London diaries...

Είμαι στην Αθήνα δυο μέρες ήδη και μοιάζει αδύνατον να οργανώσω την καθημερινότητα μου.. Μπορεί να φταίει πως το ταξίδι μου αυτή την φορά παρόλο που το περίμενα πως και πως και παρόλο που σε γενικές γραμμές ήταν υπέροχο, μου άφησε μια πικρή γεύση και έναν κόμπο στον λαιμό που δεν λένε να φύγουν και που θαμπώνουν τις εικόνες και τις στιγμές, που λόγω και το Diamond Jubilee ήταν πιο λαμπερές από ποτέ.

Παρόλα αυτά, είχα την τύχη να πετύχω την αγγλική εξοχή λουσμένη σε σπάνια λιακάδα και να περιπλανηθώ για ώρες σε υπέροχους κήπους με καταπράσινο γρασίδι, λουλούδια, λίμνες, πάπιες και όλα τα σχετικά.

Ο μαγικός κήπος του Syon Park στο Richmond...

Και το Petersham Nursuries, ένας αληθινός παράδεισος...

Και μερικές μέρες αργότερα το Λονδίνο μας υποδέχτηκε στολισμένο, έτοιμο να γιορτάσει τα 60 χρόνια της βασίλισσας Ελισάβετ στον θρόνο με ενθουσιασμό τρελό. Σε δρόμους, πλατείες, μπαλκόνια, βιτρίνες, ο Union Jack ήταν ο αδιαμφισβήτητος πρωταγωνιστής, μαζί με κάθε είδους κορώνα, κάνοντας μας να νοιώθουμε πως συμμετείχαμε σε ένα μεγάλο πάρτι. 

Φυσικά δεν άντεξα να μην αγοράσω αυτά τα γυαλιά από το Accesorize.. Μαζί με μια στέκα με σημαίες με την οποία κυκλοφόρησα για ένα ολόκληρο τρίωρο, κάνοντας τον αγαπημένο μου να θέλει να ανοίξει η γη να τον καταπιεί.. :)

Δυστυχώς ο βρετανικός καιρός δεν φάνηκε να συμμερίζεται τον ενθουσιασμό του πλήθους και την ημέρα της flotilla έβρεχε, φυσούσε και έκανε κρύο κανονικό. Πράγμα που βέβαια δεν εμπόδισε εκατοντάδες ανθρώπους να κοιμηθούν στα πεζοδρόμια την νύχτα για να εξασφαλίσουν μια καλή θέση δίπλα στον Τάμεση το επόμενο πρωί… Και τελικά το χρυσοποίκιλτο σκάφος που μετάφερε την βασίλισσα κατά μήκος του Τάμεση μας αποζημίωσε όλους για την ταλαιπωρία, και εκείνους που ξεπάγιασαν στους δρόμους και εμάς που παρακολουθήσαμε τα δρώμενα από την ζεστασιά του δωματίου μας σε οθόνη 60’’.

Τις γαστρονομικές περιπέτειες μας θα σας τις διηγηθεί ως ειδήμων ο Πάνος στο FnL. Φάγαμε σαν γουρουνάκια και συνδυάσαμε αρμονικά τα γκουρμέ που ήθελε εκείνος με τα junk που ήθελα εγώ.. Και αν το τελευταίο βράδυ δεν είχε αλλάξει με απίστευτο τρόπο την διάθεση αλλά και την ψυχολογία μου γενικότερα, θα σας έγραφα σήμερα για ένα από τα ωραιότερα ταξίδια μου ever.

Όμως η ζωή τελικά έχει παράξενο χιούμορ. Και timing. Και υπάρχουν φορές που αναγκάζεσαι να ακολουθήσεις εξελίξεις που δεν ελέγχεις, να μπεις σε διαδικασίες που δεν επιθυμείς και μέσα από αυτές, αλλάζοντας για πολλοστή φορά την ρότα σου, να καταλήξεις ξανά στην αφετηρία με όλους τους μπαλαντέρ σου καμένους, σαν πιόνι παγιδευμένο σε ένα επιτραπέζιο παιχνίδι που κρύβει μόνο παγίδες και καθόλου χαρά. Παρόλα αυτά, πιστεύω με πάθος στην δύναμη της αγάπης. Και παλεύω με νύχια και με δόντια γι΄αυτούς που αγαπάω, όταν χρειαστεί. Οπότε η τελευταία φωτογραφία νομίζω πως λέει όσες λέξεις δεν μπορώ ή δεν θέλω να γράψω εγώ...

Πίσω στην Αθήνα, στο σπίτι μου, δίπλα στο παιδί μου, τον αγαπημένο μου και τους φίλους της καρδιάς μου, ξέρω πως όλα θα μπουν στις πραγματικές τους διαστάσεις, όποιες και αν είναι αυτές. Όμως ακόμα είμαι μπερδεμένη. Και λυπημένη. Και κουρασμένη. Και αισιόδοξη ταυτόχρονα μια που αρνούμαι να πιστέψω πως δεν υπάρχει φως στην άκρη του τούνελ.  Ξέρω πως ακούγομαι σαν την Πυθία, και είναι κάτι που το σιχαίνομαι αυτό, όμως δεν μπορώ και δεν θέλω να γίνω πιο σαφής. Οπότε αφήνω τις υπέροχες εικόνες να μιλήσουν για μένα και σας φιλώ γλυκά. 

