Bite us!!

Το τελευταίο ποστ αυτού του μήνα, ας είναι γλυκό.. Του αξίζει μια που, αν το καλοσκεφτείτε, μέσα σε αυτές τις 30 μέρες συνέβησαν - ή κόντεψαν να συμβούν- τα πάντα.. Δημοψήφισμα, G20, κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας, χαράτσια της ΔΕΗ, εφεδρεία για το δημόσιο, χρεοκοπία, PSI, έκτη δόση... Λέξεις που δεν τις ξέραμε καλά καλά μπήκαν στο καθημερινό μας λεξιλόγιο και έγιναν τσίχλες που κόλλησαν στον εγκέφαλο μας και παραλίγο να μας τον κάψουν... Και όμως, παρόλα αυτά, τα καταφέραμε... Με εξωτερική βοήθεια, με κούρεμα, με ενδοφλέβιες ενέσεις ψυχραιμίας και ανασύροντας από τα βάθη του DNA μας και την τελευταία σταγόνα αισιοδοξίας και γραψαρχιδισμού, ο Δεκέμβρης θα μας βρει ακόμα στην σκηνή, έστω και ελαφρώς σουρομαδημένους, να τραγουδάμε με στεντόρεια φωνή και πάθος τα κάλαντα γιατί έτσι είμαστε εμείς.. Λαός ροκ συγκρότημα...

Οπότε η σημερινή μέρα, αλλά και ο επόμενος μήνας, ας είναι όπως αυτά τα λαχταριστά doughnuts της φωτογραφίας.. Πολύχρωμα, αφράτα, γλυκά και... φτηνά.. Φτιαγμένα από το τίποτα - λίγο αλεύρι, λίγο γάλα, λίγο βούτυρο και λίγη ζάχαρη- αλλά νόστιμα και απολαυστικά τόσο που ένα δεν είναι ποτέ αρκετό... Η ζωή είναι ακριβώς αυτό άλλωστε.. Ζουμερές δαγκωνιές που καμιά φορά μπορεί και να σε στείλουν στον οδοντίατρο επειδή έπεσες πάνω στο τσόφλι από το καρύδι, αλλά ποιος είναι αυτός που δεν συνεχίζει να δαγκώνει όσο αντέχει και όσο τον κρατάνε τα δόντια του? 

Υ.Γ. Αν σας άνοιξα την όρεξη, η συνταγή είναι εδώ..

Υ.Γ. 2 Δεν ξέρω αν η έκφραση "bite me" στον τίτλο χρησιμοποιείται στον πληθυντικό. Το πιθανότερο είναι πως όχι, αλλά δεν πειράζει. Εγώ θα την αφήσω.. προς χάριν του γενικότερου νοήματος.. :)

Fairytale gone bad...

Το βασίλειο μου για λίγη περιπέτεια..;)

Υ.Γ. Είμαστε αυτό που μάθαμε και μαζί αυτό που γίναμε και αυτό που νοιώθουμε.. Και μπορείς να είσαι πριγκίπισσα ακόμα και όταν δεν σε περιτριγυρίζουν ζαχαρωτά και υπηρέτες, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που μπορεί να νοιώθεις Σταχτοπούτα ενώ όλοι θεωρούν πως είσαι η Ωραία Κοιμωμένη.. (Ή μήπως η ωραία βαρεμένη?) :)))

Before and after...

