Happy birthday Mr Miracle!

Σήμερα είναι μέρα γιορτής μεγάλης. Μέρα μαγική. Ο πιο σημαντικός άντρας της ζωής μου και του σύμπαντος κόσμου κλείνει τα 20 και εγώ νοιώθω σαν να ήταν μόλις χτες που τον πρωτοπήρα στην αγκαλιά μου τυλιγμένο σε μια λευκή πετσέτα. Στις 11-11 του 1991, στις 7.30 το απόγευμα, η ζωή μου άλλαξε τροχιά για πάντα. Και αν μια φωτογραφία είναι χίλιες λέξεις, αυτή η συγκεκριμένη είναι ένα εκατομμύριο. Που πάλι δεν είναι αρκετές για να περιγράψω τα συναισθήματα μου γι΄αυτό το παιδί που δεν είναι πια παιδί αλλά όσα χρόνια και αν περάσουν για μένα θα είναι το μωρό μου. 

Εχτές το βράδυ σε μια ραδιοφωνική εκπομπή του αφιέρωσα το τραγούδι "Riders on the storm". Και σήμερα, μέσα από αυτή την διαδικτυακή σελίδα του εύχομαι να είναι πάντα γερός, τυχερός, ευτυχισμένος, να κυνηγάει τα όνειρα του με πάθος, να ζει την κάθε μέρα του στα κόκκινα και να μην συμβιβάζεται ποτέ με τίποτα λιγότερο από αυτό που θέλει πολύ. Και είμαι σίγουρη πως αν καταφέραμε κάτι ο Πάνος και εγώ αυτά τα είκοσι χρόνια, είναι να τον κάνουμε να νοιώθει απολύτως βέβαιος για την απέραντη αγάπη που του έχουμε και για το γεγονός πως οτιδήποτε συμβεί στην ζωή του, εμείς θα είμαστε εδώ να τον περιμένουμε με τις αγκαλιές μας ορθάνοιχτες , να του απαλύνουμε όσο μπορούμε κάθε πόνο και να του συγχωρήσουμε με την πιο μεγάλη ευκολία του κόσμου κάθε λάθος.

Ξέρω πως όλα αυτά είναι σχεδόν κλισέ, αλλά δεν με νοιάζει καθόλου. Γιατί από όλα όσα είμαι στην ζωή μου, το πιο σημαντικό, αυτό που μηδενίζει όλα τα υπόλοιπα, είναι το ότι είμαι μαμά αυτού του θαύματος. Και όσο αυτός ο τεράστιος, υπέρλαμπρος ήλιος φωτίζει την ζωή μου, όλα τα υπόλοιπα, όλα όμως, γίνονται τόσο μικρά και τόσο ανούσια που λύνονται, ξεπερνιούνται ή ξεχνιούνται με μίνιμουμ προσπάθεια και κόστος.

Happy, happy, happy birthday λοιπόν στο πιο λατρεμένο και πολύτιμο αγόρι της ζωής μου. Με όλη μου την αγάπη και με όλη μου την ευγνωμοσύνη για αυτά τα υπέροχα είκοσι χρόνια...

Radio night....

Σήμερα το βράδυ από τις 9 μέχρι τις 11 θα είμαι φιλοξενούμενη του Παύλου στην εκπομπή του " Παρέα με τον Λουστράκο " στο PB Radio. Μου ζήτησε μάλιστα να διαλέξω και την μουσική και αυτό έκανε το concept ακόμα πιο ευχάριστο μια που έκανα μια αναδρομή σε τραγούδια που είναι συνειρμικά συνδεδεμένα με στιγμές και ανθρώπους ορόσημα της ζωής μου. Βέβαια η λίστα που του έστειλα βγήκε κάπως λωλή τελικά, αλλά δεν νομίζω να περίμενε κανείς κάτι άλλο από μένα.. Οπότε αν είστε σπίτι σήμερα το βράδυ και έχετε κέφι, ακούστε μας. Και φυσικά, περιμένω και τα μηνύματα και τις παρατηρήσεις σας στο Twitter μου, έτσι για να μεγαλώσει η παρέα και να κάνουμε και λίγο χαβαλέ. 