Υ.Γ. Η πιο ευχάριστη και αναπάντεχη έκπληξη του ταξιδιού μου στο Λονδίνο ήταν η συνάντηση μου με το αγαπημένο Δεσποινάριο και τον Ερρίκο. Χάρηκα τόσο που τους είδα, ήταν τόσο τέλεια που συμπέσαμε!!!  


Υ.Γ.2 Θέλω να ευχαριστήσω και από εδώ τον αγαπημένο μου Peter Stat που φροντίζει πάντα με τις οδηγίες, τις γνωριμίες και τις ιδέες του να κάνει κάθε ταξίδι μου στο Λονδίνο μοναδικό.. 

Solving the packing riddle...

Κυριακή πρωί (ξανά)  και η ροζ βαλίτσα μου έχει ήδη κατέβει από το πατάρι και έχει πάρει θέση στο πάτωμα του σαλονιού. Και εγώ την κοιτάζω εδώ και ώρα και προσπαθώ να αποφασίσω τι πράγματα θα πάρω μαζί μου, και πως θα καταφέρω και να είμαι ντυμένη και χτενσιμένη όπως πρέπει - όπως θέλω μάλλον- και να μην πληρώσω υπέρβαρο όπως συνήθως. Αυτό το θέμα με το υπέρβαρο πραγματικά με έχει κουράσει, έχω πληρώσει πρόστιμο σε όλα τα αεροδρόμια από τα οποία επέστρεψα όσα  χρόνια ταξιδεύω και την τελευταία φορά, δυο μήνες πριν, πλήρωσα και φεύγοντας από το Ελ. Βενίζελος, δηλαδή αν είναι ποτέ δυνατόν!! Από την άλλη όμως, πείτε μου τι να αφήσω πίσω? Που μόνο τα των μαλλιών μου, πιστολάκι, βούρτσες, ειδικά σαμπουάν και μαλακτικές, μετάξια, λάδια, ξύδια καιι όλα τα σχετικά θέλουν μισή βαλίτσα από μόνα τους. Μετά είναι το laptop- που ναι, το ξέρω πως κανονικά δεν πρέπει να το βάζουμε στην βαλίτσα αλλά εγώ βαριέμαι να το κουβαλάω στο χέρι- τα καλώδια, οι φορτιστές, οι μετασχηματιστές, you name it. Και τα βιβλία, να μην πάρω και δυο βιβλιαράκια να έχω κάτι να διαβάσω η χριστιανή? Και μετά πρέπει να πάρω και κανένα ρούχο, πως θα πάω δηλαδή, με το βρακί? Ε, βάλτε μαζί και μια ομπρέλα, μια νιτσεράδα, καμιά ζακετούλα παραπάνω γιατί είμαι και μεγάλη γυναίκα και κρυώνω, κάτι ελάχιστα βαφτικά μήπως χρειαστεί ω μη γένοιτο να κάνω καλή εντύπωση σε κανένα αγόρι αλλοδαπό, βάλτε και δυο ζευγάρια παπούτσια, να πως ξεπερνάμε τα 20 + 3 κιλά του ορίου... Βέβαια, θα μπορούσα να πάρω μια ακόμα μικρότερη βαλίτσα μαζί μου και να τα μοιράσω, αλλά είπαμε.. Είμαι γριά και τεμπέλα και δεν μπορώ να σέρνω πίσω μου ένα κομβόϊ αποσκευών. Θέλω μια και καλή, και μάλιστα σε χρώμα που να μου επιτρέπει να την διακρίνω από μακριά όταν εμφανίζεται στον ιμάντα... 

Οπότε επιστρέφουμε στο main πρόβλημα. Τι να πάρω μαζί μου από ρούχα? Ο καιρός λέει πως θα είναι σχετικός με εδώ αλλά με την μόνιμη πιθανότητα βροχής και πιο προς το κρύο, άρα χρειάζομαι διάφορα πράγματα που να μπορούν να φορεθούν σε layers έτσι ώστε βάλε κάτι βγάλε κάτι να είμαι ντυμένη όσο ζεστά ή δροσερά χρειάζεται σε κάθε περίπτωση. Όλα αυτά πρέπει να ταιριάζουν χρωματικά  για να μπορώ να τα μπερδεύω και να τα συνδυάζω μεταξύ τους. Χρειάζομαι και κάτι πιο "καλό" για δυο βράδια που θα βγούμε πιο grand, μια δεύτερη πιο βραδυνή τσάντα, και βέβαια, εσάρπες και φουλάρια που είναι τα main accessories μου μαζί με τα σκουλαρίκια της Μαρίας για το perfect δικό μου look.. 

