονικά.. Σήμερα στον ύπνο μου για να καταλάβετε, προσπαθούσα να κουβαλήσω από το Tesco στο σπίτι μου ένα χαλί και μια ηλεκτρική σκούπα. Τα έσερνα λέει για εκατό μέτρα που μου φάνηκαν χιλιόμετρα και είχα άγχος μην τα χαλάσω. Και ξύπνησα ξεκαρδισμένη στα γέλια και με ένα κέφι τρελό. By the way είμαι σχεδόν σίγουρη πως τα Tesco δεν πουλάνε καν χαλιά και σκούπες. Καταλάβατε..:))

Take a step forward..

Αν τα πρώτα βήματα προς μια καινούρια κατεύθυνση είναι τα πιο καθοριστικά - μια που η αρχή είναι το ήμισυ του παντός, έτσι δεν λένε?- τότε ας τα κάνουμε φορώντας τα πιο κατάλληλα παπούτσια...

Τον τελευταίο καιρό τα όνειρα μου είναι μπερδεμένα και σχεδόν ακατάληπτα. Αν μπορούσα να τα συνδυάσω με παραμύθια, θα σας έλεγα πως νοιώθω κάτι ανάμεσα στον παπουτσωμένο γάτο και τον Κοντορεβυθούλη, με λίγο από Χάνσελ και Γκρέτελ και γενικότερη συμβολή από όλα τα cartoons που αγαπάω. Κάτι σαν να προσπαθώ να σκαρφαλώσω σε μια γιγάντια φασολιά φορώντας δωδεκάποντες γόβες τέσσερα νούμερα μεγαλύτερες, και όταν τελικά τα καταφέρνω φτάνω κατάκοπη σε ένα σπίτι από ζαχαρωτά που το καταβροχθίζω πριν το κατοικίσω, σε ένα background με το τέρας να με περιμένει με ένα τριαντάφυλλο στο χέρι για να με κλείσει στο χρυσό κλουβί και όλους τους πρίγκηπες που έχω φιλήσει μέχρι σήμερα να μεταμορφώνονται σε καταπράσινα, φασαριόζικα βατράχια... Όμως το πρωί ξυπνάω με μια γλυκιά αίσθηση κι αυτό λέει πολλά. Άλλωστε και μέσα από τα παραμύθια μπορείς να μεγαλώσεις, ειδικά αυτά που τα εζησες μόνη σου τελικά- αυτό και αν είναι κάτι που το εμπέδωσα απολύτως τον τελευταίο καιρό- αλλά θα το αφήσω αυτό για ένα άλλο ποστ, με εντελώς διαφορετικό θέμα.

Και σήμερα, λίγο πριν ξεκινήσω για ένα ραντεβού σημαντικό, αναρωτιέμαι αν το να πουλάς τον εαυτό σου σωστά - με την καλή έννοια- είναι ένα ταλέντο που σκουριάζει ή χάνεται όταν έχεις να το χρησιμοποιήσεις καιρό. Θα δείξει. Στο μεταξύ, εδώ και παντού, όσοι με αγαπάτε ή έστω με συμπαθείτε, wish me luck. Και οι υπόλοιποι, μέρες γιορτινές που έρχονται, μην με σκατοψυχίσετε πολύ πληζ..:)

A Paris...

Πως να είναι άραγε να ξυπνάς σε μια καινούρια πόλη, σε ένα άλλο σπίτι, σε ένα άλλο κρεβάτι? Να είσαι πάλι μόνη μετά από τόσον καιρό, μετά από τόσα χρόνια που πίστευες πως δεν θα μπορούσες να ζήσεις χωρίς όλα αυτά που είναι σήμερα η ζωή σου? Θα είναι μια περιπέτεια που θα μηδενίσει το κοντέρ και θα σημάνει μια καινούρια αρχή, και ανανέωση, και ελπίδα, ή θα μείνω να κυνηγάω ανεμόμυλους σαν άλλος Δον Κιχώτης? 