Καλημέρα και φιλιά!

Υ.Γ. Απ 'οτι φαίνεται μέχρι τότε θα έχουμε και πρωθυπουργό πια, οπότε η ατμόσφαιρα θα έχει κάθε λόγο να είναι διπλά εορταστική..:)

Don't cry over spilled milk...

..It could have been beer... Λένε οι εγγλέζοι με το χαρακτηριστικό τους χιούμορ και η αλήθεια είναι πως για κάθε τι που μας συμβαίνει, με λίγη ψυχραιμία και με λίγη καλή διάθεση μπορούμε να ανακαλύψουμε άλλα πέντε χειρότερα. Βγάζοντας έξω από τον λογαριασμό σοβαρά θέματα υγείας και απώλειες ζωής, κάθε τι άλλο παλεύεται. Λύνεται, ξεπερνιέται ή βρίσκουμε τρόπο να το αντικαταστήσουμε. Και τελικά, ότι έγινε έγινε και δεν έχει αξία να μένουμε εκεί και να θρηνούμε, να ζητάμε τα ρέστα μας ή να ψάχνουμε το δίκιο μας. Η ζωή προχωράει και η μαγκιά είναι να σηκώνεσαι, να ανασυγκροτείσαι και να πηγαίνεις παρά κάτω. Σοφότερος, ωριμότερος και με μεγαλύτερη συναίσθηση. Πως η κάθε επιλογή μας έχει συνέπειες. Τις οποίες αντέχουμε και μαθαίνουμε να ζούμε μαζί τους, ή τις πληρώνουμε και προχωράμε. Πάντως το να μένουμε μετέωροι και ακίνητοι κρατώντας λογαριασμούς και τεφτέρια είναι σίγουρα η χειρότερη λύση. Εδώ που φτάσαμε, μικρή σημασία έχει ποιος έφταιξε πιο πολύ. Οπότε let's agree to disagree που λέει και μια ψυχή αγαπημένη, και πάμε να δούμε πως θα βγούμε μέσα από τον κουβά. Ναι?

Shattered mirrors....

Παγιδευμένη ανάμεσα στους καπνούς και τους καθρέφτες, εκούσια αιχμάλωτη ενός παραμυθιού που το διάλεξα και θέλησα να το ζήσω, προσπαθώ απεγνωσμένα να διακρίνω την αλήθεια απο το ψέμα μέσα σε όλες αυτές τις στιγμές και τις εικόνες που εναλλάσσονται αδιάκοπα. Και κάθε τόσο, ένας καθρέφτης σπάει. Με ένα κρακ που ο ήχος του γδέρνει τα βάθη της ψυχής μου.

Αλλά ξέρεις κάτι? Δεν με νοιάζει, όχι πια. Κρατάω την δική μου αλήθεια και περιμένοντας - μην με ρωτήσεις τι, δεν έχω ιδέα- μετράω τα θρύψαλα που έχουν σκορπιστεί ολόγυρα, ένα ένα. Μερικές φορές τα δάχτυλα μου ματώνουν και το κόκκινο μπλέκεται στο ασημί σχηματίζοντας υπέροχα σχήματα αγάπης και υπομονής. Και πόνου. Άλλες, το φως που μπαίνει διαθλάται πάνω στα πρίσματα και φτιάχνει τα πιο λαμπερά και αισιόδοξα ουράνια τόξα. Βάφει τους τοίχους  με τα πιο μαγικά χρώματα... 

Και τόσα πολλά που είναι τα κομμάτια, περνάει ο καιρός. Και τόσοι καθρέφτες, και τόσοι καπνοί που έχουν μείνει, εδώ θα είμαι μέχρι το τέλος, να μετράω, να αναρωτιέμαι και να περιμένω.

Share, publish, delete....