Και όταν καταφέρω επιτέλους λοιπόν να τα μαζέψω όλα αυτά και να τα πακετάρω, πρέπει να ασχοληθώ και με την τσάντα που θα κρατάω μαζί μου στο ταξίδι, γιατί και για εκεί έχω άλλη λίστα με απαραίτητα.. Βιβλίο, γυαλιά ηλίου, βούτυρο κακαό απαραίτητα, γυαλιά κανονικά, υγρά για τους φακούς μου, depon, μια εσάρπα για μέσα στο αεροπλάνο που συνήθως κρυώνω αλλά που την χρησιμοποιώ και για να σκεπαστώ όταν κοιμάμαι, δηλαδή στο μεγαλύτερο μέρος της πτήσης, φωτογραφική μηχανή, ακουστικά, spray Caudalie για το πρόσωπο, ένα παιδικό παιχνίδι του Ιάσονα που το κουβαλάω μαζί μου πάντα όταν ταξιδεύω και φυσικά πορτοφόλι, διαβατήριο, δεύτερο πορτοφόλι για τα ευρώ, ατζέντα, και το νεσεσέρ με τα διάφορα χάπια, tampon, προφυλακτικά, και άλλα εμπριμέ για παν ενδεχόμενο... Κουράστηκα μόνο που τα έγραψα, και τώρα πρέπει όχι μόνο να πάω και να υλοποιήσω αυτό το φιλόδοξο project αλλά να ρίξω και ένα σιδέρωμα πιο πριν... Οπότε σας φιλώ και το επόμενο ποστ θα ανέβει από διαφορετικό time zone.. 

Υ.Γ. Χαζεύοντας λίγο τις ειδήσεις και το timeline μου, και διαβάζοντας όλα αυτά που γράφονται στα πλαίσια του παιχνιδιού των πιέσεων και των εντυπώσεων για την πιθανή έξοδο μας από το ευρώ, δεν μπόρεσα να μην αναρωτηθώ έστω και για κλάσματα δευτερολέπτου αν την επόμενη φορά που θα ταξιδέψω για Λονδίνο θα έχει χρειαστεί πριν να πάω από την Πρεσβεία για βίζα.. Προφανώς όχι, αλλά δεν είναι κρίμα που μπαίνουμε στο τριπάκι έστω και έτσι? 


Υ.Γ.2 Μην αρχίσετε πάλι οι γνωστοί - άγνωστοι τα σχόλια για τον κόσμο που χάνεται και το.. αυτό που χτενίζεται παρακαλώ.. Όπως έλεγε πριν λίγο καιρό και ένας αγαπημένος άνθρωπος, ήρθαμε εδώ μια χαρά κανονικοί άνθρωποι και φεύγουμε σχεδόν οικονομικοί μετανάστες... Απλά κάθε ταξίδι, για όποιον λόγο και αν γίνεται, είναι ταυτόχρονα και μια διαφυγή από την πραγματικότητα, έστω και για λίγο...

Back on track...

Πρωί Κυριακής με λιακάδα... Ξανά.. Πίνω τον καφέ μου χαζολογώντας στο Internet και γύρω μου, στο πάτωμα του γραφείου μου βρίσκονται διάσπαρτες κούτες και σακούλες με καλοκαιρινά και χειμωνιάτικα ανακατεμένα... Η ξαφνική αλλαγή του καιρού με ανάγκασε να αναβάλω την αλλαγή γκαρνταρόμπας, αφήστε που, με το Λονδινάκι στο πρόγραμμα next week μπορεί να τα χρησιμποιήσω λίγο ακόμα τα μπουφάν και τις μπότες.. 

Το περιμένω πως και πως αυτό το ταξίδι, όπως κάθε φορά άλλωστε.. Πέρα από το ότι πάντα έχω ενδιαφέροντα επαγγελματικά ραντεβού και ένα σωρό λεπτομέρειες να ρυθμίσω με την μετακόμιση του Σεπτεμβρίου να είναι πια κανονικά προ των πυλών, έχει γίνει η αγαπημένη μου διαφυγή αυτό το- σχετικά συχνό- ταξίδι.. Λατρεύω αυτή την αίσθηση της πόλης στην οποία η ζωή συνεχίζεται.. Και μπορεί να μην πηγαίνουμε πια όπως κάποτε - με άνετο budget και κέφι για spending- αλλά έτσι κι αλλιώς, και μόνο που είμαι εκεί, εμένα μου φτάνει.. Μπορώ να περιφέρομαι για ώρες σε περιοχές, εξοχές, και μαγαζιά και ας μην ψωνίζω, και μια που δεν είμαι φαν των grand εστιατορίων, ουδόλως με απασχολεί αν θα φάμε σε τριάστερο ή σε μια απλή pub.. Αφήστε που, στο συγκεκριμένο ταξίδι το highlight μου είναι που θα πάμε επιτέλους στο The Meat Liquor που όπως λένε, σερβίρει το καλύτερο burger του Λονδίνου.. Αυτό και η μέρα που θα περάσω στο Richmond, που είναι μια υπέροχη εξοχή από αυτές που αγαπάω με πάθος, είναι ότι περιμένω με μεγαλύτερη ανυπομονησία τον τελευταίο καιρό.. 