Έχετε παρατηρήσει πως ενώ τα δύσκολα πράγματα στην ζωή τα αντιμετωπίζουμε συνήθως μόνοι μας τελικά, τα όμορφα και τα ευχάριστα νοιώθουμε την ανάγκη να τα μοιραστούμε με εκείνους που αγαπάμε? Το δέντρο μας φέτος στήθηκε νωρίς και έμεινε όλη την προηγούμενη εβδομάδα να περιμένει να έρθει το κατάλληλο timing. Παρόλο που το στολίζω χρόνια τώρα μόνη μου, φέτος το κοίταζα αλλά δεν έπαιρνα την απόφαση.. Φταίει και το ότι μεγαλώνω και κουράζομαι φυσικά, όπως και το ότι πέρσι έπεσα από την σκάλα προσπαθώντας να κρεμάσω τα φωτάκια στην κορυφή, σίγουρα έφταιγε όμως και το ότι φέτος περισσότερο από ποτέ ήθελα αυτές τις στιγμές της προετοιμασίας να τις ζήσουμε όλοι μαζί.. Να τις προσθέσουμε στο άλμπουμ των χαρούμενων αναμνήσεων μας.. Έτσι, το project ολοκληρώθηκε τελικά εχτές το βράδυ, με full team work.. Με χριστουγεννιάτικη μουσική στο CD Player και τον Droopy να τριγυρίζει μέσα στα πόδια μας προσπαθώντας να κλέψει στολίδια - και φυσικά να πηδήξει τον λούτρινο Αη Βασίλη που αποτελεί το προσωπικό του φετίχ χρόνια τώρα - τα αγόρια ασχολήθηκαν με τα φώτα, βοήθησε και η Αγγελική - τι ωραία που είναι τελικά να έχουμε ένα κοριτσάκι στο σπίτι- δέσαμε δεκάδες πολύχρωμους φιόγκους και το αποτέλεσμα μας έκανε όλους να χαμογελάμε σαν χαζά.. Ακόμα και ο Πάνος έβαλε ένα χεράκι, αντί να κάθεται στον καναπέ καπνίζοντας το πούρο του και δίνοντας οδηγίες, όπως συνήθως.. :) Και αργότερα, ξαπλωμένη στον καναπέ, ξερή από την κούραση αλλά πανευτυχής, και χαζεύοντας τα φωτάκια να αναβοσβήνουν αποφάσισα πως για τον μήνα που έρχεται, τον τελευταίο μήνα μιας απίστευτα δύσκολης χρονιάς, θα κάνω focus μόνο στα ευχάριστα και τα όμορφα που είναι να έρθουν. Στην οικογένεια μου, στους φίλους μου, στα τραπέζια που ετοιμάζω, στα girl’s nights, στις στιγμές που θα περάσουν με γέλια και μουσικές και χορούς και αγκαλιές, και στην ελπίδα πως το 2012 θα είναι καλύτερο. Ή έστω πιο ήρεμο.. It's Christmas time guys. Let the fan - and the hope- begin!!

Υ.Γ. Και ναι, φυσικά θα ξεφύγω από το καινούριο, πιο λιτό concept του blog και θα ανεβάσω λεπτομερείς φωτογραφίες από τα στολίδια. Σιγά μην χαλάσουμε την παράδοση. Απλά φορτίζω την μπαταρία στην κανονική φωτογραφική μηχανή..:) 

Oh well...

Ξαπλωμένη στο κρεβάτι ενός υπέροχου ξενοδοχείου κάπου στην ορεινή Αρκαδία, γράφω με το laptop μου στερεωμένο στα γόνατα μου και θέα τις φλόγες που χορεύουν στο τζάκι που είναι αναμμένο περισσότερο για ντεκόρ παρά για το κρύο... Μερικές φορές πρέπει να ακολουθείς την ζωή εκεί που σε πάει.. Να αφήνεσαι στις προτάσεις και τις εκπλήξεις της και να ζεις τις στιγμές όπως σου προσφέρονται αντί να τις χάνεις περιμένοντας εκείνες που πιστεύεις, υπολογίζεις ή ελπίζεις πως θα έπρεπε να έρθουν. Όταν κάνουμε σχέδια ο Θεός γελάει λέει μια παροιμία, και νομίζω πως τα τελευταία χρόνια - με τα σχέδια μου να αναβάλλονται ξανά και ξανά και τα δεδομένα της ζωής μου να αλλάζουν διαρκώς σαν να είναι φτιαγμένα από υδράργυρο- πήρα ένα πολύτιμο μάθημα και για τον εαυτό μου αλλά και για τις ανθρώπινες σχέσεις.

Και σήμερα, εδώ, σ΄αυτό το πανέμορφο χωριό, μετά από βόλτες, και γέλια, και φαγητό υπέροχο, και με το κεφάλι πουπουλένιο από το χουζούρι και τις βότκες, αναρωτιέμαι γιατί μονίμως επιλέγω να διανύσω την πιο περίπλοκη, δύσβατη και απίθανη διαδρομή για να φτάσω στον όποιο προορισμό μου. Oh well, που λέει και μια φίλη.. Σημασία έχει πως για μια ακόμα φορά, έστω και από τον - πιο γαμημένα-  δύσκολο δρόμο, είμαι πάλι εκεί που θέλω..