Αυτές τις μέρες το μεγαλύτερο ενδιαφέρον δεν το έχουν οι ίδιες οι πληροφορίες αλλά ο τρόπος (ανα)μετάδοσης τους. Τα social media κάνουν πάρτι με κάθε "και", με κάθε "τελεία", με κάθε λέξη, και τα παράθυρα στα κανάλια μένουν διάπλατα 24/7, με τον καθένα να λέει το δικό του τραγούδι και να απλώνει την δική του μπουγάδα λες και βρισκόμαστε σε σοκάκι της Νάπολης με τις νοικοκυρές πότε να βρίζονται, πότε να αγαπιούνται, και πότε να μοιράζονται μυστικά και συνταγές εξολόθρευσης των λεκέδων. Και μέσα σε όλα αυτά, κρυμμένη πίσω από τις λέξεις, καμουφλαρισμένη πίσω από εκφράσεις και βλέμματα, και μπερδεμένη ανάμεσα σε μυστικά, ατζέντες και παιχνίδια τακτικής, βρίσκεται η αλήθεια. Που την αναζητούμε απεγνωσμένα ως άλλοι Hercules Poirot, βάζοντας τα μικρά φαιά μας κύτταρα να δουλεύουν υπερωρίες και χρησιμοποιόντας την μέθοδο " δια της ατόπου απαγωγής" με βιρτουοζιτέ μαθηματικών φωστήρων πια. 

Πάντως ας το παραδεχτούμε... Με όλα αυτά, ή μάλλον μέσα απ΄όλα αυτά, νομίζω πως βγήκαμε από την νιρβάνα μας, ταρακουνηθήκαμε, και μάθαμε να σκεφτόμαστε και να αποφασίζουμε με άλλο τρόπο. Με άλλη λογική και με εντελώς άλλες διαδικασίες.  Και αυτό είναι ένα μεγάλο κέρδος μέσα στην γενική χασούρα μας...

Fallen masks...

Τον τελευταίο καιρό οι μάσκες πέφτουν σαν τα φθινοπωρινά φύλλα. Δεν ξέρω αν φταίνε οι συγκυρίες ή τα φεγγάρια, πάντως ποτέ ξανά δεν θυμάμαι να έζησα στην ζωή μου τόσες ραγδαίες αποκαλύψεις σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Σε κάθε επίπεδο. Και τελικά, είναι σαφές νομίζω πως όσο πιο περίτεχνη είναι η μάσκα και όσο περισσότερο "δουλεμένη" η πλασματική εικόνα, τόσο μεγαλύτερη είναι η απογοήτευση και τόσο πιο απύθμενο το κενό όταν μείνεις να αντικρύζεις την αλήθεια... Κάτω από τα έντονα χρώματα, τις υψηλές κορώνες και τις μεγάλες δηλώσεις κρύβονται σχεδόν πάντα η απόγνωση και η αγωνία των ανθρώπων που δεν αντέχουν αυτό που είναι, αυτό που πιστεύουν ή αυτό που σκέφτονται και έτσι αποφασίζουν να υποκριθούν αυτό που θα ήθελαν αλλά δεν μπορούν. Και αν το καλοσκεφτείτε, αυτό που τους προδίδει αρχικά, αυτό που μας βάζει στην διαδικασία του να αρχίσουμε να υποψιαζόμαστε την αλήθεια, είναι αυτή η νότα της απόγνωσης που κρύβεται μέσα στον ήχο της φωνής τους. Είτε μιλάνε από μπαλκόνια, είτε από τηλεοπτικά παράθυρα, είτε βρίσκονται ανάμεσα μας, σε παρέες, δουλειές και σχέσεις...

Keeping distances...

Οι αποστάσεις είναι μεγάλο πράγμα στην ζωή.. Και πρέπει να ξέρουμε να τις κρατάμε και από πρόσωπα, και από συναισθήματα και από καταστάσεις όταν χρειάζεται. Κατ' αρχάς γιατί δεν είμαστε όλοι ίδιοι, τι να κάνουμε τώρα? Δεν εννοώ καλύτεροι ή χειρότεροι, πάντως ίδιοι δεν είμαστε με τίποτα. Και δεύτερον γιατί με την απόσταση αλλάζεις οπτική γωνία και κερδίζεις σε προοπτική. Μερικά βήματα πίσω και βγαίνεις από το κάδρο, και βλέπεις ολόκληρη την εικόνα αντί για ένα κομμάτι της.. 