Και έπειτα, έχω μπροστά μου και το καλοκαίρι.. Στην ωραιότερη χώρα που μπορείς να το ζήσεις, άσχετα από την κρίση, με την πιο υπέροχη λιακάδα και με παραλίες που δεν συγκρίνονται με κανέναν "εξωτικό παράδεισο", πουθενά... Ναι, μετά από μια βουτιά στο μαύρο και στην θλίψη, νοιώθω πως οι καλύτερες μέρες είναι αυτές που θα έρθουν πια.. Προφανώς δεν θα είναι εύκολα τα πράγματα για κανέναν μας, σε οικονομικό και πολιτικό επίπεδο, ακόμα και με το καλύτερο εκλογικό αποτέλεσμα, αλλά από την άλλη εξακολουθώ να πιστεύω με πάθος πως τελικά, όλα θα πάνε καλά.. Και θα κολυμπήσουμε απέναντι, ομαδικώς..

Την Παρασκευή το πρωί έπινα καφέ με την Μαρία.. ( Ο σκύλος της ο Barney by the way, είναι ο μεγαλύτερος και πιο επίμονος θαυμαστής μου τον τελευταίο χρόνο.. Με κοιτάζει για ώρα μαγεμένος και μετά σκαρφαλώνει στον καναπέ δίπλα μου, μου δίνει γλυκά φιλιά και όταν θεωρήσει πως έχει έρθει η κατάλληλη στιγμή... προσπαθεί να με πηδήξει..) Η κουμπάρα μου που παράλληλα με το κόσμημα ασχολείται τελευταία και με την κηπουρική, έχει φτιάξει στην βεράντα της παρτέρια με λαχανικά που αν τα δείτε θα πάθετε πλάκα.. Καλλιεργεί μαρούλια, ρόκα, φρέσκα κρεμμύδια, άνιθο, ντοματάκια, και ένα σωρό άλλα που το καλοκαίρι θα τα μεταφέρει μέσα σε ειδικά σακουλάκια στο Κυπαρίσσι για μεταφύτευση. Έτσι, αν κούφια η ώρα συμβεί καμιά στραβή θα έχουμε τουλάχιστον τα λαχανικά, τις κότες και τα ψάρια μας.. Και τα δωμάτια μας να μας περιμένουν για να ζήσουμε όλοι μαζί, happily ever after..  Μέχρι τότε βέβαια, και ανάμεσα σε καφέδες, οργανικά λιπάσματα και γέλια τρελά, η φιλενάδα μου θα παραμένει ο άνθρωπος που με δυο κουβέντες θα με βάζει back on track όταν με βλέπει να ξεφεύγω επικίνδυνα.. Και φεύγοντας προχτές το μεσημέρι, οδηγώντας μέσα στον κατακλυσμό για να πάω στο Hilton να βρω μια άλλη αγαπημένη κολλητή που είχε έρθει για δυο μέρες από την Θεσσαλονίκη, τα λόγια της αντηχούσαν στ΄αυτιά μου σαν μουσική.. Δεν θα σας πω τι είπαμε ακριβώς, υπάρχουν κάποια πράγματα που είναι εντελώς δικά μας, όμως τα αποτελέσματα της κουβέντας μας είναι εμφανή, believe me.. Και εγώ είμαι πάλι happy, happy, happy... :) Και ευγνωμωνώ το σύμπαν που μου την έφερε στην ζωή μου, τριάντα χρόνια πριν... 

Υ.Γ. Είναι ημέρες αποχαιρετισμών αυτές που έρχονται.. Ένας άνθρωπος με τον οποίο ήρθα πολύ κοντά τον χρόνο που πέρασε, φεύγει για να κυνηγήσει κι αυτός αλλού την τύχη του και θα μου λείψει γιατί με έκανε να χαμογελάω πολύ.. Και από την άλλη, νομίζω πως όσο κι αν το παλεύω, θα έρθει σύντομα η ώρα και για ένα ακόμα αντίο.. Πολύ πιο επίπονο.. Παρόλα αυτά, πιστεύω  πως όλα θα γίνουν για καλό... Η τουλάχιστον το ελπίζω με όλη μου την καρδιά...

Feeling blue..

Χαίρομαι που χαρήκατε με την επιστροφή του ροζ. Η αλήθεια είναι πως και εγώ αυτή την περίοδο το έχω ανάγκη περισσότερο από ποτέ. Δόξα τον Θεό το μαύρο δεν έλειψε ποτέ από την ζωή μου ως απόχρωση, αλλά το ροζ που το είχα δεδομένο- που πίστευα πως ήταν βαθιά ριζωμένο στο DNA μου- εδώ και μήνες λιγοστεύει ανησυχητικά. Φταίει φαντάζομαι που διάφορα πράγματα δεν είναι όπως τα θέλω. Που μου λείπουν απίστευτα πολύ και μέρη, και άνθρωποι, και το κυριότερο μια προοπτική που να μην αλλάζει κάθε τόσο σαν υδράργυρος... Σαν το σύμπαν που τόσο συχνά μελετάω και που τόσο πιστεύω τα μηνύματα του, να θέλει να μου πει κάτι που προς το παρόν αδυνατώ να κατανοήσω.. 