Εχτες το βράδυ στον ύπνο μου, είδα το Παρίσι. Ηλιόλουστο, ανέμελο και μαγικό όπως το ζήσαμε τότε, κάνοντας βόλτες ατελείωτες, τραβόντας φωτογραφίες που με κάνουν ακόμα να χαμογελάω, και έχοντας την αίσθηση πως πρωταγωνιστούσαμε στην δική μας ταινία. Έχουν περάσει χρόνια πια από εκείνο το ταξίδι, αλλά το θυμάμαι ακόμα. Ξαναπήγα στο Παρίσι πολλές φορές μετά. Ποτέ δεν ήταν το ίδιο. Και έτσι, αποφάσισα να αγαπήσω μια άλλη πόλη...

Her Morning Elegance /Oren Lavie from O L on Vimeo.

Ευχαριστώ την Julie για αυτό το υπέροχο video, και σας εύχομαι μια χαρούμενη, γελαστή και αισιόδοξη μέρα.. :)

Something to remember...

Σήμερα γιορτάζουν οι Νίκοι και οι Νίκες αλλά η μέρα ανήκει στον Αλέξανδρο. Κάθε χρόνο τέτοια μέρα προσπαθώ να γράψω κάτι που να μην είναι μελό και κλισέ γι΄αυτό το παιδάκι που έγινε σύμβολο μιας γενιάς χωρίς να το ζητήσει. Για αυτή την μητέρα που έζησε και ζει τον χειρότερο εφιάλτη - μια μέρα της Μαρμότας στην κόλαση που δεν θα τελειώσει ποτέ-  και που θα ξυπνάει όλα τα πρωινά που της μένουν με την γνώση πως τίποτα δεν θα είναι ξανά το ίδιο. Προσπαθώ αλλά δεν τα καταφέρνω. Κυρίως γιατί νοιώθω απίστευτες τύψεις που μέσα μου, με κάθε γράμμα που πατάω στο πληκτρολόγιο, επαναλαμβάνω σαν mantra την ίδια φράση, ξανά και ξανά.. "Θεέ μου, αν είχα μια ευχή, μια μόνο, θα ήταν να είναι το παιδί μου καλά. Πάντα." 

Σήμερα η μέρα ανήκει στον Αλέξανδρο λοιπόν. Η ζωή προχωράει, οι πληγές κλείνουν, τα σημάδια σβύνουν, αλλά ένας τέτοιος χαμός δεν ξεχνιέται, ούτε ξεπερνιέται. Γιατί ο Αλέξανδρος δεν ήταν ήρωας, δεν ήταν σύμβολο, δεν ήταν σημαία σε κανενός τον αγώνα. Ήταν ένα παιδάκι που είχε μπροστά του ζωή, και όνειρα και όλα εκείνα που δεν πρόλαβε να κάνει και να νοιώσει. Και γιατί είχε μια μαμά που έζησε και συνεχίζει να ζει αυτό που - κυρίως όσοι είμαστε γονείς- δεν τολμάμε να αντέξουμε ούτε σαν σκέψη, ούτε για κλάσματα του δευτερολέπτου. Να το θυμόμαστε αυτό όταν θα βλέπουμε σήμερα τα αφιερώματα στα  μέσα και θα ακούμε τις διάφορες κορώνες. Την αληθινή διάσταση της ιστορίας. Που είναι αυτή ενός παιδιού που χάθηκε και μιας οικογένειας που έμεινε πίσω..

Enough already! (Part 2)

Αν τα social media είναι μια μικρογραφία του αληθινού κόσμου εκεί έξω, έχω βαρθεί να ακούω και να διαβάζω γκρίνιες και μουρμούρες, ειδικά όσο πλησιάζουν οι γιορτές. Λες και έχει ριζώσει ο καλικάτζαρος μέσα σε ορισμένους, πολλούς μάλλον, και παλεύουν για το ποιος θα αποδομήσει πρώτος την διάθεση των υπολοίπων για μια ανάσα. "Ο καταναγκασμός στην χαρά των γιορτών", " Η υποχρέωση να περάσουμε καλά", "τα κινέζικα λαμπιόνια και οι κιτς διακοσμήσεις" και πάει λέγοντας..  Και όλα ντυμένα με τον μανδύα της "εξυπνάδας" και του trendy, και με ώρες χαμένες στο να σκεφτούν την μαλακία αντί να κάνουν instead κάτι εποικοδομητικό. Ναι, εκνευρίζομαι αφάνταστα γιατί η χαρά και η αισιοδοξία δεν είναι ούτε εξαναγκασμός, ούτε υποχρέωση. Ή μάλλον, υποχρέωση μπορεί και να είναι, με την καλύτερη των εννοιών, απέναντι στους εαυτούς μας πρώτα και μετά απέναντι σε αυτούς που αγαπάμε. Ειδικά σε καιρούς δύσκολους και μίζερους όπως αυτοί που περνάμε.