Υ.Γ. Αυτές τις μέρες, περισσότερο από ποτέ, χρειάζεται ψυχραιμία, ηρεμία και απόσταση. Για να κρίνουμε και να αποφασίσουμε τις κινήσεις που απαιτούν οι  εξαιρετικά δυσάρεστες περιστάσεις πρέπει να μας δωθεί η δυνατότητα να αντιληφθούμε τα γεγονότα όσο πιο αντικειμενικά γίνεται. Ο καθένας για τον εαυτό του και σύμφωνα με την παιδεία, τον πολιτισμό και τις προσλαμβάνουσες του. Η απάντηση τα περισσότερα κρίσιμα ερωτήματα είναι μέσα μας. Να το θυμόμαστε αυτό και να αναζητήσουμε ο καθένας την δική του αλήθεια. Και by the way, κάποια στιγμή πρέπει να αναλάβει ο καθένας μας το κομμάτι της ευθύνης που του αναλογεί. Μόνο έτσι θα μπορούμε να έχουμε το δικαίωμα να απαιτήσουμε να αναλάβουν και οι άλλοι το κομμάτι που αναλογεί σε εκείνους. 

Plan B.

Τις τελευταίες μέρες βλέπω ειδήσεις. Καινούρια συνήθεια, (ψυχ)αναγκαστική. Και σήμερα κάποια στιγμή έπιασα τον εαυτό μου να αναρωτιέται αν θα έρθει μια μέρα που θα ταξιδεύω πάλι στο Λονδίνο όχι μόνο για να δω φίλους που αγαπάω και για να περάσω όμορφα αλλά και για να ψωνίσω είδη που δεν θα υπάρχουν πια εδώ. Όπως με πήγαινε κάποτε ο μπαμπάς μου, αιώνες πριν, για να αγοράζω από το Harrod's montgomery και αργότερα μπότες Tony Mora. 

Και το χειρότερο απ' όλα είναι πως εκεί που μερικά χρόνια πριν πίστευα ειλικρινά πως ζούσα στην ωραιότερη χώρα του κόσμου - πραγματικά το πίστευα- τώρα το να φύγω τρέχοντας μου φαίνεται το λογικότερο πράγμα της γης. Να φύγω τρέχοντας, νύχτα. Χτες. 

Photo shooting... Bang bang!!!

Μερικά πράγματα είναι σαν το ποδήλατο. Τα ξαναθυμάσαι όταν τα χρειαστείς, και έχει και πλάκα η βόλτα... Βέβαια, κάποτε χωρούσα με μεγαλύτερη ευκολία στα πλάνα, αλλά τουλάχιστον σήμερα δεν παίδεψα πολύ τον φωτογράφο στις πόζες...

Είπα λοιπόν να μοιραστώ μαζί σας την εμπειρία γιατί την επόμενη φωτογράφιση, που έρχεται οσονούπω, δεν ξέρω αν θα μπορέσω να την ανεβάσω χωρίς να αλλάξω την σήμανση του blog.. :))))

Sex ή μαλακία?

Και τώρα που ξημέρωσε καινούριος μήνας, και επειδή πολλά ακούω - και σκέφτομαι- για την λέξη της μέρας που είναι η "μαλακία" , ας θυμηθούμε πως όλα τα πράγματα έχουν να κάνουν με την οπτική γωνία από την οποία επιλέγεις να τα δεις. 

Οκ... Προφανώς ο πρωθυπουργός και οι πολιτικοί μας ανήκουν σε εντελώς άλλη -οπτική και αντικειμενική κατηγορία- αλλά εμείς ας μείνουμε focussed στο σωστό σημείο... Καλό το sex - για να το θέσω κομψά- αλλά με την μαλακία δεν έχεις υποχρέωση σε κανέναν. Άσε που αυτοσυγκεντρώνεσαι κι ολας. Και οξυγονώνεται και ο εγκέφαλος... :) Καλημέρα και καλό μας μήνα...