Ενας αγαπημένος μου άνθρωπος μου είπε χτες πως δεν έχω αυτοπειθαρχία. Και αυτό προφανώς φταίει για πολλά από αυτά που με ταλαιπωρούν... Μπορεί. Ή μάλλον όχι μπορεί, σίγουρα δεν έχω αλλά απ΄την άλλη αυτό που μου λείπει σε υπομονή και σε αυτοσυγκράτηση μου περισσεύει σε επιμονή και σε αισιοδοξία. Και έτσι, ακόμα και σε άλλες, λιγότερο φωτεινές και εύθυμες αποχρώσεις, εγώ συνεχίζω να παλεύω να φέρω τα σημαντικά πράγματα στην ζωή μου εκεί που τα θέλω.. Όχι εγωιστικά, αλλά με την απόλυτη βεβαιότητα πως η πυξίδα της ψυχής μου δεν υπάρχει περίπτωση να κάνει τόσο λάθος σε θέματα που με έχει οδηγήσει να τα προσπαθήσω τόσο πολύ.. 

Είμαι σίγουρη πως κάποια πράγματα στην ζωή μας είναι καρμικά.. Συναντήσεις με ανθρώπους, συμπτώσεις, γεγονότα που ίσως όταν συμβαίνουν να μην μπορούμε - ή να μην θέλουμε- να καταλάβουμε τους λόγους που εξυπηρετούν αλλά έρχεται κάποια στιγμή που όλα γίνονται διάφανα και οι γρίφοι λύνονται.. Και ότι αξίζει στην καρδιά και στην ψυχή μας, ότι αντέχει στον χρόνο και τις δυσκολίες και ότι μας κάνει να συγχωρούμε, να συνεχίζουμε να ελπίζουμε, να επιμένουμε, να υπομένουμε και να εκπονούμε ατελείωτα plans B  και να ανακαλύπτουμε δεκάδες εναλακτικές για να μην το αφήσουμε να χαθεί, σίγουρα έχει και λόγο ύπαρξης και ουσία. Είτε είναι άνθρωποι είτε σχέδια και στόχοι για το μέλλον.

Και τελικά ίσως η δική μου έλειψη αυτοσυγκράτησης να είναι και για καλό, κυρίως γιατί δεν με αφήνει να συμβιβαστώ με τίποτα λιγότερο από αυτό που ξέρω πως θα με κάνει ευτυχισμένη. Και η ευτυχία ξέρετε, είναι μεταδοτική. Όταν την κερδίζει ένας, την μοιράζονται και όλοι οι γύρω του.. Βέβαια με όσα μας συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια, και σε μας και σε όλους μας, καταλαβαίνω πως το να αφήσεις την προσπάθεια και να βολευτείς με κάτι απλούστερο, μοιάζει απολύτως tempting. Και σχεδόν λογικό. Όμως εγώ δεν μπορώ να βολευτώ, δεν το αντέχω. Θέλω την ζωή που ονειρεύομαι και τους ανθρώπους με τους οποίους ξέρω πως αξίζει να την μοιραστώ. Που είναι πολύ λίγοι στην ουσία αλλά ο καθένας έχει τον ρόλο και τον χώρο του που είναι εξ΄ίσου σπουδαίος και σημαντικός. Και όλοι μαζί αποτελούν ένα σύνολο μαγικό. Δικό μου...

Οπότε σαν το αρκουδάκι της Duracell, συνεχίζω.. Μπορεί να ακούγεται σαν όνειρο. Ή ακόμα, σαν ουτοπία. Όμως ποιος είναι εκείνος που μπορεί πραγματικά να μου πει πως δεν έχω ελπίδα και προοπτική έστω και στο όνειρο και να καταφέρει να με πείσει? Believe me, κανείς.. Γιατί αν σταματήσω να ελπίζω, θα σταματήσω να επιμένω. Και αν σταματήσω να επιμένω, αν τα παρατήσω στην μέση της διαδρομής γιατί κουράστηκα ή βαρέθηκα, ή γιατί δεν ήταν όλα έτσι όπως τα είχα υπολογίσει, δεν θα είμαι εγώ θα είναι μια άλλη. Αυτή με την αυτοπειθαρχία.. :) Κάτω από το ροζ και το fluffy περιτύλιγμα άλλωστε κρύβεται ένα πολύ σληρό μπισκότο, σας το έχω ξαναπεί νομίζω.. Σκληρό όχι με την έννοια του cruel αλλά του ανθεκτικού.. Εκεί που άλλοι καίγονται, εγώ ξεσκονίζω τα ρούχα μου από τις στάχτες και συνεχίζω.. Δεν είναι μαγκιά, ούτε κανένα ιδιαίτερο ταλέντο.. Είναι μάλλον που είμαι ρυθμισμένη από τον κατασκευαστή με προσανατολισμό στην λιακάδα... Παρόλο που τελευταία ζω μέσα σε μουσώνες και βροχές.. Όμως στο τέλος της καταιγίδας, υπάρχει πάντα το ουράνιο τόξο, αυτό το μπορώ να σας το ορκιστώ.. Απλώς μερικές φορές οι κακοκαιρίες κρατάνε χρόνια.. Και μας βρέχουν μέχρι το κόκκαλο, και μας σημαδεύουν κεραυνοί και αστραπές σαν να είμαστε cartoons σε ταινία του Disney,  και μας κάνουν να κρυώνουμε μέχρι τα βάθη της ψυχής μας, και να φοβόμαστε πως μπορεί τελικά το καύσιμο μας - το ροζ - να μην μας φτάσει μέχρι το τέλος..