Το πιο εύκολο πράγμα όταν έρθουν τα μεγάλα ζόρια, σε κάθε επίπεδο της ζωής, είναι να αρχίσουμε την μουρμούρα και να σπεύσουμε να νίψουμε τα χέρια μας και να ρίξουμε τις ευθύνες σε όλους τους άλλους εκτός από εμάς.. Και να πουλάμε εξυπνάδα κοροϊδεύοντας εκείνους που προσπαθούν να κρατήσουν μέσα τους την χαρά και την ελπίδα, και να έχουμε αρνητική άποψη για κάθε προσπάθεια και κάθε πιθανή λύση,  και να κρίνουμε τους πάντες και τα πάντα λες και εμείς δεν υπήρξαμε ποτέ μέρος του σκηνικού. Σόρρυ guys, αλλά δεν είναι έτσι.. Και μπορεί να μην τα φάγαμε όλοι μαζί όπως ατυχώς δήλωσε ο κύριος Πάγκαλος, όλοι μαζί όμως συμμετείχαμε χρόνια τώρα στο σκηνικό της απάθειας, του γραψαρχιδισμού και της ρεμούλας, ο καθένας στο ποσοστό που του αναλογεί. Από τις αποδείξεις που δεν κόψαμε ή δεν ζητήσαμε, από το μέσον που βάλαμε ή που προσπαθήσαμε να βρούμε για θητείες, μεταθέσεις, δάνεια και όλα τα σχετικά, μέχρι τα φακελάκια που δώσαμε και τα στραβά μάτια που κάναμε σε πολλά. Και όλοι μαζί δίναμε το πράσινο φως να συνεχιστεί η ιστορία χρόνια τώρα, είτε με την ψήφο μας, είτε με την αποχή μας.. Ας αφήσουμε λοιπόν την χαρά, την γιορτή, τας φωτάκια και τον Αη Βασίλη στην ησυχία τους. Από όλα τα παραμύθια που ζήσαμε, αυτό είναι το πιο αθώο και το πιο ανεβαστικό. Και αντί να κλαίμε πάνω από το χυμένο γάλα για όλα αυτά που χάσαμε, και ναι χάσαμε πολλά, ας επικεντρώσουμε σε αυτά που μας έμειναν, και το κυριότερο, στους τρόπους με τους οποίους θα (ξανά) κάνουμε την ζωή μας καλύτερη.. 

Η χαρά, η ευτυχία και οι προοπτικές είναι στα μικρά, όχι στα μεγάλα.. Και η ζωή χτίζεται πετραδάκι πετραδάκι, δεν την τσιμεντώνουμε μονομπλόκ, και όλα μπορεί και πρέπει να είναι όμορφα όταν υπάρχει υγεία, όταν έχουμε γύρω μας ανθρώπους που αγαπάμε και μας αγαπούν, όταν πιστεύουμε στον εαυτό μας και τις δυνατότητες μας, και όταν έχουμε την διάθεση να παλέψουμε και να προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε ευκαιρίες. Αλλιώς είμαστε απλώς δειλά, τρομοκρατημένα και ανήμπορα ανθρωπάκια που προσπαθούν να κρύψουν την αγωνία τους και το έλλειμμα τους πίσω από την μάσκα της ειρωνείας και του πεσιμισμού. Χωρίς καμιά επιτυχία όμως..