Υ.Γ. Την φωτογραφία αυτή την τράβηξα το μεσημέρι την ώρα που κάναμε μια βόλτα στο χωριό μαζί με άλλες που θα ανεβάσω αργότερα στο Facebook. Σαν σκηνικό έτσι? Πως να είναι άραγε να περνάς την ζωή σου σε ένα τέτοιο μέρος? Αντισταθμίζει η απίστευτη ομορφιά που έχεις γύρω σου τις όποιες ελλείψεις?

Happy name day!

Σήμερα γιορτάζουν οι Κατερίνες και πριν απ΄όλες, η μαμά μου.. Αν μια φωτογραφία είναι χίλιες λέξεις, αυτή η είναι από τις πιο αγαπημένες μου. Είναι τραβηγμένη πολλά χρόνια πριν στο νησάκι και μου αρέσει γιατί είναι ανέμελη και ελαφρώς χύμα, ακριβώς όπως είναι η μαμά μου κάτω από την extremely polished επιφάνεια... Και όπως βλέπετε υπήρξε κουκλάρα στα νιάτα της, και όσοι την έχουν γνωρίσει ξέρουν πως παραμένει ακόμα κουκλάρα στην ηλικία της και μάλιστα χωρίς την παραμικρή επέμβαση. Από την μαμά μου πήρα το χαμόγελο της, το χιούμορ της και την ελαφρώς γιούχου αντιμετώπιση της ζωής.. Και φυσικά την αγαπάω τελείως και ελπίζω να την έχω πολλά πολλά ακόμα χρόνια around γιατί πέρα απ΄όλα τα υπόλοιπα, είναι και μια από τις κολλητές μου... Happy name day mom!!! 

Enough already!!!

Μια βραδινή έξοδος με φίλες για φαγητό και χαζολόγημα χτες το βράδυ, κατέληξε τελικά σε ένα αλλεργικό σοκ. Αυτό που βλέπετε στην φωτογραφία είναι το απ΄έξω.. Που μέσα στην ημέρα ελπίζω πως θα έχει περάσει.. Αυτό που έγινε μέσα, από τον πόνο και την δύσπνοια που με έκαναν να φύγω τρέχοντας από εκεί που ήμουν μέχρι την απίστευτη στεναχώρια που πέρασα, δεν φαίνεται αλλά είναι γεγονός επίσης. Και σήμερα, δύο Zirtec και μια ένεση κορτιζόνης μετά, εξακολουθώ να αναρωτιέμαι γιατί στην Ελλάδα δεν ισχύουν τα αυτονόητα σε κανένα επίπεδο της ζωής μας. Στο εξωτερικό, ακόμα και στα πιο απλά εστιατόρια σε ρωτάνε αν είσαι αλλεργικός ή δυσανεκτικός σε κάποιες τροφές. Στα αεροπλάνα υπάρχουν ειδικά μενού. Εδώ, τα μανιτάρια και το λάδι τρούφας θεωρούνται κάτι σαν το νερό. Οι chefs τα προσθέτουν σε διάφορα πιάτα και δεν θεωρούν σημαντικό να τα αναφέρουν παρόλο που είναι γνωστό ότι είναι από τα προϊόντα που προκαλούν αλλεργίες. Και εγώ που έχω το πρόβλημα, το έχω ζήσει δεκάδες φορές το εργάκι.. Και κάθε φορά μένω με την απορία. Μα καλά, δεν έχουν συναίσθηση αυτοί οι άνθρωποι του τι μπορούν να προκαλέσουν?
 Αν αυτό που συνέβη χτες μου είχε συμβεί σε οποιοδήποτε άλλο μαγαζί θα είχα κάνει χαμό. Έγινε στο εστιατόριο ενός πολύ αγαπημένου μου ανθρώπου όμως, που ξέρω και πως νοιάζεται για την δουλειά του πάρα πολύ, και πως αν ήταν εκεί τίποτα απ΄όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί. Δεν ήταν όμως και δεν το πρόλαβε.. Σήμερα το πρωί τον πήρα τηλέφωνο για να τον ενημερώσω, και για να του εξηγήσω πως η μαλακία των συνεργατών του, σε κάποια άλλη περίπτωση μπορεί να του στοιχίσει πολύ ακριβά. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Και κόντεψε να πάθει εγκεφαλικό ο άνθρωπος, γιατί δεν είχαν κάνει καν τον κόπο να του πουν τι έγινε.. Καταλαβαίνετε λοιπόν πως τελικά, η δουλειά και η καλή φήμη ενός μαγαζιού, η υγεία κάποιων ανθρώπων, ακόμα και οι καλές σχέσεις μεταξύ φίλων, κρέμονται συχνά από την βλακεία και την τεράστια ανευθυνότητα κάποιων άλλων.. Και αυτό τα λέει όλα νομίζω... Πριν από χρόνια, σε πολύ γνωστό μαγαζί των βορείων προαστίων ένας άνθρωπος πέθανε από αλλεργικό σοκ όταν έφαγε καβούρι, που δεν αναφερόταν στα συστατικά του πιάτου στον κατάλογο. Βούιξε ο τόπος από την ιστορία τότε αλλά απ΄ότι φαίνεται το μάθημα δεν το πήραν εκείνοι που θα έπρεπε.. Δυστυχώς...