Όμως να σας πω κάτι? Εκεί είναι όλη η ιστορία. Όταν νομίζεις πως έχεις φτάσει στα όρια σου, όταν ξυπνάς τα πρωινά και δεν θέλεις να σηκωθείς από το κρεβάτι, όταν όλα σου φαίνονται μαύρα και βουνό και έχεις την διάθεση να φύγεις τρέχοντας προς άγνωστη κατεύθυνση, να τα κάνεις όλα μπουρδέλο ή να ξεκινήσεις να κλαις σήμερα και να τελειώσεις του χρόνου τέτοια εποχή, τότε είναι που πρέπει να ψάξεις βαθιά μέσα σου, εκεί που δεν ήξερες πως μπορείς να φτάσεις, και να βρεις αυτή την μικρούλα αχτίδα από φως που θα τρυπώσει μέσα στο σκοτάδι, που θα σε βοηθήσει να αρχίσεις να διακρίνεις έστω σκιές και που eventually,  και θα σε βγάλει έξω, στην λιακάδα και την ζωή που περιμένει να την ζήσεις... Και να την παλέψεις, και να την κερδίσεις...  

Pink again...

Ένα μήνα κράτησε η όρεξη μου για το μαύρο blog - τελειώνουν και οι φωτογραφίες- αλλά η αλήθεια είναι πως όπως όλα τα παιχνίδια στην ζωή μου το βαρέθηκα κι αυτό, αφήστε που, όλα αυτά τα μηνυματάκια και τα υπονούμενα έχουν περισσότερο φαν όταν συμβαίνουν πιο ιδιωτικώς. Το άλλο πρόβλημα ήταν τα δεκάδες μέηλ που έπαιρνα καθημερινά με προτάσεις, ότι του φανεί το λωλο-Στεφανή, μερικές από τις οποίες πραγματικά με έκαναν να γουρλώσω τα μάτια και trust me, δεν είμαι και κανένα κοριτσάκι χτεσινό, τα έχω κάνει τα χιλιόμετρα μου παλιότερα.. Τέλος πάντων, η ουσία είναι πως κάτι οι πολιτικές εξελίξεις που μας έχουν γίνει κόμπος στον λαιμό, κάτι το Λονδινάκι που πλησιάζει και έχω δεκάδες σχέδια να κάνω, κάτι οι ανώνυμοι θαυμαστές μου που μου έπεσαν λιγουλάκι πιο βαρείς από ότι φανταζόμουν, είπα να το ξαναγυρίσω στο ροζ που ως χρώμα, ως διάθεση αλλά και ως lifestyle το χειρίζομαι καλύτερα... Φιλιά πολλά και τα λέμε σύντομα...

Pink and Black...

Η άνοιξη είναι έτσι κι αλλιώς εποχή για αταξίες, και εγώ είπα να παίξω λιγάκι.. Εδώ...;)


http://blackfevis.blogspot.com/

Happy Easter!!! (Updated)

Μετά από ένα σερί πλάνων και προετοιμασιών έτσι ώστε η μαγειρίτσα να γίνει στην ώρα της και όσο νόστιμη επιβάλει η Λαγκαδινή συνταγή της, αλλά να είμαι και εγώ ξεκούραστη ώστε να χαρώ την βραδιά με τους φίλους μου, η Ανάσταση πέρασε ακριβώς όπως την είχα ονειρευτεί. Περνάει ο καιρός και μεγαλώνουμε, και κατασταλάζουμε, και μαθαίνουμε, και για μένα πια αυτό που έχει σημασία είναι να μαζεύω αναμνήσεις και να δημιουργώ όμορφες στιγμές για τους ανθρώπους που αγαπάω.. Το έγραψε υπέροχα η φίλη μου η Δέσποινα σε ένα από τα προηγούμενα ποστ της, το επαναλαμβάνω και εγώ. Καμιά γιορτή, καμιά χαρά δεν είναι ολοκληρωμένη αν δεν έχεις γύρω σου τους ανθρώπους που αποτελούν το κέντρο της ζωής σου. Και μετά από χρόνια αναστάσεων στο νησάκι, σκαρφαλωμένοι σε τραπέζια και μπάρες - που ήταν υπέροχα, μην με παρεξηγήσετε, και τα χάρηκα απίστευτα όταν συνέβαιναν- απολαμβάνω όσο τίποτα αυτές τις χαλαρές, γελαστές βραδιές στο σπίτι μου παρέα με το παιδί μου (που εξακολουθεί να θέλει να μας κάνει παρέα πριν βγει με τους φίλους του για ξενύχτια τρελά που είναι της ηλικίας του), τον αγαπημένο μου, και τους φίλους της καρδιάς μου. 
Έτσι, εχτές έλειπε η μαμά μου μια που διάλεξε να κάνει Ανάσταση με τον πατέρα μου στον Φιλοκτήτη, και ο Στέλιος που πήγε να περάσει το Πάσχα με τον άλλο κολλητό του, τον Κώστα, στην Καστοριά, αλλά κατά τα άλλα η γνωστή παρέα ήταν όλη εκεί... Η Μάρθα και ο Άλκης,

η Λένα,

και η Βίβιαν φυσικά...