Weekend.... (Updated)

Άλλο ένα σαββατοκύριακο επικεντρωμένο γύρω από κατσαρόλες, συνταγές και table settings... Μου αρέσει να μαγειρεύω για τους φίλους μου, έξω έχει υπέροχες χειμωνιάτικες λιακάδες, και μέσα τα φωτάκια του δέντρου μου κλείνουν το μάτι παιχνιδιάρικα. Είναι αυτή η εποχή του χρόνου που όλα μοιάζουν πιθανά, εφικτά και αισιόδοξα.. Και που ο κόσμος χαμογελάει συχνότερα και γκρινιάζει λιγότερο. 

Ένα σαββατοκύριακο πιο κοντά στα Χριστούγεννα λοιπόν. Ας το περάσουμε όμορφα. Και ας κάνουμε - και τώρα και πάντα- αυτό που θέλει η καρδιά μας... Καλημέρα!!

Το τραπέζι είναι ήδη έτοιμο και είμαι πολύ περήφανη για τις χριστουγεννιάτικες χαρτοπετσέτες μου, που είναι ton sur ton με τα υπόλοιπα χρώματα του σπτιτιού...

Υ.Γ. Ο αγαπημένος μου Μιχάλης Μιχαήλ έγραψε ένα υπέροχο κομμάτι για τον Δεκέμβρη. Και ο επίλογος, πέρα από το ότι με έκανε να συγκινηθώ, μίλησε κατ' ευθείαν μέσα στην ψυχή μου...

Xeblogarisma

Η φίλη μου η Μελίνα μου έστειλε πριν μερικές μέρες το δελτίο τύπου για το φετινό Bazaar. Ο σκοπός είναι πραγματικά ιερός και πρέπει να είμαστε όλοι εκεί για να βοηθήσουμε. Οπότε spread around the news please. Και be there, ειδικά αυτές τις μέρες είναι καλό να έχουμε στο μυαλό μας πως υπάρχουν άνθρωποι που περνάνε αληθινά δύσκολα...

To ξεblogάρισμα διοργανώνει το Σάββατο 3 και την Κυριακή 4 Δεκεμβρίου το 4^ο χριστουγεννιάτικο μπαζάρ του, για την ενίσχυση των άπορων κρατουμένων και των παιδιών που ζουν με τις φυλακισμένες μητέρες τους στις γυναικείες φυλακές Ελεώνα Θήβας. Στο μπαζάρ, θα διατίθενται χριστουγεννιάτικα, χειροποίητα είδη δώρων, παραδοσιακά προϊόντα, ρούχα, βιβλία και πολλά άλλα, σε συμβολικές τιμές όπως: μεταχειρισμένα ρούχα με 2 ευρώ, καινούργια βρεφικά και παιδικά σετ με 3 ευρώ, χειροποίητα κεριά με 2 ευρώ, βιβλία από 1-5 ευρώ κ.ά. Στη διάρκεια του μπαζάρ θα συλλέγουμε είδη πρώτης ανάγκης για τις φυλακισμένες και τα παιδάκια όπως: πάνες, είδη παιδικής περιποίησης, σαμπουάν, αφρόλουτρα, οδοντόκρεμες, οδοντόβουρτσες, σερβιέτες, χαρτί υγείας, απορρυπαντικό για πλύσιμο ρούχων, υγρό καθαρισμού χώρου, σαπούνια, τηλεκάρτες κ.ά. Το μπαζάρ θα πραγματοποιηθεί στο Cabaret Voltaire, Μαραθώνος 30, Μεταξουργείο και οι ώρες λειτουργίας θα είναι το Σάββατο από τις 11.30 το πρωί ως τις 8 το βράδυ και την Κυριακή από τις 11 το πρωί ως τις 5 το απόγευμα. Περισσότερες πληροφορίες στο http://xeblogarisma.blogspot.com/