 Υ.Γ. Η Μάρθα, για να αποφορτίσει κυρίως την ατμόσφαιρα, μου είπε χτες βράδυ κάποια στιγμή πως μ΄αυτό το στόμα είμαι κελεπούρι για ...πίπες.. Λέτε να το εκμεταλλευτώ όσο κρατήσει? :)))

Splash!!!

Αν η ζωή είναι μια απαλή, αφράτη και βελούδινη κρέμα, μπορώ να είμαι η άτακτη φράουλα που πέφτει μέσα με τα μούτρα και κάνει το splash? Εκείνο το πονηρό φρούτο που ανακατεύει την επιφάνεια, που δημιουργεί κυματισμούς και αναταραχές, που βουτάει με φόρα μέχρι τον πάτο, και στο τέλος αναδύεται στην επιφάνεια πασαλειμμένο με το καλύτερο κομμάτι...Τον αφρό... Και μετά, αφού μοιράσει πιτσιλιές - αλλά και λεκέδες καμιά φορά- στους γύρω περιμένει να έρθει το κατάλληλο στόμα που θα είναι αρκετά λαίμαργο για να την φάει αλλά όχι προτού την ....γλύψει απολαυστικά..;)

Υ.Γ. Να δείτε την αλληγορία μέσα στην εικόνα ναι? Μην γεμίσει πάλι το Twitter μου με μηνύματα για πίπες....:)))

Do you wanna fuck (with) me?

...Και αν θέλεις, μπορείς?

Βαριέμαι αφόρητα τα παιχνίδια εξουσίας. Τα παίζω σπάνια και μόνο με εκείνους τους απειροελάχιστους που αναγνωρίζω ενστικτωδώς σαν ικανούς συμπαίκτες. Εκείνους που διαισθάνομαι με την πρώτη ματιά πως δεν θα χρειαστεί να μου αποδείξουν τίποτα περισσότερο στην διαδρομή, πέρα από το πόσο δίκιο είχα που τους ακολούθησα στην επόμενη πίστα. Στα τυφλά και χωρίς δίχτυ ασφαλείας. Γιατί μόνο έτσι αξίζει αυτή η περιπέτεια.. Να απλώσεις τα χέρια και να βουτήξεις στο κενό. Και όσο κρατήσει η πτώση, να νοιώθεις το μυαλό σου να μουδιάζει, την αδρεναλίνη να σε πλημυρίζει, την καρδιά σου να χτυπάει σαν τρελή, κάθε νεύρο σου να τεντώνει σαν χορδή, το κορμί σου να τρέμει από προσμονή, και την κάθε στιγμή να μοιάζει με απολαυστικός αιώνας..


Αντέχεις? Αν ναι, πες μου τι ψέμα θέλεις ν΄ακούσεις και θα στο πω τόσο αληθινά που θα το πιστέψεις. Ακόμα και εσύ...

Υ.Γ. And if you're gonna lie to get into my pants, at least try to make it a good one. The sex, not the lie.