Οι φωτογραφίες είναι φρικτές, το ξέρω, αλλά τις τράβηξα τέσσερις βότκες και δυο ποτήρια κρασί μετά και όσο να 'ναι, το χέρι μου δεν ήταν το σταθερότερο ever.. (Του Ιάσονα ας πούμε που έχει βγει σαν βαρεμένο αλήθωρο δεν την ανεβάζω καν γιατί θα με αποκυρήξει...)

Η μαγειρίτσα μου πάντως είχε τεράστιο σουξέ, η Λένα έφερε μια τυρόπιτα από την οποία δεν έμεινε ούτε φύλλο, και η τάρτα με φράουλες της Νανάς Γιώτη ήταν το τέλειο dessert για το συγκεκριμένο μενού...

Και βέβαια, τσουγκρίσαμε και αυγά πολύχρωμα που ταίριαζαν απολύτως με το εορταστικό table setting που περιλάμβανε χαρτοπετσέτες με αστεία αρνιά, και η βραδιά κύλησε σαν γάργαρο νεράκι. Να σας πω εδώ πως ανάσταση δεν κάναμε ακριβώς, μια που, αφού κανείς δεν είχε πρόθεση να πάει στην εκκλησία - δεν είχαμε καν λαμπάδες, ούτε φαναράκι για το Άγιο Φως-  ξεκινήσαμε να τρώμε κατά τις 11. Έτσι, όταν άρχισαν τα βεγγαλικά εμείς ήμασταν ήδη στο δεύτερο πιάτο και ανταλλάξαμε ευχές και μπουκωμένα φιλιά της αγάπης γύρω από το τραπέζι... Ντροπή, το ξέρω, αλλά τι να κάνουμε που πεινάσαμε?

Και φυσικά στην παρέα μας ήταν και ο Droopy ο οποίος όμως όταν άρχισε το νταβαντούρι με τις κροτίδες χώθηκε κάτω από το τραπέζι και έμεινε εκεί μέχρι αργά, όπου και βγήκε για να ποζάρει για μια αναμηστική - σέξυ- και πολύ κουνημένη φωτογραφία με την φίλη του την Μάρθα...:)

Αργά το βράδυ - ή νωρίς τα ξημερώματα- όταν έφυγαν όλοι, στην κουζίνα με περίμεναν πιάτα, ποτήρια και μαχαιροπήρουνα για πλύσιμο μια που το πλυντήριο των πιάτων έχει χαλάσει... Οπότε έκανα και την απαραίτητη λάντζα μια που σιχαίνομαι να ξυπνάω το επόμενο πρωί σε ένα σπίτι χάος, θέλω να είναι όλα καθαρά και ταχτοποιημένα ώστε να μπορώ να απολαύσω με την ησυχία μου τον πρωινό καφέ μου....

Και τώρα, αφού μετέφερα το βάζο με τις βιολέτες που στόλισε χτες το εορταστικό τραπέζι στο καθιστικό για να πλημυρίζουν με το άρωμα τους το κομμάτι του σπιτιού που χαιρόμαστε περισσότερο, ντύνομαι και φεύγω..

Οι Κυριακές του Πάσχα όταν μένουμε Αθήνα ανήκουν πάντα στην Μάρθα που έχει βάλει ήδη το αρνί στον φούρνο να ψήνεται και μας περιμένει... Όταν φτάσαμε η ντοματόπιτα ήταν ήδη έτοιμη....

Και το αρνί φυσικά, που η φιλενάδα μου το πετυχαίνει μαγικά κάθε χρόνο...

Το τσιμπούσι τελείωσε με ένα προφιτερόλ to die for....

Η μέρα ήταν υπέροχη με λιακάδα κανονική, αλλά έκανε κρύο για να καθίσουμε στην βεράντα δυστυχώς... Οπότε βγήκαμε έξω μόνο για τσιγάρο και με την ευκαιρία φωτογραφηθήκαμε κι όλας... Τα κορίτσια δηλαδή, γιατί τα αγόρια προτίμησαν να καπνίσουν τα πούρα τους στο σαλόνι, αραχτά στους καναπέδες....

 Και έτσι, πέρασε και αυτό το Πάσχα...  Χρόνια πολλά και Χριστός Ανέστη!

Busy days...

Η άνοιξη πάει και έρχεται αλλά όπως και να 'χει, εγώ δεν έχω το μυαλό μου εδώ. Καθόλου όμως.. Εξ΄ου και η αποχή από το blogging, παρόλο που συχνά σκέφτομαι να γράψω κάτι. Μέχρι να το αποφασίσω, μέχρι να μαζευτώ στο σπίτι μου δηλαδή, το έχω ξεχάσει ή έχει προκύψει κάτι άλλο.. Oh well.. Ευτυχώς που μπήκαμε στην Μεγάλη Εβδομάδα και θα οργανωθώ λιγάκι αναγκαστικά, το Μεγάλο Σάββατο θα ετοιμάσω την κλασσική Λαγκαδινή μαγειρίτσα μου και θα μαζευτούμε σπίτι οι εναπομείναντες στην Αθήνα κολλητοί να αναστήσουμε μαζί, και την Κυριακή θα μεταφερθούμε με την ίδια σύνθεση στην Μάρθα για το αρνάκι στην βεράντα, οπότε let's hope ο καιρός να είναι καλός.. 