Το ξεblogάρισμα είναι μια ομάδα bloggers που ξεκίνησε την δράση της πριν από 4 περίπου χρόνια με σκοπό τη βοήθεια και την οικονομική ενίσχυση των παιδιών 0-3 ετών που κρατούνται μαζί με τις φυλακισμένες μητέρες τους στις γυναικείες φυλακές Ελεώνα Θήβας. Το πλαίσιο υποστήριξης, μαζί με τα 20 περίπου παιδάκια και τις μαμάδες τους, περιλαμβάνει επίσης και τις 90 και πλέον άπορες φυλακισμένες. Οι εθελοντές του ξεblogαρίσματος πραγματοποιούν συχνές αποστολές ειδών πρώτης ανάγκης στον Ελεώνα και διοργανώνουν εκδηλώσεις με τα έσοδα των οποίων καλύπτουν άμεσες ανάγκες των παιδιών και των απόρων. Επίσης, συμμετέχουν οικονομικά σε αποφυλακίσεις, στηρίζουν το Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας των φυλακών, ενθαρρύνουν την εθελοντική προσφορά μαθημάτων δημιουργικής απασχόλησης και άλλων πολιτιστικών εκδηλώσεων μέσα στις φυλακές και ευαισθητοποιούν τον κόσμο από το blog τους.

December.....

" Ο Άρης στον 12ο οίκο σου θα σε κάνει να πιστέψεις (χωρίς καμία απτή απόδειξη φυσικά) πως οι τωρινές συνθήκες της ζωής σου μόνο προς το χειρότερο μπορούν εξελιχθούν και ότι η καλύτερη λύση να κάνεις μια φρέσκια αρχή κάπου πολύ μακριά από όλους και από όλα. Φυσικά και μπορείς να πράξεις το παραπάνω όμως να έχεις στο νου σου πως κάθε πόρτα που κλείνεις τώρα (στην επαγγελματική και ερωτική σου ζωή) κλείνει οριστικά και δεν θα ανοίξει ξανά αν μετά από λίγο καιρό μετανιώσεις για τις αποφάσεις σου. "  Αυτό έγραφε among others το μηνιαίο ωροσκόπιο μου που με περίμενε μόλις άνοιξα το mail μου, για τον Δεκέμβριο.. Και έμεινα να κοιτάζω την οθόνη άναυδη για λίγο γιατί είναι απίστευτο πόσο μέσα πέφτουν και αυτό και το ημερίσιο του Facebook, σε όλα εκτός από ότι έχει να κάνει με λεφτά..:)))

Και φυσικά, οι αποφάσεις της ζωής μας και δη οι σημαντικές δεν μπορούν να βασίζονται στις προγνώσεις των άστρων,αλλά ότι σου μπαίνει λίγο η ιδέα του "μωρέ μπας?", σου μπαίνει. Τι να λέμε τώρα...

Σήμερα όμως ο μήνας έχει 1. Και ο Δεκέμβρης είναι πια εδώ, και η αντίστροφη μέτρηση για τα Χριστούγεννα έχει αρχίσει, και πρέπει να κάνουμε focus μόνο στα χαρούμενα, τα αισιόδοξα και τα φωτεινά μέχρι να υποδεχτούμε την καινούρια χρόνια με δόξες και τιμές.. Και από Γενάρη βλέπουμε.. Το ξέρω πως μερικές φορές η τάση μου στο ροζ, η υπερβολική μου αισιοδοξία και η μόνιμη μου ανάγκη για ελευθερία, αλλαγές και περιπέτειες μπορεί να κουράσουν αφάνταστα τους γύρω μου - ειδικά σε περιόδους δύσκολες όπως αυτές που περνάμε- και πως επίσης, μπορεί να με παρασύρουν και να με κάνουν να κυνηγήσω ανεμόμυλους ως άλλος Δον Κιχώτης. Συνήθως όμως με βγάζουν μια χαρά στην απέναντι ακτή, ή τουλάχιστον αυτό έχει δείξει η ιστορία μέχρι σήμερα. Έτσι κι αλλιώς, όπως έλεγε και η Τζέσικα Ράμπιτ στην γνωστή ταινία, δεν φταίω εγώ, είμαι σχεδιασμένη έτσι. Έχω γεννηθεί Σάββατο, μέσα στην καρδιά των Αλκυονίδων ημερών, και έχω μεγαλώσει διαβάζοντας Πολυάννα και πιστεύοντας ακράδαντα πως τα καλύτερα είναι πάντα αυτά που θα έρθουν.