Season's opening...

Η κουζίνα μου μυρίζει μανταρίνι... Το home made σιρόπι που θα αποτελέσει την βάση για τα welcome cocktails - από συνταγή του Delicious φυσικά- αναπαύεται στο γυάλινο βαζάκι του, ενώ στα ντουλάπια και στο ψυγείο βρίσκονται προσεκτικά τοποθετημένα τα υλικά για το πρώτο τραπέζι της σεζόν... Το μενού θα είναι απλό. Μια σαλάτα με ροκφόρ, καρύδια και βινεγκρέτ από φραμπουάζ, μια τάρτα με Camembert και ντοματίνια, και το ιταλικό μου παστίτσιο που πάντα με βγάζει ασπροπρόσωπη. Ο Μάνος έχει φροντίσει τα κρασιά, η Κατερίνα θα φέρει το διάσημο προφιτερόλ, και η παρέα έχει μεγάλα κέφια απ΄ότι μαθαίνω.. Το ίδιο και εγώ που περιμένω την Κυριακή πως και πως γιατί έχω επιθυμήσει μια γιορτή, μια μάζωξη αγαπημένων ανθρώπων έστω και με άλλη αφορμή από αυτή για την οποία ξεκινήσαμε.. Έχω επιθυμήσει τα γέλια, και τις μουσικές, και το τσούγκρισμα των ποτηριών, και τον ήχο των μαχαιροπήρουνων πάνω στα πιάτα,  και τις κουβέντες επί παντός επιστητού.. Όπως και το μετά, όταν χορτασμένοι και χαλαροί, αραχτοί πια στους καναπέδες με ποτά και αχνιστούς καφέδες, αφηνόμαστε να χαρούμε  την ενέργεια που μας ενώνει και την μαγεία των στιγμών.. Ναι, η ευτυχία είναι μικρά πράγματα στην ζωή τελικά.. Κυρίως.. Που τα μοιραζόμαστε με τους ανθρώπους που αγαπάμε και έτσι, γίνονται μεγάλα και σημαντικά..

Nesting dolls....

Αυτό που βλέπεις δεν είναι πάντα τόσο απλό όσο φαίνεται. Πίσω από τα χρώματα και την επιφάνεια, που συνήθως είναι επιλεγμένη με προσοχή έτσι ώστε να ταιράζει με το φόντο και να "χωράει" μέσα στην σύνθεση, καμιά φορά υπάρχει και κάτι άλλο.. Και κάτι άλλο, και κάτι άλλο, και κάτι άλλο... Σαν τις ρώσικες κούκλες που μπαίνουν η μία μέσα στην άλλη... Οι γοητεία της απλότητας είναι για συμπεριφορές, δεν είναι για ζωές και χαρακτήρες.. Και φυσικά, δεν είναι όλα για όλους. Χρειάζεται εξυπνάδα, παρατηρητικότητα, διορατικότητα και μάτι έμπειρο για να διακρίνεις τις μικρές εκείνες διαφορές που κάνουν μια μεγάλη.. Χρειάζεται να έχεις και εσύ τις δικές σου, κρυφές αλήθειες, και τα δικά σου σκοτάδια κρυμμένα κάτω από το φως για να μπορέσεις να αναγνωρίσεις τον όμοιο σου... Και για να σε αναγνωρίσει και εκείνος, και να σε αφήσει να τον πλησιάσεις σε απόσταση αναπνοής και να δεις κάτω από την μάσκα του.

Και τελικά, ελάχιστοι μπορούν, αντέχουν και τολμούν  να βουτήξουν μέχρι το τέρμα του άλλου, βαθιά μέσα σε αυτά που κρύβονται πίσω από τα απλά, τα εύκολα και τα ανώδυνα... Δεν ξέρω γιατί.. Πολλές φορές αναρωτήθηκα, και για τους άλλους αλλά και για τον εαυτό μου.. Πάντως έτσι είναι.  Ευτυχώς για τα μυστικά και την αλήθεια μας που τελικά δεν πέφτουν σε λάθος χέρια, και δυστυχώς για τις απογοητεύεις που κρύβουν όλοι όσοι έδειχναν διαφορετικοί από τους πολλούς αλλά στην διαδρομή έγιναν ένα μαζί τους..