Στο μεταξύ φέτος δεν έχω ξεκινήσει καν την αναζήτηση του τέλειου αυγού μου, παράγγειλα μόνο ένα που μου φάνηκε ενδιαφέρον από τον William Curley και το περιμένω όπου να 'ναι, αλλά είναι πολύ λιτό και γκουρμέ για τα γούστα μου και χωρίς ούτε ένα τόσο δα ζαχαρωτό επάνω, να μου κλείνει το μάτι πονηρά. Ελπίζω βέβαια πως μια από αυτές τις μέρες, έτσι όπως γυρίζω γύρω γύρω σαν την σβούρα θα πέσω πάνω σ΄αυτό που ψάχνω και δεν θα χρειαστεί να βολευτώ όπως όπως με αυγό από το Αθηναϊκό, όχι γιατί έχουν κάτι αυτά τα αυγά, μια χαρά είναι, απλά τα βαρέθηκα πια... Που πήγαν εκείνες οι παλιές καλές εποχές που ο αγαπημένος μου έψαχνε και έβρισκε το αυγό των ονείρων μου..... Τώρα ούτε που ασχολείται καν...:(

Τέλος πάντων, να μην γκρινιάζω, μπορεί να μην ασχολείται με το αυγό μου ασχολείται με όλα τα υπόλοιπα όμως οπότε τον συγχωρώ προσωρινά, άγιες μέρες που έρχονται.. Και συνεχίζω να αναζητώ ιδέες για να φτιάξω το ωραιότερο table setting για τους αγαπημένους μου, την εκλεκτική μου οικογένεια όπως μου αρέσει να τους λέω, και σας φιλώ γλυκά όλους, και σας εύχομαι να περάσετε όμορφα, να γελάσετε πολύ, να δώσετε φιλιά της αγάπης και η άνοιξη να είναι μέσα και γύρω σας ακόμα και αν έξω βρέχει.. A bientot! 

7 sins....

Η φωτογράφιση έγινε πολλά χρόνια πριν... Ο αγαπημένος μου φίλος Στέλιος Πενταρβάνης εμπνεύστηκε από τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα και μου ζήτησε να γίνω - τι άλλο- η λαιμαργία... Η στυλίστρια με έντυσε με ένα "παιδικό" φόρεμα με φουσκωτά μανίκια, ο κομμωτής έφτιαξε τα μαλλιά μου κοτσιδάκια κεφτέδες, και σε απόλυτη αντίθεση με το baby look και με το τεράστιο χαμόγελο που έπρεπε να έχω, από τα χείλη μου έτρεχε artificial blood την ώρα που "έτρωγα" το χεράκι μιας κούκλας καθισμένη ανάμεσα σε δεκάδες μισοφαγωμένα φαγητά... :) Ελαφρώς creepy, αλλά αφού έτσι ήθελε ο καλλιτέχνης τι να πω εγώ η ταπεινή και άσχετη ξανθιά?

Όταν είδα το αποτέλεσμα η αλήθεια είναι ότι ψιλοφρίκαρα, ειδικά που όλα τα υπόλοιπα αμαρτήματα ήταν μοντέλα άψογα βαμμένα, χτενισμένα και ντυμένα.. Ή γδυτά.. :) Και μια που το project τελικά δεν έπαιξε στο περιοδικό που το είχε ζητήσει, όταν ερχόταν η κουβέντα στην συγκεκριμένη φωτογράφιση απειλούσα μεταξύ αστείου και σοβαρού τον Στέλιο πως αν τολμήσει και δημοσιεύσει ποτέ τις επίμαχες φωτό θα του έστελνα τον φίλο μου τον Κούγια να του κάνει ασφαλιστικά μέτρα και να του πάρει και το τελευταίο μεταξωτό του σώβρακο. Μέχρι που ήρθε στην ζωή μας το Mixologist, το tumblir στο οποίο ο κολλητούλης μου ανεβάζει τις καλύτερες δουλειές που έχει κάνει μέχρι σήμερα, και φυσικά, δεν μπορούσα να του αρνηθώ να δείξει και μένα... 

Οπότε, ξεφτιλιστήκαμε που ξεφτιλιστήκαμε, είπα να κάνω τουλάχιστον ένα ποστάκι να γελάσουμε  λίγο.. Voila λοιπόν οι  φωτογραφίες και για τα υπόλοιπα αμαρτήματα, να πάτε στο link και να τα δείτε εκεί, μαζί με τις υπόλοιπες απίστευτες εμπνεύσεις του Στέλιου που μπορεί να μου σπάει τα νεύρα καμιά φορά - όπως και εγώ τα δικά του άλλωστε- αλλά είναι σούπερ ταλαντούχος και πολυαγαπημένος... Φιλιά!

Υ.Γ. Το κλού της ιστορίας είναι πως το βράδυ της φωτογράφισης είχαμε κανονίσει να πάμε Σπονδή. Όπου, επειδή το shooting  άργησε να τελειώσει και δεν προλάβαινα καν να λουστώ, εμφανίστηκα με το μαλλί που βλέπετε, απλά κάτω, χωρίς τα κοτσιδάκια... Φαντάζεστε τι σοκ έπαθαν οι άνθρωποι όταν με είδαν...:)))